Efteling

Posted on

Het vorig weekend spendeerden wij bij de noorderburen. Tijd voor een kort verslagje.

Hier logeerden wij:

Hotel De Kroon
Ideaal als uitvalsbasis voor de Efteling. Op vijf minuten wandelen van het park. Nette kamers. Gangen in het paars geschilderd en de helft van het restaurant is ingericht als speelkamer. Wat wil je nog meer als je met kindjes op reis bent?
Wij zwijgen even over de gezelligheid van pintjes in de badkamer – vroeger sliep Fiona in de badkamer op hotel als wij nog geen zin hadden om te gaan slapen. Maar twee kindjes stop je niet meer in een badkamer  van 2*2 😉 En dus bouwden wij een bescheiden feestje in de badkamer met bier van de Albert Heijn 🙂
De eerste nacht begon machtig. Om 9u30 – na een goed uur slapen – besloot Linus dat het het ideaal moment was om 39 graden koorts te doen en te brullen van de pijn. En om het bed nat te plassen toen ik zijn temperatuur wilde meten…. Om dan met zijn hoofdje op mijn schouder in slaap te vallen en heel de nacht door te snurken.

Het park:

Wij waren Ik was er nog niet geweest – ook niet als kind. Maar een park opgebouwd rond sprookjesfiguren leek mij de ideale dagtrip met een kind met Sneeuwwitje-fixatie. (hei-ho is haar wake-up call).
In een woord: de Efteling is de max! Alles is tot in de puntjes afgewerkt: de lampjes, de attracties, de uniformen… alles straalt een bepaalde sfeer uit waardoor je je in een sprookjeswereld waant. De bankautomaten zijn vermomd als schatkist, het zelfbedieningsrestaurant (nu niet de meest opbeurende plaats ter wereld) baadde in een art deco sfeer.

Enfin wij hebben ons geamuseerd en de kindjes ook. In het doolhof, op de bootjes, op de Pagode, in het sprookjesbos, op de paardenmolen… Vooral het Laafjeslaar had succes. De derde poging om op de Slak-monorail te raken (een half uur wachten met twee krutjes is geen must) had uiteindelijk succes.

Om acht uur ‘s avonds strompelden wij naar het hotel. Fiona nam met moeite afscheid van de Efteling en was in de overtuiging dat ze de dag erna gewoon terug kon keren. Linus was heel de dag dapper wakker gebleven, maar bijna bij het hotel verloren zijn oogjes de strijd tegen de zwaartekracht.

De foto’s:

papa en zoon – op weg naar de Efteling

waar is dat Sprookjesbos?

Linus in volle bewondering voor de… bankautomaat

toch nog wat langere beentjes krijgen

zicht vanop de vijver en vanuit het bootje

wat zie je vanuit de Pagode?

Fiona en Linus op weg naar het Sprookjesbos

bij het kasteel van Doornroosje

in het Paddestoelenbos

Langnek in winterstemming

Papier hier!

Hansje en Grietje

op een rode paddestoel vol met witte stippen

de Sprookjesboom – echt megachique gemaakt!

Linus heeft honger!

paatje paatje paatje (*100)!

Fiona’s favoriet!

hare vleesgeworden rozigheid

ze sprongen een gat in de lucht!

toen we zeiden dat we nog wel eens gingen komen!


Wij gingen eens naar Berlijn

Posted on

Ik moest voor het werk naar Berlijn en manlief ging mee. Ah ja, want oma, moetje en paps werden bereidwillig gevonden om even op te passen. En het was al even geleden dat wij nog eens samen weg gingen.

En zo trokken wij voor vier dagen naar de Duitse hoofdstad. Ik moet eerlijk zijn, veel goesting had ik niet, want Duitsland spreekt mij absoluut niet aan.

Maar toch, Berlijn is een toffe stad… ik wil er nog wel eens naar toe! Zelfs met kindjes! Het is veel beter meegevallen dan ik dacht en… we hebben goed gegeten (er zijn megaveel toffe restaurantjes, voor ieders goesting). En het is supergoedkoop om er naartoe te gaan – wij reisden voor 166 euro.

