U bent een klein beetje beschaamd om Belg te zijn

Posted on

via hier

En dit op de dag dat we het wereldrecord van regeringsvorming haalden.

Er wordt gesproken van nieuwe verkiezingen, maar wat die gaan uithalen, geen idee. De meningen zijn ondertussen zodanig gepolariseerd, dat we een nieuwe invalshoek nodig gaan hebben.

Hier zijn alvast een paar voorstellen:

  • een buitenlander die het mag komen oplossen – Geert Wilders misschien?
  • de koning die de noodtoestand/dictatuur uitroept – in navolging van Moebarak
  • een VN vredesmacht? – als er maar geen cholera van komt…

Anyway, stelt u maar voor dat het er in uw gezin zou aan toe gaan als in België. Iedereen praat naast elkaar, niemand wil zijn ongelijk toegeven… Er was al lang een scheiding van gekomen.


Stemming

Posted on

Hozee… alweer is de postbus geleegd en zonder oproepingsbrief bevonden.

Niet dat wij onze burgerplicht niet hoog in het vaandel dragen hoor… maar met onze twee kleine pagadders hier heeft geen van beiden nu zin om voorzitter/bijzitter/teller te zijn. Stemmen daarentegen, dat gaan we wel doen.
Ha ja, want al bakken ze er daar soms weinig van, ginds in Brussel – wij zijn blij met elke kans om op de ‘goei’ te stemmen.

Maar voor de rest… gelieve ons verder niet lastig te vallen op desbetreffende zondag. Ik geef nog borstvoeding trouwens, en dat zou toch een goede reden mogen zijn.
Ik ben er trouwens al 32 en dus misschien al de kritische leeftijd voorbij. Manlief daarentegen is er net 30, dus wij openen met gespannen verwachting iedere dag de brievenbus. Schoonbroer heeft het trouwens al vlaggen: die is meteen tot voorzitter van het stembureau gebombardeerd. Hij liever dan ik.

Tellen daarentegen, dat zou ik wel nog willen doen. Maar dan de volgende keer, als de kindjes wat groter zijn. Grote kans dat het volgend jaar is, aan het tempo dat wij er regeringen doorjagen…


Uitslag

Posted on

Sedert deze namiddag staat de televisie hier aan met op de achtergrond de verkiezingen. Ik heb nog herinneringen aan de Zwarte zondag van zoveel jaren geleden en sedertdien volg ik de verkiezingsresultaten op de voet.
Geen grote verrassingen deze keer, of het moest het ontslag van Steve Stevaert zijn. En natuurlijk de nederlaag van Vlaams Belang, die – naar eigen zeggen – toch wel het pad voor de ´ruk naar rechts´heeft geëffend.

De crisis deed mij wel verwachten dat de Vlaamse kiezer conservatief ging stemmen.  Die trend heb ik niet gevolgd en ik hoop van ganserharte dat er genoeg sociale elementen in de regering gaan zitten.

Verder was het een rustige dagje vandaag. Manlief is gestart aan onze badkamer. Daar moet alle gyproc nog afgewerkt worden en het is nog behoorlijk veel werk – gelukkig is het de laatste kamer die nog aan bod moet komen. Ik heb mijn berg was weggewerkt en een oogje op Fiona gehouden.
Vanavond zijn we er even tussenuit getrokken met de fiets – op vraag van Fiona (die met haar vestje kwam aangelopen). We zijn nog eens tot bij de Hopduvel getrokken en zijn daar tenslotte blijven eten. Fiona heeft ook haar maag gevuld op de schoot van haar papa. Zijn vispannetje viel in de smaak, maar ook de frietjes van mama waren lekker. Ze heeft zich goed gedragen en tevreden zijn we naar huis teruggekeerd.

Terug naar de verkiezingsresultaten. Er zijn winnaars en verliezers. Hopelijk krijgen we een goede regering, die snel kan starten.


Het laatste woord

Posted on

Minister Anciaux schreef op zijn weblog hoe het drama in Dendermonde hem deed denken aan de oorlog in Gaza, omdat er ook zoveel kinderen omgebracht zijn ginder.
Meteen krijgt hij het halve Vlaamse parlement op zijn nek. Ik ben geen fan van Anciaux maar ik kan hem bijtreden in de stelling dat we niet selectief verontwaardigd mogen zijn.
Een kinderleven dat zinloos verspild wordt is altijd erg, waar dan ook ter wereld. Of het nu in Afrika is waar de kinderen sterven van de honger, of van cholera. Of in Gaza, waar ze sterven door bommen niet voor hen bedoeld. Of hier dicht bij ons, door een steekpartij…
Het enigste verschil is de aandacht die eraan besteed wordt in de media.

En daar knelt het schoentje bij mij. Natuurlijk, de wereld in zijn totaliteit met al zijn ellende is gewoon teveel voor ons om te bevatten. Daarom plooien we ons graag terug op onze eigen omgeving. En als de ellende plots daar gebeurt, dicht bij huis, dan zijn we geschokt. Aangeslagen. Verward. De dood staat plots vlak bij.
Toen de kindjes stierven in Dendermonde, stierven er elders ook. Aan ondervoeding, door geweld. Dat is gewoon een feit. Dat banaliseert niet wat er hier gebeurd is, maar dat plaatst alles wel in een context. Overal zijn er rouwende mensen en onze rouw mag niet meer of beter zijn dan ergens anders.
Acht ik mezelf nu moreel superieur – net als Anciaux?

Ik erger mij momenteel wel mateloos aan onze media. We worden overspoeld door berichten – over de moordenaar, over zijn familie, zijn verleden. Is hij psychopaat? Hoort hij stemmen? Speelt hij gewelddadige games? Ik zag zelfs dat er een artikel gewijd was aan zijn zus die een paar dagen na de feiten terug naar school ging.
Willen wij dit wel allemaal weten? Verdienen de betrokken personen niet een beetje rust? Hoe moet het zijn als je kindje vermoord werd en de zoveelste psychiater op TV komt uitleggen hoe de moordenaar misschien wel al jaren gek is en gewoon niet opgemerkt werd door het systeem? Of welke medische handelingen allemaal gebeurd zijn met je baby?
Ik vind het goed dat men aandacht besteed aan de effecten van zo’n drama op de hulpverleners maar moet dat allemaal breed uitgesmeerd worden in de media?

Gisteren wist onze nieuwe minister van Welzijn ons te vertellen dat ze geld uit zal trekken voor de beveiliging van crèches. Wij kregen een brief in de crèche met de uitnodiging om uit te kijken naar verdachte personen/zaken en die ook te melden.
Ik voel mij daar ongemakkelijk bij. Er zijn meer kindjes die sterven door een verkeersongeval of door een ziekte dan er vermoord worden. Dat is de trieste waarheid. Daarom ben ik ertegen om onze kinderen op te sluiten. Een kind moet ook nog kind kunnen zijn.

Oh, had ik al gezegd dat men in onze crèche ging langskomen van de Libelle om een reportage te maken over het leven in een kinderdagverblijf? Een tof idee, vond ik en ik had dan ook toestemming gegeven om onze Fiona te fotograferen. Wat blijkt nu? De reportage die ging doorgaan begin februari wordt uitgesteld tot september wegens de gebeurtenissen in Dendermonde. Waarom? Duurt het zolang om de veiligheidspasjes voor de Libelle-ploeg klaar te maken?

Met deze kritische noot hou ik het voor bekeken. Misschien hebt u wel een andere mening. Maar dit is alvast de mijne. En mijn laatste woord hierover.