Linus 19 maand

Posted on

Ok, de 20e maand is ondertussen al weer halverwege maar aangezien ik vind dat dit een periode is waar ze zich snel ontwikkelen, voel ik mij verplicht om de annalen alsnog aan te vullen.

Want niets is zo leuk als terug te kijken op die periode waar ze nog zo klein waren, wanneer je nog extra moest luisteren om te verstaan wat ze bedoelen (als ze drie zijn, zeggen zij wat jij moet doen). Wanneer ze nog graag komen knuffelen (alhoewel dat er bij Fiona nog af en toe een spontane knuffel af kan)

Maar bon, 19 maand dus. Ik ben even gaan terugkijken of ik een verslagje vond van Fiona haar 19e maand. Ja dus. En ja hoor, ik herken toch wel een aantal dingen ๐Ÿ˜‰ Over hoe ik Fiona toen ook af en toe achter het behang kon plakken bijvoorbeeld ๐Ÿ˜‰

Slapen

  • nog steeds veel (oef) met een grote middagdut.
  • geen uitslaper. ‘s Morgens worden wij regelmatig om 7 uur gewekt. In de week geen zo’n probleem, want dan moeten we er toch uit (of al vroeger) maar het is altijd handiger als je zelf even wakker kunt worden. En in het weekend – auw. Zeven uur is vroeg. Maar soms verwent hij ons en slaapt hij tot acht uur in het weekend. (Fiona kan het wel rekken tot 8u45)
  • is minder tutaanhankelijk dan zijn zus. Duimt ook niet (godzijdank)
  • houdt ervan om met zijn beer te knuffelen. Die was eerst van Fiona maar werd dan doorgesluist naar de baby (Linus dus) omdat hij zo lekker knuffelde
  • is een zweetkopje in bed

Eten “Joey doesn’t share food”

  • het voorval met de koekjes was significant: Linus is een fretzakske. Hij eet ongelofelijk graag en veel. Hij zou kunnen blijven eten. Hij geeft niet graag zijn eten af en propt alles dan maar snel in zijn mond.
  • dat hij graag eet, wil niet zeggen dat hij alles eet. Rijst bijvoorbeeld – not his cup of tea. Vlees daarentegen – geen probleem. Zelfs sla, wat Fiona tot voor kort niet wilde proeven, gaat vlotjes binnen
  • tafelmanieren zijn niet aan hem besteed: zijn mond volproppen, dingen uithalen en weer in zijn bord leggen (zucht), smekken… we gaan nog veel werk hebben om dat ventje deftig te doen eten
  • hij kan zonder verpinken twee taartjes opeten (een uur nadat hij een ijsje at)
  • eet precies niet zo graag (erg) zoete dingen (spreekt dit het vorige tegen?)
  • zijn nieuwste woordje is ‘banana’ wat voor banaan staat, maar ook voor alles wat hij kan opeten

Spelen

  • speelt minder met duplo dan Fiona aan die leeftijd
  • puzzelen: heeft hij nog maar weinig gedaan en veel oefenen kan hij niet (met een zus die alles wil tonen)
  • is vooral fan van alles met wieltjes
  • fan van boekjes, maar is minder geneigd om alles aan te wijzen (wat Fiona wel deed op die leeftijd)
  • speelt graag mee met zijn zus: koken, tafel dekken of gewoon achter elkaar aan zitten

Babbelen

  • zijn woordenschat gaat goed vooruit: water, banana, poe(s), (sch)aap, boe (voor koe), (p)aardje, mama, papa, pap(s), oma, opa, (k)ip, moetje, weg, tata, (k)oekje, appel, bal, baboeba (=luchtballon) …
  • zegt vrij veel maar soms snappen we hem gewoon niet (hij is ook vrij stil)
  • verstaat nu toch al veel dingen: toont zijn buik als we vragen “waar is je dikke buik”, gaat zitten, helpt zijn jas aandoen, legt iets op de juiste plaats…
  • noemt zijn zus nog altijd ia (kort voor Fiona of een allusie op ezel?)
  • begint precies zinnetjes te maken: papa (i)s weg, moetje (i)s daar – daarmee is hij ongeveer even snel als Fiona