Naast vergaderen deden wij de volgende dingen in Berlijn:

We bezochten het Holocaustmemorial

heel bevreemdend

de Berlijnse Muur… vroeger en nu

Checkpoint Charlie

eerst afgebroken, en dan voor de toeristen teruggezet

Vooral het Berlijnse eten zal ons nog lang heugen: de laatste avond aten wij in een Mexicaans restaurant. Dat waren by far de beste enchiladas ever!

V


Een beetje vakantie

Posted on

In extremis besloten wij zaterdag om toch nog op vakantie te vertrekken. De voorspellingen waren redelijk goed – tot woensdag toch. En we zouden toch niet te ver gaan, wegens niets geregeld en niets gepland.

Zaterdag kwamen we snel snel nog naar huis (ik zat al even in Ieper bij de ouders en Samuel ook al sedert vrijdag) om het gerief te verzamelen. Zonder kindjes, want dat gaat lekker vlug.

De zondagmorgen vertrokken. In drie keer eigenlijk. De eerste keer merkten we dat de lichten van de plooicaravan het niet deden. De tweede keer bleek er iets niet juist te zijn aan een betaling die we net ervoor deden (en moesten we nog snel het bankbakje van de schoonouders lenen). Maar uiteindelijk raakten we weg. Gelukkig belden we nog even naar de camping in Bertrix waar we heen wilden, want alles was bijna volzet.

De camping was superdeluxe, met twee zwembaden, een speeltuin en kindersanitair . OK, wel best duur maar als uw kind haar pipi kan deponeren achter een blauw met geel toiletdeurtje, daar wil een mens wel wat meer voor betalen. OK, de camping stond vol met Hollanders – maar dat konden we al vermoeden toen we aan de telefoon in perfect Nederlands werden aangesproken. OK, de eerste nacht doe je geen oog dicht omdat er tot vier uur ‘s nachts T-dansant is in het campingcafé. Maar al bij al aan te raden, misschien beter buiten het seizoen en als je er op een rustig plekje kunt staan (wat wij vanaf de tweede nacht ook deden).

Fiona was – zoals we haar kennen – weer veel te onstuimig. Bang in het begin maar een keer dat ze iets kent, glijdt ze zonder problemen van de grootste glijbaan ever (geschikt van 6 tot 12 jaar). Honderdduizend keer vraagt ze waarom. De meest fantastische uitleg komt er uit. En haar broer is haar beste vriend en spitsbroeder. Als ze samen onnozel kunnen doen, is het superleuk. Ik moet maar niet zeggen zeker dat ze het leuk vonden om samen in de ene hoek van de caravan te slapen? Fiona wilde zelfs niet gaan slapen als ze haar broer niet zag.

Linus is ons lachtaartje. Altijd is dat ventje content. Behalve als hij op zijn gezicht valt natuurlijk. De eerste dag viel hij in de caravan. De tweede dag ging hij onderuit in het zwembad. En de derde dag viel hij van eenklein trapje, tussen de leuning. Telkens wanneer er een ouderlijk oog in de buurt was, maar hij slaagt er toch telkens in om een stoot uit te halen. Nochtans is hij veel voorzichtiger dan zijn zus. De laatste tijd echter wil hij alles proberen wat zij ook doet. En dat loopt soms verkeerd af. En dan volgen er traantjes. 30 seconden rollen er grote tranen over zijn wangen, vooral van frustratie, minder van pijn. En dan kruipt hij opnieuw naar boven, vastbesloten om het opnieuw te doen. Ik zeg het u, als ouder heb je je handen vol, met die twee op de speeltuin.

Hare lompigheid Fiona deed trouwens niet onder in het stoten uithalen: ze slaagde erin om in volle vaart tegen de dissel van de caravan te lopen. Vol trots showt ze nu haar giga blauwe plek.

