Zeg…

Posted on

Er zijn nadelen aan het slechts-door-een-gyproc-muurke-gescheiden-te-zijn-van-uw-kroost-snachts.

Je kunt ze horen snurken bijvoorbeeld. Komt niet meer voor sedert het amandelloze bestaan van Linus.

Als Fiona te veel wrikkelt in haar bed, schopt ze tegen de muur, zo vlak langs mijn oor. Hoor ik gelukkig niet als ik slaap.

Voordelen zijn er ook natuurlijk:

Ik hoef niet zo ver te lopen als er een wakker is. Nadeel is dat het gezeur je wel wakker houdt als je net besloten hebt dat er eigenlijk niks aan de hand is en dat ze weer moeten slapen.

Je ontdekt heelder nieuwe manieren om wakker te worden des morgens. Na het licht uit de gang, de echtgenoot in de keuken hebben we nu ook: de kinders zijn wakker. En niet wakker in de zin van: er zet er een zijn keel open wegens honger/natte pamper. Maar wel: er ontspint zich een boeiende conversatie op een halve meter van uw slaperig oor.

Zo van:
“Linusje… je moet wel nog slapen he… het konijntje is nog niet wakker”
“Ja”
“Linusje is je pinguin daar? En het paardje ook”
“Ja…. minguin… paatje”
“Linusje je bent een babbelkous” (says who?)

Allemaal heel vertederend. De eerste echt conversaties tussen broer en zus. Ik had wel liever nog een kwartier geslapen maar enfin… er zijn ergere manieren om wakker te worden 🙂


Vorderingen

Posted on

Deze morgen aan tafel: Mama, wat is jouw voornaam? En jouw achternaam? Welke dag zijn we vandaag?

😉 Zalig zo een keer geen ‘waarom’-vraag. Ik heb nog niks dan voordelen gezien aan het graadsklasje waar Fiona nu zit. Ze doen natuurlijk nog heel wat activiteiten op 1e-kleuterniveau maar ongetwijfeld zal ze hier en daar wel wat dingen oppikken van de 2e kleutertjes. Ik kan niet wachten tot ze groter wordt.
Het klinkt misschien cru – maar ik zal blij zijn als die baby-fase voorbij is. OK, ze zijn schattig en kleertjes voor vijf/zes jaar (ja, zo’n maat moet ik al kopen) zien er nu eenmaal minder knoddig uit. Maar aan de andere kant: leuk dat ze begrip beginnen krijgen. En al eens kunnen meehelpen. Toch leuker dan een peuter die gefrustreerd aan uw been komt te hangen. En niet kan zeggen wat er scheelt.

Trouwens: ook vorderingen in ons (tuin)huis. De muren in de leefruimte (ha ja, want binnenkort verhuizen wij tijdelijk naar daar) zijn bijna allemaal gepleisterd en het plafond hangt er al bijna voor de helft aan. En de electriciteit ligt er al. Binnen twee weken gaan ze chappen. Joepi.

Oh – en onze kleinsten begint eindelijk wat verstaanbaar te worden! Hij kan al ‘water’ komen vragen. En zeggen als hij in bad wil (badje!) – waar hij eigenlijk altijd zin in heeft ;)… Het lijkt mij dat hij de fase van peutergebrabbel gewoon wilt overslaan!



Kleuterpraat

Posted on

Mama, waarom gaan die wegwijzers heen en weer? (als ik de ruitenwissers aanzet in de auto)

Papa, ik wil nog stuttehammetjes (boterhammen, stutjes)

Jij moet mijn onderslip af doen (jaja, de onderslip, nog altijd een giller)

Waarom heeft papa gestampt naar jou? (als wij onderling bezig zijn dat manlief ‘s nachts heel de tijd zat te duwen, omdat ik lag te snurken)

Om maar te illustreren dat er hier altijd wel met de ogen kan worden gedraaid bij de uitspraken van Fiona. Hoe stil Linus ook moge zijn, zijn zus zal wel zorgen dat er getetterd wordt. Het gebeurt minder en minder dat ze over haar eigen woorden struikelt, het stotteren bij enthousiasme buiten beschouwing gelaten. Ze luistert overal mee, vraagt duizend keer per dag ‘waarom?’ en pikt bovendien overal stopwoorden en – zinnetjes op. Zoals daar zijn: ‘ze'(‘t is warm ze) en ’tis toch jammer he’


Deze morgen in de badkamer

Posted on

Fiona: Mama… kijk… een eendje in bad!