Curiositeiten

  • heeft nog altijd gigantische amandelen
  • heeft al een maand een snotneus
  • aerosolt graag. Zonet moest hij tien dagen aerosollen en hij was verslaafd. Zo erg dat we moesten afkicken (zie hieronder)


Een dochter hebben is…

Posted on

samen naar het Lelijke Eendje kijken en tranen met tuiten wenen

* Want het eendje mag niet bij zijn mama blijven en wordt weggejaagd
* En dat vond de dochter zo zielig – en dus de mama vond dat eigenlijk ook zielig (alhoewel ze zich dacht te herinneren dat alles goed afloopt)
* En zie, de dochter kon toch nog lachen toen bleek dat het eendje eigenlijk een zwaan was en uiteindelijk terug zijn mama en boers/zusjes vond

The Ugly Duckling

PS En stiekem was ik wel blij want dat wil zeggen dat Fiona zich begint in te leven in andermans wereld (zelfs al is het die van een kiekske)


Vorderingen

Posted on

Deze morgen aan tafel: Mama, wat is jouw voornaam? En jouw achternaam? Welke dag zijn we vandaag?

๐Ÿ˜‰ Zalig zo een keer geen ‘waarom’-vraag. Ik heb nog niks dan voordelen gezien aan het graadsklasje waar Fiona nu zit. Ze doen natuurlijk nog heel wat activiteiten op 1e-kleuterniveau maar ongetwijfeld zal ze hier en daar wel wat dingen oppikken van de 2e kleutertjes. Ik kan niet wachten tot ze groter wordt.
Het klinkt misschien cru – maar ik zal blij zijn als die baby-fase voorbij is. OK, ze zijn schattig en kleertjes voor vijf/zes jaar (ja, zo’n maat moet ik al kopen) zien er nu eenmaal minder knoddig uit. Maar aan de andere kant: leuk dat ze begrip beginnen krijgen. En al eens kunnen meehelpen. Toch leuker dan een peuter die gefrustreerd aan uw been komt te hangen. En niet kan zeggen wat er scheelt.

Trouwens: ook vorderingen in ons (tuin)huis. De muren in de leefruimte (ha ja, want binnenkort verhuizen wij tijdelijk naar daar) zijn bijna allemaal gepleisterd en het plafond hangt er al bijna voor de helft aan. En de electriciteit ligt er al. Binnen twee weken gaan ze chappen. Joepi.

Oh – en onze kleinsten begint eindelijk wat verstaanbaar te worden! Hij kan al ‘water’ komen vragen. En zeggen als hij in bad wil (badje!) – waar hij eigenlijk altijd zin in heeft ;)… Het lijkt mij dat hij de fase van peutergebrabbel gewoon wilt overslaan!


Linus 18 maand

Posted on

18-8-2011
de dag dat de wereld verzoop, inclusief Pukkelpop
de dag dat ‘een festivalleke doen’ย  niet meer zo onschuldig bleek
de dag ook dat ik mijn anderhalfjarige (bijna) niet zag, omdat ik te laat thuiskwam, omdat – net toen ik uit mijn Brussels kantoor wilde vertrekken – de zondvloed losbarstte

de eerste foto toont dus de anderhalfjarige in zijn bed – nog niet aan het slapen (ik maak ze niet wakker voor een foto, nee). De tweede en derde foto zijn pas van de dag erna. Genomen tussen het lezen van alle ellende door.

En – mirakel – hij staat er lachend op! No kidding, de laatste dagen worden hier veel traantjes vergoten door zoonlief. Omwille van al het onrecht in de wereld, dat er voor zorgt bijvoorbeeld dat hij zijn fles iets te laat krijgt. Of dat hij niet naar buiten mag. Of… of… Dat manneke ligt soms serieus in de clinch met de wereld.

Maar he, meestal is hij nog onze lachtaart hoor. Je moet niet veel fratsen uithalen om hem aan het lachen te krijgen. Nog altijd vrij easy going dus. Aan de andere kant: hij kan ons ook goed aan het lachen brengen hoor.Mister “bodylanguage is my middle name”.