Voor u denkt dat wij vooral ons kinders mishandelen op reis: ze hebben zich rot geamuseerd. Wij ook, behalve die paar keer dat we met de ogen moesten rollen wegens de kuren van de kinders. Maar de keren dat we moesten lachen met hun kuren waren veel talrijker, dus daar viel wel mee te leven. Fiona en Linus maakten de speeltuin onveilig en konden twee keer het zwembadje (speciaal voor de kindjes) verkennen.

En nu de foto’s:

net na aankomst: flink een boekje lezen

eikes in het zand (ik HAAT zand)

samen op de glijbaan – papa kwam handen tekort

ons oudste spook

onze jongste kadee

op de schommel

pyjamaparty

en leuk dat het was

de maandag: in het zwembad

en wij maar hopen dat het manneke niet plots kaka ging doen

alletwee vonden ze de glijbaan leuk

is het een deugniet?

na het zwembad: het ijsje

na het ijsje: dieren kijken (alhier)

“de lama stinkt”

de dag erna gingen we er nog eens naartoe, nu voor de speeltuin. Hier: papa met kroost op de glijbaan

vestimentaire problemen op de glijbaan

het ging precies vooruit

Linus kijkt reikhalzend uit naar de serveerster

… probeert papa’s drankje in te pikken

verpest dan maar mama’s Ice Tea door in het rietje te blazen in de plaats van te zuigen

Fiona had precies al te veel fruitsap op

maar bon, het was er heel leuk

en toen gingen we pizza eten, met onze persoonlijke disc jockey


Malmedietje

Posted on

Vorig weekend deden wij een malmedietje.
Aangezien manlief met schoonvader en schoonbroer naar een bikers-evenement gingen, maakten we er meteen een lang weekend van.

We huurden een tof huisje en genoten van het prachtige lenteweer. Dat werd barbecue (*2), een toffe fietsrit en nog een paar leuke wandelingen.

Zaterdag trok ik met Fiona, Linus en de schoonmama op weg voor een mooie wandeling tussen de velden. De gewoonte daar om hun velden af te zomen met allerlei meidoorn- en beukhagen leidde helaas tot drie platte banden bij onze buggy. En als je weet dat het een driewieler is, dat schiet er niet veel meer over om mee te rijden he 😉

Daarom maakten we zondag een fietstochtje in de bossen vlak bij het dorpje. Fiona’s fietsstoel hadden we niet mee maar die ging bij nader inzien toch wel wat te lomp geweest zijn voor het paadje. Fiona ging in de draagzak op de rug van Linus’ peter en Linus zat in de draagdoek bij de papa. Ze vonden het alletwee super. Veel stukken moesten we wel te voet doen omdat twee kleine prutskes vervoeren niet het moment is om stunts uit te halen. Maar manlief en zijn broer hebben in de namiddag de tocht dan gewoon nog eens gedaan met hun tweetjes…

Zondag was het echt prachtig weer, maar helaas begon het ‘s avonds laat te regenen. Maandagmorgen was het mistig, maar dat belette ons niet om nog een leuke wandeling in het bos te maken. Fiona heeft heel flink gestapt en was een echte slavendrijver 😉 stilstaan was uit den boze!

Het was met andere woorden een vermoeiend maar prachtig weekend!

Zoals reeds gezegd, waren er ook wel wat dissonanten in het weekend. Daarover meer in de volgende post, al moet ik nog even iets kwijt over de muur.
Linus slaapt nog steeds bij ons in de kamer. Hier vind ik blindelings mijn weg naar zijn bed en terug. Daar dacht ik dat ook te kunnen doen. Maar dat was buiten de onbekende kamer, de stikdonkere omgeving (man, het was daar donker ‘s nachts) en de pisnijdige zoon gerekend. Toen ik rond vijf uur ‘s nachts uit mijn bed moest spurten omdat meneer krampjes had en ik nog wat slaapdronken terugwankelde, kwam Linus nogal onzacht met zijn achterhoofd tegen de muur terecht 🙁 Alle, naar mijn moedergevoel klonk het alleszins verschrikkelijk. Gelukkig was hij het na een minuut vergeten, gaf hij niet over enz. maar toch… liever geen tweede keer meer.