Mama: ah ja, het eendje roept KWAK KWAK – waar zijn  mijn kuikentjes?

Fiona: neen mama, dat eendje zegt geen KWAK, het is toe van boven

Mama: ah ja, het is een eendje van plastiek, die hebben geen bek

Fiona: maar waar is haar kuikentje?

Mama: Linus heeft het kuikentje mee naar zijn bed genomen

Fiona: Dan zal ik het vlug gaan halen, dan is mama eend niet meer alleen

Of hoe fantasie en werkelijkheid een boeiende mix kunnen vormen in een driejarig brein


11*3

Posted on

Combipostjes schrijven we tegenwoordig. En deze cryptische titel wil eigenlijk zeggen dat zoonlief reeds 11 maanden achter de (figuurlijke) kiezen heeft en dochterlief drie keer zoveel.

En bij deze woorden slaat de paniek wat toe: dat wil dus zeggen dat Linus binnen twee keer zoveel tijd even groot zal zijn als Fiona, en ook even druk en taterend?
Ons Fiona doet tegenwoordig audities voor de rol van Kwebbel in de volgende Plop-film en traint ondertussen voor een rol als wervelwind/stuntvrouw in de volgende rampenfilm.

Wat ze precies moet doen, maakt haar niet veel uit, als er maar veel tekst bij zit:

kijk mama kijk, ik maak een toren, met blokjes, kijk, veel blokjes, groen en rood en blauw en geel en zwart en en en mijn popjes kijken ook, pop beetje ziek, babypop moet erbij liggen, kijk mama, mijn blokjes staan op de ambulansje, mama, snotbeest in mijn oof

Ja dat oof is nogal hardnekkig: de g krijgen we hier niet echt uitgelegd. Oogjes blijven oofjes en vogels blijven vofels. ‘t Is maar dat je het weet.

Zo kwebbelachtig is de een. Zo zwijgzaam is de ander. Oh er is wel klank bij hoor bij ons Linusje. Maar het beperkt zich nog tot… te, t, uh en een occasionele keer ma of pa.
Linus mocht trouwens vandaag (CORRECTIE: tien dagen terug) op controle bij de dokter. Voor zijn gewicht ja. Om te zien of onze vetmesterij iets opgeleverd had. 6 weken leverden een 600 gr op. 8730 kg. Niet al te slecht blijkbaar maar ook niet superveel toename. Het lijkt erop dat hij nooit meer de hoge toppen zal scoren die hij in het begin van zijn leven haalde.
Of dat een probleem is? Voor mij niet alleszin, aangezien hij nu nog lekker handig te dragen is. En hij amuseert zich met rondkruipen en zich rechtrekken. Hij speelt tegenwoordig het liefst al rechtstaande.

En voor de rest blijft Linus zijn beminnelijke zelf. Al kijkt hij wat zuur de laatste dagen, En ik kan het bijna niet over mijn (moeder)hart krijgen, maar eigenlijk ruikt hij ook zo. Om de andere dag mag hij vers beddengoed en een verse slaapzak. ‘s Morgens is zijn onderlaken namelijk helemaal nat.
Het manneke produceert tegenwoordig grote hoeveelheden onfrisse kwijl. Van zijn tanden komt het niet denkt de dokter. Alhoewel er wel een grote hoeveelheid op komst zijn. Wellicht sukkelt hij weer met een grote hoeveelheid slijm in de luchtwegen, die hij gewoon massaal uitspuwt, in de plaats van het op te hoesten of uit te niezen.

—-

Dit postje is een hele tijd in de schuif blijven liggen wegens gebrek aan foto’s. Want een update over uw kinders zonder foto’s, dat spoort niet. Plus: de peter van Linus die momenteel in Thailand vertoeft, die snakt ook wel eens achter nieuws en foto’s van zijn petekind. Bij deze dus, proberen we de draad van het bloggen weer op te nemen.

