#Wijvenweek: Kijk, een mening

Posted on

Woensdag had ik zoals de meeste vrouwen geen goesting om nog eens mijn (bescheiden) mening neer te pennen, maar nu doen we even een tour de force.

En omdat het nu eenmaal wijvenweek is, doen we dat in stijl, over vrouwen dus.

Vrouwen en werk

Vrouwen verdienen minder dan mannen voor hetzelfde werk. Ewel ik vind dat schandalig. OK, vrouwen werken vaak minder (hard) dan mannen. Anders dan mannen moeten wij ook met andere dingen bezig zijn: het huishouden, de kinderen. En ja, dat is ook werk, onbetaald weliswaar, maar zeker niet het meest leuke werk. En face it or not, beste mannen, u hebt daar weinig tot geen oog voor. Wassen, plooien, strijken, waarom? Mijn kleren vliegen toch vanzelf netjes gewassen in mijn kast?
Dus…. vind ik het schandalig dat vrouwen als minder worden aanschouwd qua werk. Een baas ziet een vrouw en denkt: kinderen, ziekte, afwezigheid, minder inzet… Maar al te vaak vergeet men dat achter een man die zich 110% kan inzetten voor zijn werk ook een vrouw staat die al de rest op zich neemt.

Enfin… you get the point. Ik word daar soms een beetje lastig van.

Hierbij moet ik dan meteen vermelden dat ik daarvantswege niet kan klagen hier in huis. OK ik doe het meeste op sommige vlakken, maar ik kan dan ook geen huizen verbouwen. Maar manlief, je bent gewaarschuwd: de dag dat er in huis niks meer te doen valt, doe jij dan ook de helft van het plooiwerk? ๐Ÿ˜‰

Voor mijn dochter wens ik alvast dat zij mag opgroeien in een wereld waar vrouwen nu eens 100% gelijke kansen mag krijgen qua werk, qua vrijheid. Belgiรซ mag dan wel een van de beste plaatsen zijn waar je als vrouw geboren kunt worden, er is nog altijd werk aan de winkel.

Dus pleit ik nu alvast voor meer vrijheid voor de mannen. Laat hen ook maar eens thuisblijven voor de kinderen, laat hen ook maar eens moederen. Ze hebben er deugd van. En laat hun werkgevers er dan meteen ook aan wennen dat beide ouders er moeten kunnen zijn voor hun kinderen.

En awoert aan alle mannen die blijven vasthouden aan het klassieke rollenpatroon.

En stop ik erover… echt.


#Wijvenweek: Stoefen

Posted on

Stoefen met uw eigen… hoe on-Westvlaams is dat niet zeg. Maar enfin, alles voor de wijven he.

Kijkt ne keer hoe goed ik ben. Kijkt ne keer wat ik allemaal kan. Laat eens denken, wat kan ik goed:

  • ik kan (kon) goed studeren: ok, over wiskunde en chemie en zo vroeg je mij liever niks, maar als er talen of geschiedenis aan te pas kwamen – that was my thing. En ik hoop dat ik dat doorgegeven heb aan mijn kinderen. Niks lijkt mij zo verschrikkelijk als moeten ploeteren in uw schoolcarriere. Maar he, ik heb wel veel gewerkt he, maar ik deed dat graag.
  • ik hoop dat ik een goede mama ben. Ik zeur zoals iedere mama wel eens op haar kinderen, maar ik zie ze ongelofelijk graag.
  • koken, dat moet je mij niet vragen maar ik kan wel goed maaltijden verzinnen en ik ben een goeie kookassistent
  • ik kan goed dingen organiseren, als ik er moeite voor doe
  • veel vrouwen op de wijvenblogs stoefen met het multitasken. Ik kan tv kijken en bloggen, telt dat ook?

Verder dan dit gaat mijn inspiratie niet op dit moment.

Ben ik tevreden over mezelf? Meestal wel ja. Soms ook niet. Maar of dat dan altijd met dingen te maken heeft die ik zelf kan veranderen? Meestal niet. Dus heeft het geen zin om daarbij stil te staan.



#Wijvenweek: Guilty pleasures

Posted on

Guilty pleasures…

Het zou zo de titel kunnen zijn voor een boek uit de serie Anita Blake van schrijfster Laurell K. Hamilton – laat het ons vampierenromannetjes voor volwassenen noemen..ย  Oh wacht… het รญs gewoonweg de titel van een boek van Laurell K. Hamilton.

Voila, de aftrap is gegeven. Dit zijn mijn guilty pleasures en kleine kantjes:

  • Ik lees graag en veel. Maar dat is dan niet persรฉ hoogstaande literatuur. Nee, ik ben een fan van fantasy en horror. En als er dan eens wat seks aan te pas komt, dan vind ik dat helemaal niet erg ๐Ÿ™‚ Maar hoogstaand kan je dat niet noemen nee. Maar wel entertainend.
  • Ik snoep heel graag. Vooral als ik stress heb. Ik zorg dan ook dat ik nooit snoep in huis heb. Want als er is, dan eet ik het op. En nee, dan deel ik met niemand. Ook niet met de kinderen. Ha nee, want snoep is slecht voor je.
  • Ik kan mij soms enorm opjagen aan andere mensen in het verkeer. Ik doe altijd mijn best om daarbij geen racistische benamingen te gebruiken maar aangezien ik vaak in Brussel fiets, erger ik mij soms wel aan een allochtoon die ik iets gevaarlijks zie doen. Maar ik probeer mij in te houden en dus noem ik vrouwen met een hoofddoek die plots voor mijn wielen lopen, enkel binnensmonds pinguins.
  • Verder lijk ik vaak in mijn eigen wereld te vertoeven en dan heb ik soms geen oog in hoe ik met andere mensen moet omgaan. Eigenlijk – als ik heel eerlijk ben – wil ik soms zo weinig mogelijk contact met andere mensen. Ik ben altijd bang dat ik iets onnozels ga doen of zo. Wat meer zelfvertrouwen zou soms wel wenselijk zijn.