Woensdag toch maar nog eens laten kijken door de kinderarts en zijn hoofd zag er normaal uit… ‘t zal nen keikop zijn zeker?


Jaloers

Posted on

Kan ik iemand jaloers maken?

Ik zit nu lekker in het zuiden van Frankrijk en het is hier 25 graden begot! En morgen nog warmer: 27 graden!! En sebiet mag ik gaan dineren en morgenavond ook.

Voor jullie al te afgunstig naar het scherm kijken…

  • ik zit hier moederziel alleen (mijn baas die in hetzelfde hotel logeert, telt niet he)
  • manlief en Fiona moet ik (bijna) drie dagen missen
  • ik heb alleen lange broeken mee en mijn winterjas, dus die temperaturen vallen ook een beetje tegen
  • morgen ga ik er toch niet veel van merken van dat warme weer want ik heb heel de dag vergadering
  • de bagagecontrole in Zaventem heeft mijn shampoo en douchezeep in beslag genomen (zucht) maar mijn anti-striemen-creme heb ik gelukkig kunnen redden (volgende keer toch maar bagage inchecken)

Dus ja… het weer valt beter mee dan ik gedacht had. De reden trouwens dat ik mijn winterjas bij heb, is omdat ik in geen enkele andere jas meer pas :s

Voor de rest… ik kan niet wachten tot ik mijn dochter terugzie. Ik heb ze deze morgen al wenend in de creche moeten achterlaten, dus dat voelt zeker niet goed. (daarover later meer)

En nu ga ik shoppen!


Raad eens?

Posted on

Wie er gisterennacht in mijn bed kwam gekropen?

Fiona was het niet. Ten eerste: die slaapt altijd als een blok en ten tweede: dan zou ze nog twee deuren hebben moeten opendoen om er te raken.
Nee nee het was mijn allerliefste die thuiskwam van zijn mountainbike-tripje in Spanje.

Ik had hem nog zo gezegd dat hij het voor mijn part rustig aan mocht doen en pas vandaag naar Gent moest komen maar nee, hij moest en zou zijn vrouw en dochter terugzien. Precies toch wel een beetje heimwee gehad… 🙂
Als straf heb ik hem heel de nacht wakker gehouden met mijn gehoest. Want, die verkoudheid, dat is niet normaal. Gisterenavond moest ik zo erg hoesten dat ik kramp kreeg in mijn middenrif en de helft van mijn avondeten moest inleveren. Ik, die nooit heb moeten overgeven vanwege mijn zwangerschap, moet het nu doen vanwege een stomme verkoudheid.

Enfin, ik was liever thuisgebleven vandaag. Vanmorgen hebben we elkaar nog vlug op de hoogte kunnen brengen van de laatste nieuwtjes en dan moest ik helaas Brussel-waarts. Te veel werk om eventjes een dagje vrij/ziek te nemen. Maar vanavond maken we dat allemaal weer goed.
Fiona is in ieder geval in form. Volgens mij wist ze gisterenavond al dat papa vandaag ging thuis zijn. Ze was zo enthousiast dat ze met haar bad de halve living onder water zette. En deze morgen sprong ze de zetel rond toen ze haar papa zag.

Ik wou dat ons nummerke 2 ook zo enthousiast was. Af en toe voel ik een stampje maar niet genoeg naar mijn goesting. Het is natuurlijk nog helemaal in het begin maar met de verkoudheid (Dafalgan, neusdruppels) ben ik er toch niet geheel gerust op. En dat gehoest dan! Gelukkig dat ik niet hoogzwanger ben, anders zou ik zeker bang zijn dat de baby eruit zou vallen.


D-day nadert

Posted on

Met rood, geel en blauw staat het in Google agenda aangeduid: vanaf zaterdag moet ik mijn wederhelft 10 dagen missen wegens een fietsvakantie in Spanje. Niet alleen mijn wederhelft, maar ook de  schoonouders en schoonbroer verdwijnen even van de radar.