Of ook: hoe ondeugend hij kan kijken. En hoe lastig dat het soms is – experienced parents als wij zijn – om daarย  serieus bij te blijven. Zoals gisteren: spuwen met zijn mond vol blijft (helaas) een hardnekkige feature. En als papa en mama tegelijk streng nee zeggen, volgt dit scenario: Zoonlief zet het op een brullen (zijn tactiek als mama of papa boos zijn) en kijkt vervolgens na vijf seconden vanuit zijn ooghoeken naar mama en papa om te zien of die tactiek effect heeft. Enfin het klinkt misschien niet zo grappig als het hier staat, maar ge zou het moeten zien. Of misschien ben ik een van die ouders die haar kind gewoon altijd grappig vindt.

Enfin, niet altijd, want het manneke kan ook serieus jengelen. Dit gejengel stopt alleen maar als je hem opheft en ronddraagt. De draagzak doet dan wonderen. Knuffelaar als het is, doet hij dan niet liever dan zijn hoofdje op je rug vlijen. Helaas heeft hij recent ontdekt dat hij dan ook goed aan mijn haar kan trekken.

Enfin, iedereen die al eens een anderhalfjarige in huis gehad heeft, herkent zich waarschijnlijk. Ze zijn oh zo schattig meneer, maar ik kan niet wachten tot ze in de plooi vallen met zichzelf.

Bij Fiona vond ik het een stuk aangenamer toen ze zichzelf kon uitdrukken. Want dan – zo leert de ervaring – zijn ze een stuk minder gefrustreerd. Bij Linus wordt dat nog een calvarietocht denk ik. Meneer verstaat veel – als hij zin heeft. Voor hetzelfde geld ben je tegen de muur aan het babbelen. Hij kent het woord ‘paard’. Ik herhaal het tien keer als hij een boekje leest. En toch zegt hij koppig ‘beuh’.
Bij het bezoek van de schoonouders, komt er geen woord uit zijn mond. Ik vraag hem om te zwaaien naar paps en moetje als ik hem naar zijn bed wil brengen. Wat zegt hij als we 500m verwijderd zijn van het object van zijn affectie? Paps en moetje… perfect uitgesproken.
Soms denk ik dat ik spoken hoor. Hij wil in de kookpotten kijken. Ik pak hem vast. Hij wijst en zegt: pasta (en ‘t was nog correct ook). Maar denk niet dat hij het dan nog eens wil zeggen ๐Ÿ˜ฎ

Op vlak van taal weinig nieuws dus. Behalve de occasionele opflakkeringen dus. Een woord zegt hij wel veel (en met veel bedoel ik zo’n 20 keer per dag): draait (hoor: drrrrrrrrraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat) Als hij een windmolen ziet. Als hij een andere molen ziet. Als we een bocht nemen met de auto… De fixatie met windmolens startte bij oma en opa waar hij de windmolens in het industriepark van Ieper kan zien staan. Volgende week mag hij op vakantie bij oma: hij zal zich weer kunnen uitleven. Voor de rest? Papa (mama kan ook, maar alleen bij groot onrecht), beuh (voor een beest), ba (voor ballon, bal…) en voor de rest roept hij Fiona (maar het exacte woord heb ik nog niet begrepen) en de poes (ik denk dat hij Louis probeert te zeggen).
En voor de rest sign language. Dat kan ver gaan: heelder commando’s in het genre van: moeder, kom hier en doe mijn doos met speelgoed open. Of hij wijst naar de saus en dan naar zijn bord.

Voor de rest geen klachten: hij slaapt goed – mits je het snurken en het zweten erbij neemt. Hij doet nog steeds een ferme middagdut (hozee). Hij krijgt aan de lopende band tanden (eerst kiezen, nog geen hoektanden).

We zouden hem niet meer kunnen missen ons bolleke!


Linus 17 maand

Posted on

Linus werd gisteren 17 maand. Met zijn ronde kaakskes en zijn malse billen is hij op en top ons peuterke. Af en toe komt er eens een boze bui, maar meestal schijnt de zon in Linus-land. Of ‘t moest zijn dat zijn zus hem te veel ambeteert natuurlijk. Handjes houden is niet aan hem besteed. Nee, meneer heeft meestal zijn eigen agenda en trekt dan ook zijn plan. Stiekem bestudeert hij natuurlijk wel alles wat Fiona uitspookt en probeert haar dan ook na te doen.