En zo kan ik wel doorgaan. Maar sommige dingen blijven beter onuitgesproken. Kwestie van te doen alsof ๐Ÿ˜‰


#Wijvenweek: De winter is mijn seizoen

Posted on

Voor u denkt dat ik opfleur zodra de temperaturen onder het vriespunt duiken… ik heb het persoonlijk meer voor de lente of de zomer. Maar toch…

De winter is zoveel gemakkelijker. Geen kat die ziet dat het al vier weken (wat zeg ik: een eeuwigheid) geleden is dat je het haar van je oksels en benen hebt verwijderd (ik zie de drommen vrouwelijke lezers al gillend wegvluchten). Geen mens die erom maalt dat je met een gemakkelijke broek de deur uitkomt (rokjes zijn soms nogal friskes bij -10).
Haren kammen ‘s morgens? Overrated. Een warme muts erop en niemand die ziet dat je al in geen half jaar een kapper van dichtbij hebt gezien. Of dat de borstel weer eens zoek is.

Ik denk dat u het plaatje wel snapt. Ik doe niet mee aan voor en na foto’s. Dat zou echt verspilling van schijfruimte zijn.

Is het nonchalence? Waarschijnlijk wel. Want ik sta er al te weinig bij stil hoe ik eruit zie. Hence, deze morgen, had ik de dochter al bij de schoolpoort afgezet toen mij te binnen viel dat ik vergeten was mijn haren te kammen. En dat ik ook geen muts droeg, wegens te mooi weer. Tsja.

Is het luiheid? Goh, ik kan mij niet voorstellen dat ik vroeger zou opstaan om mij op te maken. Maar voor de rest, ik zou er wel graag wat beter uitzien. Maar er zijn altijd andere dingen die voorgaan. De kinderen netjes aankleden. Zorgen dat ze deftig ontbijten. En dan is er meestal geen tijd meer over om mij nog speciaal op te kleden of zo. En daarbij, ik ga toch altijd met de fiets, en dan is een broek supergemakkelijk.

De enigste dag in mijn leven dat ik make-up droeg was op mijn trouwdag. En ja, ik voelde mij mooi. Soms zou ik willen dat ik het nog eens kon proberen. Maar ik vind altijd wel een excuus: ik weet niet hoe ik eraan moet beginnen en ik heb gevoelige ogen, dus ben ik bang om daar al te veel aan te smeren.

Als ik echt heel mechant zou doen, dan steek ik het gewoon op mijn moeder. Ah ja, want die deed daar ook niet aan mee, aan heel dat gedoe. En vrouwen met veel make-up of al te veel opgekleed, die noemden wij vroeger altijd chi-chi madammekes of preutjes. Je ziet, ik heb het verleden niet mee.

Dus ja… ik ben een wijf. Een naturelleke zoals ze dat zeggen. Compleet met het niet-ideale-model, de wildgroei en de ongekamde haren. Misschien verander ik dat ooit. Maar op dit moment heb ik precies andere prioriteiten.



Oproep

Posted on

Een mens moet zich met iets bezighouden tijdens het wachten.

Was plooien gaat nu nog net, een beetje opruimen ook. Maar voor de zware poetswerken komt oma langs. Dat vindt Fiona alvast prima. Ze was dinsdag zelfs al bereid om met oma mee te gaan, in plaats van thuis te blijven ๐Ÿ™‚ Zo weten we ook waar haar prioriteiten liggen.

Een voordeel van overtijd gaan is dus: de keuken krijgt een grondige schoonmaakbeurt en het terras is eindelijk eens gepoetst. Ja, zelfs de kelder ziet er plots weer overzichtelijk uit.

Maar deze blogpost is geen oproep aan mensen die ook zin hebben om te poetsen. Ik heb namelijk aan oma beloofd dat ik voor haar zou uitkijken naar patronen voor kinderkleding. Ze volgt namelijk al enige tijd naailes en heeft duidelijk zin om kleertjes te maken voor haar kleinkindjes.
Nu weet ik dat een aantal mensen wiens blog ik volg zich bezig houden met zelf kleren te maken (met heel mooie resultaten!). Maar op dit ogenblik heeft mijn zoektocht naar patronen (vooral voor een kinderbroekje) maar weinig succes.

Vandaar deze oproep: diegenen onder jullie die

  • ervaring hebben met het maken van kinderkleren
  • of leuke sites weten waar je patronen kunt vinden

zijn bij deze van harte uitgenodigd om mij/oma tips te geven. Fiona is alvast bereid om fotomodel te spelen. Over de fotogenieke capaciteiten van spruit nummer 2, daar krijgen we (hopelijk) binnenkort uitsluitsel over.