Enkele foto’s van Linus en Fiona de laatste weken:

Fiona gaat heel graag naar buiten tegenwoordig. En als papa aan het schaften is, zet ze zich er gewoon bij.

Linus beetje moe, of net wakker?

Linus ontsnapt


She´s back

Posted on

Ooit al gemerkt dat je kinderen altijd schijnen te groeien en te veranderen als je ze even niet ziet?

Niet omdat je er dan even niet met je neus op zit, maar gewoon: ze wachten met iets nieuws te leren tot jij niet in de buurt bent.

Zo liet ik zondag een meiske achter dat goed uit haar woorden kwam met eenvoudige en soms al ingewikkelder zinnen. Eentje die goed haar plan kon trekken. En ik kreeg er eentje terug dat in hele volzinnen praat.  Dat alles zegt wat ze wil. Precies alsof ze niet een week maar een aantal maanden ouder geworden is.

Een nadeel alleen: ze blijft mij oma noemen… 🙂

Zo te horen heeft ze een goede tijd gehad, samen met neef Pepijn. Alleen spijtig dat Pepijn er een klein souvenir heeft aan over gehouden (starring: Fiona en de vaatwas van oma met Pepijn op de verkeerde plaats op het verkeerde moment). Bij deze een goede genezing voor Pepijn!


Fiona 2,5 jaar

Posted on

Dit moet zowat het meest verlate blogbericht ever zijn, want Fiona haar 2,5 jaar is reeds geleden van eind oktober. Maar… zo laat zijnde kan ik er nu al wat beschouwingen aan toevoegen van haar eerste maand op school.

Lijf en leden

  • is met haar 94 cm voor 13kg800 zeker niet de kleinste peuter in de klas. Als ze de voorspelling van haar moetje volgt (alledrie haar kinderen werden ze dubbel zo groot als hun lengte op twee jaar), wordt ze 1m74. Voorwaar een mooie lengte voor een meisje en zeker met mijn kleine genen. Andere rekenformules spreken van 169.5 cm.
  • heeft nu schoenmaat 25
  • haar ogen lijken gesettled te hebben voor grijs-groen-blauw. Best een geslaagde combinatie, al zeg ik het zelf. Qua haar, helemaal de mama: asblond met blonde mechen bij veel zonlicht.

Grove motoriek

  • is nog steeds vrij lomp. Daarmee wil ik zeggen: struikelt vaak als ze loopt, loopt vaak ergens tegen.  Ze vindt het meestal niet erg als ze valt, behalve als haar handen vuil worden (door het natte gras of het grind).
  • ondanks het feit dat ze wel eens af en toe valt, kan ze enorm hard lopen (naar mijn gevoel toch). Loopt ook heel graag (vooral in winkelgangen)
  • kan heel goed zelf de trap op en af lopen. Doet dat ook graag achteruit (naar voorbeeld van mama)
  • klimt zelf op de verzorgingstafel. Zou ook uit bed klimmen maar dat is ten strengste verboden (en verhinderd door een slaapzak)
  • kan sedert eind oktober ook fietsen. Op een grote fiets met steunwieltjes. (Maar de fun is er precies een beetje van af nu)
  • het kleine loopfietsje doet het ook nog altijd goed. Voor- en achteruit.

Fijne motoriek

  • heeft wel interesse in kleuren/tekenen maar het blijft beperkt tot snel wat krabbels op een blad zetten.
  • steekparels lukken vrij goed, ook als ze klein zijn
  • knippen heb ik nog niet getest
  • inlegpuzzels maken lukt goed. Andere puzzels lukken ook, mits wat coordinatie van de mama (het inzicht ontbreekt nog een beetje)
  • bizar genoeg is ze wel goed in dingen stuk maken en ze weer te herstellen. Dat heeft ze niet van mij… Als ik de afstandsbediening laat vallen, dan duurt het vijf minuten voor het ding weer in elkaar steekt. Fiona heeft op dat vlak duidelijk de genen van haar vader. Ik weet al wie er later de filter van de wasmachine zal opendraaien als manlief niet in de buurt is.