Een echte jongen hebben we in huis. Hij prutst met alles wat los en vast zit. Rijdt met auto’s over de muur en gooit zijn ballen alle kanten uit. Het babbelen laat hij voorlopig nog aan de anderen over: woordjes zoals ba(l), papa en mama komen vlot, maar de rest? Af en toe aapt hij iets na, maar meestal komt er niets uit. Past wel bij zijn karakter voor zover ik het al te zien kreeg: veel bedachtzamer dan zijn zus, voorzichtiger bij momenten – niet de voortrekker die Fiona was. Maar ook geen achterloper nee, ons Linusje doet gewoon waar hij zin in heeft.

Eten – no problemo. Hij zegt niet wat hij wil, maar kan wel heel goed wijzen. En als mama en papa het nog niet doorhebben wat meneer wenst, dan roept hij wel eens als je hem het verkeerde voorschotelt. Elke morgen en avond giet hij nog een fles van 280 ml binnen, groeimelk ja. Wij willen hier dat er geklommen wordt in die curves.

Slapen – no problemo. Meneer slaapt. Een maand geleden had hij even een periode waarin hij niet in wou slapen in een andere kamer dan de zijne. Maar dat was gelukkig maar tijdelijk. Nu slaapt hij zonder problemen op verplaatsing. In alle houdingen trouwens. Fiona heeft lange tijd op haar buik geslapen. Linus kan je in alle posities terugvinden, maar ook meestal (zoals Fiona) met zijn hoofd tegen een uiteinde van zijn bed. Hij valt minder snel in slaap dan Fiona, dus als je toevallig twintig minuten na bedtijd zijn kamer binnenkomt, heb je grote kans dat hij gaat rechtzitten en uit bed wil. Als je hem uit bed haalt, gooit hij trouwens uberschattig zijn tut en beer terug in bed. Snurken…. ja nog altijd. Die amandelen zijn duidelijk nog niet gekrompen. Fiona klaagt soms als ze bij hem moet slapen (domme mama die ooit tegen haar zei dat haar broer snurkt). Dat belooft als die twee straks samen moeten slapen!

In de creche doet hij het goed…. denken we. (de feedback is nog altijd ondermaats). Maar hij gaat wel graag heb ik de indruk. Hij marcheert zonder omkijken naar binnen. Slapen doet hij er maar twee uur, dus haalt hij de rest tijdens gigantische middagdutten de woensdag en de zaterdag in. Lucky us! Toch zou ik graag eens een vlieg zijn daar in de creche. Hij komt telkens thuis met blauwe plekken allerhande, en niemand die weet waar ze komen.

Enfin, we zijn dol hier op ons manneke! Een droomventje is het.


Linus ontpopt zich: waar is de baby heen?

Posted on

Een keer knipperen met de ogen en hij is weer een cm groter. De stand is nog steeds 4-3 (tanden boven-onder) maar hij kan er alles mee knabbelen wat hij maar wil. Behalve dan dat stuk nectarine gisteren. Dat bleek nog net iets te groot voor zijn keelgat. Verongelukt weende hij twee minuten lang bij papa. Was het nu omdat hij geschrokken was of omdat hij boos was dat hij zijn eten kwijt was? Papa, mama, ba(l) en voor de rest snap je er geen ba(l) van…

Waar Fiona ontstuimig was en over zichzelf struikelde om iets te doen, te leren… daar is hij heel wat bedachtzamer. Trager misschien maar oh zo preciezer. Vallen, daar gelooft hij niet in. Heel precies stapt hij over een drempeltje. Of vist hij net weer dat boekje uit de stapel op de vensterbank. Precisie ten allen tijde, ook bij het gooien van een bal achter zusters hoofd.

