Waar wachten we op?

Posted on

Gisteren raakte ons geboortekaartje eindelijk af. Misschien is de baby daarop aan het wachten?

Ik vind het kaartje alvast heel geslaagd. Gelukkig dat ik het allemaal nog even nalas, want het telefoonnummer wat erop stond was niet correct.

Nu moet manlief het kaartje alleen nog maar afprinten. Hij blijft het maar uitstellen. Volgens mij is hij zeker dat ik Lien achterna ga.


40 weken + 4

Posted on

and still counting.

Alhoewel alles klaar zit volgens mijn gynaecoloog, loop ik nog steeds rond. Ik begin mij serieus af te vragen of psychologische factoren dan zo’n grote invloed hebben op bevallen. Misschien ligt het gewoon aan mij: ik ben niet nieuwsgierig genoeg naar de baby, ik heb niet zo’n zin om te bevallen, ik ben met andere dingen bezig…

In ieder geval: ik word er een beetje nerveus van. Zo heel de tijd rondlopen met het idee van: het kan voor ieder moment zijn. Zullen we Fiona op tijd kunnen wegbrengen? Zal het zo snel gaan als de vorige keer? Zal het persen beter lukken?

De laatste paar dagen waren in ieder geval een emotionele rollercoaster. Diegenen onder u die al ooit zwanger waren zullen wel weten hoe de hormonen kunnen werken op het laatst. Voeg daar weinig slaap aan toe en je krijgt een ietwat instabiel mens. Ik moet er in ieder geval redelijk zielig uitgezien hebben gisteren want ik kreeg een ‘gratis’ onderzoek van de gynaecoloog bij mijn monitortest. 4 cm ontsluiting al, jawadde.
Maar voor de rest: niks. Een afgrijselijk dikke buik ja. Het studentje dat mij aan de monitor moest leggen, keek met enig afgrijzen naar de bult. Zouden die meisjes ooit nog zwanger willen worden? Ik ben echt wel het voorbeeld van de bijna-ontploffende vrouw, met striemen en al.

Om maar te zeggen dat ik toch enigzins blij ben dat ik vannacht niet moest bevallen: manlief had zijn slaap wel nodig na vorige nacht. Een zwangere vrouw met een berg schuldgevoelens is niet goed voor je nachtrust. Maar alle tranen voor onze kat zijn precies gelaten (al voel ik er wel nog klaarzitten, maar die spaar ik voor de geboorte van onze nieuwe spruit). Toch blijven er schuldgevoelens: had ik maar eerder gezien dat er iets fout zat, dan had ze in ieder geval niet zolang moeten afzien. En de laatste tijd was er weinig tijd voor affectie, en al zeker niet met een kat waarmee het zowiezo al moeilijk was.

Mijn hoofd zit dus nog vol met muizenissen. Misschien moet ik eerst eens gaan uitwaaien voor ik kan bevallen. Wegwaaien zal ik zeker niet.


Idyllische rotzooi

Posted on

Al die witheid is toch zo mooi (als er geen auto’s doorgereden hebben).

Maar als je met je hoogzwangere buik erdoor moet, is het toch een stuk minder aangenaam. Ik schuifelde in een half uur naar de bankautomaat en terug. Ik moest denken aan wijlen mijn grootmoeder, toen die nog dik was en overal naartoe schommelde.

Gelukkig komt de dierenarts straks langs en moet ik niet naar zijn consultatie. Maar ik moet wel straks naar de monitor. Gelukkig kan ik voor het grootste stuk de bus nemen.


40 weken

Posted on

Wat zal ik missen aan zwanger zijn?

  • de beweging in je buik
  • vertroeteld worden op het laatste – mijn moeder heeft hier twee dagen gelogeerd en dat is wel eens tof
  • kleertjes en andere babyspullen kopen
  • dromen van hoe de baby er zal uitzien

Wat ik niet zal missen aan zwanger zijn?