Uit een kindermond…

  • een echte babbelkont, volgens de juf. Zegt alles wat ze denkt en weet heeeeeeeeel goed wat ze wil.
  • begint over gevoelens te praten: eenzaam, verdrietig
  • kan zowat alle kleuren benoemen
  • heeft sedert kort het genoegen van de vraag ‘wasda?’ ontdekt
  • ik versta haar prima, maar sommige woorden komen er nog wat “vervormd” uit, zodat ze misschien voor buitenstaanders moeilijker te verstaan is
  • goochelt, sedert dat ze naar school gaat, ook vlot met de begrippen ‘mo gow seg’ en ‘morallee’. Ik verdenk de peuterjuf ervan dat zij, toch minstens voor een paar dingen, de bron is.

Vanbinnen

  • is niet echt ijdel (haar haar hoeft niet goed te liggen) maar is wel gevoelig voor kleding (heeft ze niet van mij) – wil soms geen broek dragen en bij de vraag: wat wil je aandoen? volgt steevast: een kleedje
  • is sedert een paar maanden wel snel bang: durft plots niet meer naar beneden van de glijbaan….
  • is tegenwoordig doodsbenauwd en kruipt bij mama als ze de volgende woorden hoort: wolf (sedert ze het verhaaltje van Roodkapje heeft gehoord), vliegen (?? de beesten ja) en Rinus (naar Rinus het Rendier-ze is gefascineerd sedert ze dat verhaaltje gehoord heeft)
  • is heel gevoelig voor het argument ´flink zijn´
  • als ze bang is, is alleen mama goed

Fiona samen met haar neefje Pepijn


Haar eigen gedacht

Posted on

Wat gaan we eten, vraag ik haar. Burger is het antwoord steevast. Ja mijn dochter is veggie minded. En waarom ook niet? Op school is het steeds vlees of occasioneel vis.
Het zijn nuggets in plaats van burger, zeg ik haar. Burgers zijn op, herinnert ze zich. En dan komt ze: de pruillip. Maar ik wil burger mama. Maar nuggets dat zijn kleine burgertjes Fiona. Ah dat is goed, want ik wil burger.

Met appelmoes? Met appelmoes.
Tot ze thuis een stuk witloof ziet liggen. Ik wil dat niet. Oh het klinkt zo schattig maar oh wee, als zij niet wil wat ze moet eten.
Dat is voor Linus zeg ik haar. Ik wil appelmoes herhaalt ze uitentreure.

Had ik al verteld dat ze sedert haar intrede in de peuterklas het woordje ‘wil’ ontdekt heeft?
Leuk voor haar en af en toe krijgt ze haar zin. Als ik dat wil natuurlijk.


Plop

Posted on

Fiona ziet een tijdschrift liggen met op de cover Kabouter Wesley.

Dat? vraagt ze, want vragende voornaamwoorden zijn nog niet aan ons dochter besteed.

Dat is een kabouter, zeg ik, een bijzonder slechtgetekende weliswaar, maar een kabouter niettemin (waar zij dan weer geen boodschap aan had, maar bon)

Haar gezicht klaart op… Plop? Plop????

NEVER staat hier Studio 100 op, in de speelgoedwinkel lopen we met een grote boog om de merchandising heen, ik heb geen Plop-CDs noch zing ik Plop-liedjes voor haar. (Aan de Plop-bananen en assorti kiwi’s kan ik helaas niet ontsnappen.) En toch… grr…

Nee, Fiona, dat is kabouter Wesley. W-E-S-L-E-Y. Kabouter Wesley haat kabouter Plop. (ha ja, want die haat alles…) Dochterlief bekijkt mij alsof ik plots twee hoofden gekregen heb.

Zucht – Wesley en Plop zijn geen vriendjes. Nou dat kon ze wel begrijpen…

En we waren vertrokken voor een half uurke peutergebrabbel over kabouters, vriendjes en paddestoelen… 🙂