Hij begint zijn eigen kracht te beseffen en laat niet meer zo maar over zich lopen door de zus. Zij mag meestal nog beslissen wat er gebeurt maar hij doet het wel. Want een willetje, dat zit er ook duidelijk in. Sinds kort schudt hij heel gedecideerd het hoofd als hij geen zin heeft. Gelukkig komt met de wil ook het besef dat hij niet alles kan en mag. En dus leert hij dat hij niet zijn eten niet mag weggooien als hij geen zin meer heeft/iets lekkerders ziet passeren.

Met zijn peuterbillen en -buikje is hij schattig om te zien. De blonde haren en bruine ogen trekken vrouwen aller leeftijden aan.

Hij-is-geen-baby-meer. Zoveel is zeker. Er staan ons nog spannende maanden te wachten: benieuwd welk vlindertje uit de pop zal komen…


Kissing tonsils

Posted on

Een fancy naam voor de twee gi-gan-tische amandelen die Linus ondertussen gekweekt heeft.

Op 13 maand gingen we met Linus op controle bij onze kinderarts, nog steeds in Gent ja, want nog geen tijd en goesting gehad om hier een nieuwe te zoeken. En ook… iedere keer denken we dat het de laatste keer wel zal zijn. Ondanks zijn wat moeilijke start met wat longproblemen en geaerosol, doet Linus het nu zeer goed. Vandaag was eigenlijk de eerste keer dat zijn longen een goedkeurende knik kregen van de kinderarts.

Maar bon, over die amandelen dus. Op 13 maand keek de kinderarts in Linus zijn mond en sprak de gevleugelde woorden: dit zijn wellicht de grootste amandelen die ik ooit bij een eenjarige gezien heb. Waarop wij niet anders konden zeggen dan: hij kan snurken als een vent van 60 met een zware neusverkoudheid en hij ademt luid. Af en toe lijkt hij zelfs te stoppen met ademen in zijn slaap.

Wegnemen die handel dus. Want slaapapneus zijn creepy en bovendien zorgen die amandelen misschien voor verminderd gehoor, long- of eetproblemen. Maar zo gemakkelijk is dat niet. Zo’n operaties waren vroeger heel populair, maar nu is men heel wat terughoudender. En bovendien is Linus nog veel te jong. Onder de drie jaar worden zo’n dingen gewoonweg niet gedaan.

In het Jan Palfijn ziekenhuis wil geen enkele NKO-arts zo’n klein kind opereren. En in het UZ was er ook niemand erg happig. En dus kregen we het volgende advies: aangezien Linus op dit moment niet echt grote last lijkt te hebben (behalve dan het snurken) en goed bijgekomen is (1 kg op twee maand), moeten we nog even afwachten.

Als we merken dat hij regelmatig stopt met ademen in zijn slaap (af en toe een kwartier bij zijn bed gaan zitten om te checken) of als we merken dat hij last begint te hebben van zijn ademhaling/zwaar te hoesten (wat zou willen zeggen dat zijn longblaasjes aangetast worden door een gebrekkige ademhaling), dan moet er toch actie komen met een foto en eventueel een operatie.

Maar dat zijn zorgen voor later (voor de winter waarschijnlijk – nog twee winters tot hij drie is :s). Nu blijven we ons snurkertje koesteren. Maar hij mag wel geen al te gemixt/geplet eten meer krijgen van de kinderarts. Brokjes eten vindt hij niet zo fijn, omdat dat moeilijk(er) passeert in zijn keel. Maar toch moet hij het leren eten aangezien hij al 15 maand is. Nu waren wij zo begaan met zijn gewicht dat we (af en toe) heel vaak zwichtten en alles gewoon mixten… mag dus niet meer.

Voor de rest is de jongen goedgekeurd: 10kg120, 78 cm en 48 cm hoofdomtrek voor 15 maand.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Tonsillectomie

Linus 14 maand

Posted on

18 april had onze jongste spruit 14 maand op zijn teller.