  • slecht slapen
  • je niet kunnen omdraaien in bed
  • mensen die geen rekening houden met je fysieke toestand, voordringen, zuchten, hun plaats niet willen afstaan in het openbaar vervoer…
  • mensen die vragen voor wanneer dat het is (of nog erger: wat het is, een meisje of een jongen, alsof ik dat aan iemand zijn neus zou hangen)
  • iedere avond denken: zou het van dat zijn?
  • niet alles kunnen eten en drinken wat je wilt

Slapeloos

Posted on

2.05 eerste toiletbezoek

3.10 ik lig nog steeds wakker – baby is ondertussen ook wakker en ik heb last van maagzuur. Ik besluit op te staan om manlief niet te storen. Waar ik over lig te piekeren als ik niet meer in slaap kan vallen? Over de bevalling natuurlijk, en over hoe ons tweede kindje eruit zal zien. En of het nu vanzelf zal beginnen?

3.42 ik ben zodanig veel bezig op internet dat ik mij op de duur steendood verveel. Nog maar eens de krant doornemen, of het zwangerschapsforum? Buiten vallen er dikke witte vlokjes naar beneden. Dat wordt morgen weer een dagje in huis spenderen.

Gisteren net hetzelfde scenario. Toen kon ik pas rond kwart voor zes weer slapen en was ik er om kwart voor acht weer, nog net op tijd om te assisteren bij Fiona haar morgenspits. Bizar genoeg kan ik dan wel weer slapen in de voormiddag – veel beter dan ‘s nachts zelfs.

Fiona haar oren baren mij wel nog zorgen. Gisteren ging ze met mij in bad en liep er plots weer een heleboel smurrie met bloed uit haar oor. Dat bloed is niet zo erg volgens de NKO – dat komt door de druk op het buisje, waardoor het buisje soms in het oor snijdt, maar toch…
Ik heb er geen vertrouwen in dat het probleem zal opgelost zijn met de beperkte hoeveelheid druppeltjes die we voorgeschreven werden.

Maar voor de rest, geen schot in de zaak. Annava heeft mij gisteren ook voorbij gestoken, en de mooie datum 10-02-2010 is gekomen en gegaan. We gaan hier weer voor een laatkomertje. Toen de gynaecoloog mij gisteren vroeg hoe ik mij voelde, was ik nog een en al: “Laat de natuur maar zijn gang gaan” “Ik wil eens vanzelf bevallen” maar nu… op dit onchristelijke uur, heb ik meer iets van “Haalt dien kleinen der alstublieft uit”

Dus: Beste Nummerke 2 (vanaf nu gedoopt tot Godot), doe alstublieft uw ding. Naar het schijnt begint de bevalling als de baby bepaalde hormonen afscheidt. Ewel, het is het moment. Morgen heb ik er 40 weken op zitten. Ik ben het beu dat mensen vragen voor wanneer het is en wat het zal worden.
Bevallen moet ik toch, dus liever nu dan binnen twee weken (waarom het onvermijdelijke uitstellen?). Ik hoop op een vlotte-haast u naar het ziekenhuis-of het is te laat bevalling. Liever dat dan daar weer moeten aankomen zonder weeën.

Volgens de gynaecoloog ben je een mooie, kloeke baby. Dus waarom zou je je blijven verstoppen? Ik wil nu wel eens weten hoe je er uitziet. En of je ook zo’n gemakkelijke baby zult zijn als Fiona.

Dus: laat die hormonen maar komen!! PLEASE.


De laatste dagen

Posted on

Vanmorgen werden we allebei met een weekendkater wakker. Voeg daar een peuterende puber aan toe en je hebt koekenbak.

Ik moet mij tegenwoordig nochtans met twee benen tegelijk uit het bed hijsen, dus aan het spreekwoordelijke verkeerde been kan het niet liggen.

En zie: een mail van Kind en Gezin waarbij over de ‘laatste dagen’ wordt gesproken. Duh! Kijk maar naar Lien, en dan zie je dat dat een heel relatief begrip is.