Fiona en ik blijven verweesd achter. Tien dagen alleen met mijn zotte dochter. Die vanmorgen opstond en toen ze mij zag “papa?!?” zei… Dat belooft!
Tien dagen worsteling op het verzorgingskussen. Tien dagen met een blokske moeheid twee verdiepingen naar boven zeulen.

Maar…
Tien dagen lang zijn haar lachskes exclusief voor mij (de traantjes ook helaas). Tien dagen lang mag ik haar uitzwaaien bij de creche en is ze oh zo blij als ik haar weer ga ophalen. Tien dagen lang komt ze mij alleen knuffelen. Tien dagen lang exclusieve moeder-dochtertijd.

Wie zal het meest last hebben van heimwee, denk je?


Camping in de Oostkantons

Posted on

Zoals jullie kunnen zien, had Fiona de grootste pret in de kinderboerderij. Ik was iets minder zot van die geitjes die het brood niet wilden opeten, maar je kleren wel.
Verder heeft ze zich geamuseerd met steentjes rapen en schommelen.

Zondagmorgen had ze zoveel gespeeld dat ze tijdens de laatste km van onze fietstocht pardoes in slaap viel. Dat rijdt wel iets minder gemakkelijk, met zo’n slapend kindje achterop 🙂 Gelukkig was het niet meer ver naar de camping.


Houten kop/bruiloft

Posted on

De hoofdpijn die mij de laatste weken plaagt komt met tijd en stond opzetten. Vaak kan ik na de werkdag niet veel anders dan uitgeteld in de zetel liggen. Leuk is anders. Ik kan mij niet herinneren dat ik de vorige keer ook zoveel last had van hoofdpijn.
Laat ons hopen dat het snel overgaat en dat ik eindelijk aan dat leuke tweede trimester kan beginnen.

Nu over iets heel anders. Vrijdag waren we vijf jaar getrouwd voor de kerk. Om dat te vieren trokken we vrijdagavond met dochter en hebben en houden richting Oostkantons. Ik had deze week lukraak een camping gezocht en die bleek goed mee te vallen. De voornaamste criteria daarbij waren bereikbaarheid en kindvriendelijkheid.
De speeltuin en de kinderboerderij vielen alvast in de smaak van Fiona.

Vrijdag hadden we een beetje pech met het verkeer waardoor we wat laat ginder aankwamen. Gelukkig was er nog plaats op de camping (die uitsluitend werd bevolkt door Hollanders en Belgen). Zaterdag was het prachtig weer en heeft Samuel ‘s morgens een mountainbike toertje gereden. In de namiddag trokken we er samen op uit met de fiets en ik kwam tot de conclusie dat mijn fysiek nul komma nul is.
Maar in mijn verdediging: ik had Fiona achterop de fiets (toch al zo’n 15 kilogram extra) en ik kreeg hoofdpijn van zodra ik een helling moest oprijden.
Vandaag was het opnieuw schitterend weer. De campingmadam liet ons tot 15u op de camping blijven en daardoor was er nog tijd voor een fietstochtje (dat beter meeviel dan de zaterdag) en een middagdutje voor Fiona.

Kortom we hebben ons heel goed geamuseerd. Bijna waren we vergeten om foto’s te maken maar we hebben er op het laatste nippertje toch aan gedacht. Ze volgen morgen, zodra we het fototoestel uit onze bagage hebben gevist.

In afwachting een foto van vijf jaar geleden. Een van mijn favoriete trouwfoto’s. Hij hangt hier aan de muur in de living. Onderweg naar Brugge (waar we onze trouwfoto’s lieten maken) stopten we even aan het kerkhof waar we als jonge vrijers veel tijd doorgebracht hebben.
Bij het terugkeren naar de bus wilde Samuel geen omweg maken langs het bruggetje en besloot hij om over de gracht te springen. Helaas was mijn sleep net iets te lang waardoor zijn elegante sprong net iets verkeerd terecht kwam. Mijn vader gooide zijn handen in de lucht bij de stunts van zijn kersverse schoonzoon.