Tijd voor enkele foto’s en een klein overzichtje:

  • ‘t Is nen gemakkelijken. Altijd content. Tenzij hij moe is of honger heeft. Maar dat wordt hem ruimschoots vergeven.
  • Sedert hij stapt, vanaf eind maart dus, is de rust hier wel wat over. Stiekem als hij is, stapt hij overal naar toe. Naar de wasmachine, want die deur kan open en toe. Naar de TV, want daar zijn altijd wel interessante knopjes of accesoires te vinden. Naar de vuilnisbak, want daar zijn altijd lekkere hapjes te vinden…
  • Ja, dat laatste hebt u goed gelezen, de vuilnisbak moet hier regelmatig verstopt worden. Want ons Linusje heeft altijd honger. Alles wat er eetbaar uitziet (gelukkig kent hij al goed het verschil) moet in zijn mond belanden. En als dat korstjes zijn die mama heeft weggegooid omdat ze op de grond gevallen zijn, ziet hij daar geen graten in.
  • Linus is een enorme prutser. Alles moet open, toe, los, vast… en hij lijkt ons een stuk handiger dan Fiona op die leeftijd was. Hij kan al kleine torens bouwen en Duplo blokjes los maken of op elkaar zetten.
  • Later wordt Linus… honkbalspeler. Hij doet niet liever dan gooien met dingen… en is daar vaak heel accuraat in. Onze TV is nog niet gesneuveld, maar dat komt er vast nog eens van. Helaas gebruik hij zijn gooikunsten ook aan tafel, als hij genoeg heeft.
  • Over tafelen gesproken: hij eet veel en graag. Dat is niet aan zijn gewicht te zien maar hij heeft waarschijnlijk (en gelukkig) de slanke genen van zijn papa mee. Kaas, tomaat, boterhammen, groentenpap, stukken fruit… alles verdwijnt in zijn immens dikke buik. Hij kan al heel goed wijzen naar hetgeen hij wil eten, en zegt dan: ‘dat’
  • Over babbelen gesproken: ik heb de indruk dat hij iets trager is met taal dan Fiona. Toch kan hij al vlot ‘tada’ zeggen en begrijpt hij bravo (en klapt in zijn handen). Momo (mama) komt heel af en toe, als hij gefrustreerd is. Wel probeert hij af en toe woordjes na te bootsen, zoals kukeluku (de haan – kukuku) en ba(l)

Oh ja, wat hij in de foto op ons nieuw gras zat te doen? Putjes graven natuurlijk…

En stappen gaat dus heel vlot…

Zie hier voor Fiona 14 maand


Kleutergebrabbel

Posted on

Een peuter kan je ze niet echt niet meer noemen, ons meiske dat al bijna naar het eerste kleuter mag en vlotjes door het leven huppelt. Nee nee, een peuter – daar hebben we er al een exemplaar van rondlopen. Dat giechelt als het in je gezicht slaat, gooit lustig met eten in het rond, vindt het woordje ‘nee’ de max en gooit zich achterover als iets hem niet zint.

OK, misschien allemaal nog wat te voortvarend.

Om dan uiteindelijk bij het puntje te komen. Fiona haar woordenschat komt in een nieuw stadium: Heelder volzinnen worden niet meer geschuwd, als in: Mama, waarom ben jij boos? (jaja, de ‘waarom’ fase) en Ik vind dat jij dit zo moet doen (hu!) of Ik wil niet dat papa mij naar boven brengt. Enfin, geen spectaculaire veranderingen maar je voelt dat ze anders met taal begint om te gaan. En ja, het voelt raar als mama als je plots met ‘jij’ wordt aangesproken.

Enfin ik eindig met een vrolijke noot: Af en toe slaat ze wel nog vanalles uit haar botten zoals: Onderslip voor onderbroek en Abricosi voor Maxi-Cosi.


Linus stapt!

Posted on

Vier maand later dan zijn zus maar toch is hij apetrots.

Het zat er al een tijdje aan te komen maar dinsdag moesten we hem niet meer super aanmoedigen om te stappen. Hij doet het nu voor zijn eigen plezier. En zo hoort het natuurlijk! Eindelijk kan hij stappen en zijn blokjes meenemen van de ene kant van de kamer naar de andere.

Het leuke is dat hij nu ook voor zichzelf kan applaudiseren als wij bravo zeggen ๐Ÿ™‚

ZD YouTube FLV Player

Ik hoop dat jullie dit filmpje kunnen zien – zoniet – zal je ons op ons woord moeten geloven.