Dit allemaal om te zeggen dat u best uit mijn buurt blijft vandaag. Misschien moet ik gewoon gaan shoppen. Soms helpt dat. Maar neen, ‘t is ROTweer 🙁

Ik word zo moe van mezelf.


Nestdrang

Posted on

Niet ik lijk daar last van te hebben, maar wel manlief.

Het is negen uur ‘s avonds en hij is de kelder aan het opruimen. Het helpt natuurlijk dat we sinds gisteren officieel eigenaar zijn van een tweede huis, ons nieuw nest in Waregem. Dat was meteen een excuus om vandaag even langs te gaan met een lading bouwmateriaal.

Zo ziet onze kelder er tenminste opgeruimd uit op het moment dat we het hier te koop zetten.

Manlief is heel de dag bezig geweest met kleine klusjes in huis. Hij is eindelijk ook in het containerpark geraakt. Ik daarentegen moest vandaag op Fiona passen. En dat voel ik ook. Ik doe mijn best om haar niet te veel op te pakken maar het vele bukken en rechtstaan heeft ook zijn sporen achtergelaten.
Vooral na zo’n nacht zoals gisteren. Ik dacht eventjes dat het weer begonnen was, rugweeën dit keer, maar opnieuw is alles weer stilgevallen.

Frustrerend zo. Niet dat ik sta te springen om te bevallen maar, zoals ik tegen manlief zei, het idee dat ik zo nog meer dan twee weken kan rondlopen, is wat ontmoedigend.


Doordrammertje

Posted on

Weet er iemand een manier om aan onze toekomstige spruit uit te leggen dat de uitgang onderaan gelegen is en niet ter hoogte van mijn navel?

Er zijn er die zeggen dat striemen een blijvende herinnering zijn aan het kleintje in je buik. Ik weet alleen dat ze verschrikkelijk jeuken.


39 weken zwanger

Posted on

Ik had eventjes niet gedacht dat ik er ging geraken maar vandaag is het zover: 39 weken zwanger.

Hoe ik me de vorige keer voelde rond deze tijd, daar heb ik eerlijk gezegd geen idee meer van. Maar ik herinner mij alleszins niet dat ik heel veel last had – fysiek dan. Ik herinner mij dat ik op 40 weken nog met de fiets reed.

Nu daarentegen lijk ik het hele arsenaal van last-minute pijntjes te doorlopen: kramp, steken, jeuk, rugpijn, bekkenpijn… noem maar op. Het enigste voordeel dat ik zie, is dat ik iets beter slaap dan een week geleden.

Maar we houden dapper vol: liever nu nog wat afzien en mijn tijd uitdoen. Ik begin mij wel af te vragen hoe ik zal recupereren van deze periode en de bevalling.

IMGP4284


Trampoline

Posted on

Terwijl de baby denkt dat mijn blaas nog het meest weg heeft van een trampoline en het arm dutske af en toe lijkt te moeten niezen (kan dat wel?), heb ik mezelf aan het werk gezet.

Met bemoedigend resultaat:

  • haast alle enveloppen zijn nu geschreven
  • ik ben volop bezig met de rest van de doopsuiker aan te vullen. Alleen nog iets vinden om het mooi te presenteren. Mijn oorspronkelijk idee blijkt namelijk niet te werken.

Maar er zijn nog dingen genoeg te doen hoor! Onze trap moet nog een likje verf krijgen, net als de latjes naast de ramen beneden. En ik spreek dan nog niet over het klaarzetten van het park, de wieg en het bedje.

Op algemene aanvraag van de papa: we gaan nog eventjes wachten met bevallen. Wat extra rust kan er altijd nog bij.

Al is het maar om ‘s morgens elkaars vermakelijke dromen te horen… dat de grootouders elk twee kloontjes van Fiona hadden laten maken (stel je voor: vijf Fiona’s!) of dat we wisten wat het ging worden, alles hadden voorbereid en dat de baby dan van het andere soort bleek te zijn!