Terug thuis

Posted on

Na een lange en zware reis woensdag – die voor een of andere reden toch minder lang leek dan de heenreis (misschien omdat het een nachtvlucht was) kwamen we donderdagmorgen aan in Zaventem. Meteen was mijn idee: Nooit meer. Dat slaat dan enkel op de vliegtuigreis.
Ik heb eigenlijk een hekel aan vliegen: dat beklemmende gevoel, het lawaai, de stank (mensen die acht uur op een vliegtuig zitten, ruiken allemaal niet te fris meer), het aanschuiven, de controles… Voor mij hoeft het allemaal niet. Ik heb bovendien ook een lichte vorm van vliegangst: telkens die dingen opstijgen of landen, herinnert mijn brein zich plots alle vliegtuigongevallen die zich in de laatste jaren hebben voorgedaan.

Dit alles gecombineert met een energieke peuter die amper een paar uurkes slaapt op een vliegtuig en je hebt een prachtige combinatie. Ik werd als trampoline gebruikt door een kindje dat helaas nog niet groot genoeg was om over de zetel heen te kijken, maar dat toch wilde doen.
Lastig kon je Fiona absoluut niet noemen op het vliegtuig: ze weende niet en wilde niet heel de tijd rondlopen, zoals tijdens de heenreis. Een voordeel van de nachtvlucht? Het was donker en ze wilde wel slapen maar dat lukte gewoon niet.

Genoeg geklaagd en gezaagd nu. Laat ons erop houden dat ik mijn bekomst van vliegen heb, althans voor een tijdje. Mijn job vereist wel dat ik vaak twee keer per jaar die ondingen op moet, maar gelukkig gaat het dan om kortere vluchten.

Laten we het over iets anders hebben: onze reis. Die is heel goed meegevallen, misschien dankzij mijn geringe verwachtingen. We hadden er totaal geen idee van hoe dat ging uitvallen – reizen met een vijftienmaanderke. Voor ouders – en kind – kan dat een hele shock zijn: anders is je kindje in de creche en hoef je alleen ‘s avonds en in het weekend je nageslacht te entertainen. Nu stonden we dag en nacht in voor ons klein geweld.
Maar dat viel heel goed mee. Ondanks haar kuren (vooral wat betreft eten) is Fiona een vrolijk en gemakkelijk kindje. Zolang je zorgt dat ze op tijd kan rusten (wat maar normaal is, ze is immers nog zo klein) en af en toe wat leuke dingen verzint, is het allemaal ok voor haar.

Speelgoed hadden we nauwelijks mee maar dat was absoluut geen probleem. Ze kon zich uren bezig houden met stappen, verkennen, dingen ordenen (steentjes, papieren doekjes)… Ook kamperen viel heel goed mee. Ze sliep goed in de tent en was ‘s morgens goed uitgeslapen en terug vrolijk. We konden haar meenemen op kleine wandelingetjes en in het water van de rivier, waar ze zich amuseerde met steentjes in het water te gooien.

Ik ben blij dat we de reis gemaakt hebben, al zal Fiona er zich weinig/niets van herinneren later. Kinderen moeten de kans krijgen om te ervaren wat hun ouders doen en ik hoop dat we Fiona nog veel zullen kunnen meenemen. Al vergt het aanpassing van ons en kun je met kinderen niet doen wat je op je eentje kan doen.

En voor de rest? We zijn volop aan het recupereren van onze reis en van het tijdsverschil. We hebben precies alle drie veel meer last dan bij de heenreis en dat laat zich voelen. ‘s Nachts niet kunnen slapen om tegen de morgen uiteindelijk in slaap te vallen. En dan tot ‘s middags slapen alle drie. Pfft en maandag moeten we terug gaan werken.
Dat wordt een aanpassing.