In afwachting van onze nieuwste creatie, heeft de papa nog wat zitten prutsen aan mijn blog. Geef toe, die was dringend aan een update toe. Vooral omdat WordPress steeds de neiging heeft de foto bovenaan te doen verdwijnen.
En daarom… komt er een nieuw ontwerp. Hij staat te trappelen om het te lanceren, maar ik heb gezegd dat we wachten op de geboorte van ons nieuw kindje.
U, beste lezer, zult tot dan nog eventjes geduld moeten oefenen.
Wat zal ik missen aan zwanger zijn?
Wat ik niet zal missen aan zwanger zijn?
Net als bij Fiona zal ons tweede kindje vier namen krijgen.
De derde en vierde naam zullen gekozen worden door de peter en meter. Wij vinden dat een goed alternatief voor de traditie in onze families waarbij een kind de naam van peter en meter als tweede en derde naam krijgt.
Fiona kreeg van haar meter de naam Isaura mee en van haar peter de naam Emma. Twee uitstekende keuzes. Laat ons hopen dat meter Veerle en peter Mathijs dit keer ook veel inspiratie hebben.
Fiona haar tweede naam verwijst naar mijn overleden grootmoeder die zo ging genoten hebben van haar eerste achterkleinkind.
Wat de tweede naam van ons nummerke 2 wordt, daar zijn we nog niet meteen uit. Dat bleek toen ik vorige week vrijdag met weeën in het ziekenhuis zat en manlief plots verschrikt zei: Maar we zijn het nog niet eens over die tweede naam!
Gelukkig hebben we nog even tijd voor we naar het stadhuis moeten…
Wat is dat moeilijk, een naam kiezen voor je kindje. Een grote verantwoordelijkheid ook, aangezien dat (arm) kind er voor de rest van zijn/haar leven mee opgescheept zit.
Je kunt natuurlijk op safe spelen en een naam geven die veel voorkomt. Die nu in de mode is. Waar weinig mensen zich vragen bij stellen. Een klassieker dus.
Je kunt ook voor origineel gaan en hopen dat het kind er achteraf geen problemen mee krijgt. Drie keer per dag je naam moeten herhalen of spellen, lijkt mij geen pretje. Of voortdurend moeten zeggen: neen, dat schrijf je met twee ‘t’s ipv 1. Dat lijkt mij nog erger dan met een kind met dezelfde voornaam in de klas moeten zitten.
Dit keer hebben we geen enorme zoektocht achter de rug zoals bij Fiona. Gewoon nog even de lijstjes van de vorige keer bij de hand genomen en geconcludeerd dat er nog mooie namen tussenzaten. Namen die wij leuk en origineel vinden.
Laat ons hopen dat de gekozen naam ook weer in de smaak valt.
Wat die wordt, krijgen jullie hopelijk binnenkort te horen/lezen.
Een tipje van de sluier:
Weet er iemand een manier om aan onze toekomstige spruit uit te leggen dat de uitgang onderaan gelegen is en niet ter hoogte van mijn navel?
Er zijn er die zeggen dat striemen een blijvende herinnering zijn aan het kleintje in je buik. Ik weet alleen dat ze verschrikkelijk jeuken.
Ik had eventjes niet gedacht dat ik er ging geraken maar vandaag is het zover: 39 weken zwanger.
Hoe ik me de vorige keer voelde rond deze tijd, daar heb ik eerlijk gezegd geen idee meer van. Maar ik herinner mij alleszins niet dat ik heel veel last had – fysiek dan. Ik herinner mij dat ik op 40 weken nog met de fiets reed.
Nu daarentegen lijk ik het hele arsenaal van last-minute pijntjes te doorlopen: kramp, steken, jeuk, rugpijn, bekkenpijn… noem maar op. Het enigste voordeel dat ik zie, is dat ik iets beter slaap dan een week geleden.
Maar we houden dapper vol: liever nu nog wat afzien en mijn tijd uitdoen. Ik begin mij wel af te vragen hoe ik zal recupereren van deze periode en de bevalling.
Een tweede kindje lijkt mij nog een grotere aanpassing voor het eerste dan voor de ouders zelf.
Bij Fiona kon ik mij vooraf namelijk heel moeilijk voorstellen wat het betekende om ‘ouder’ te worden. Nu heb ik zoiets van: het loopt wel los.
Maar voor Fiona moet dat een grote aanpassing zijn – plots niet meer alle exclusieve aandacht krijgen van mama en papa. Er zal immers nog een klein boeleke zijn dat zijn/haar deel van de aandacht zal opeisen.
Nu ben ik niet alleen nieuwsgierig naar het uiterlijk en karakter van ons tweede kindje, maar vooral ook naar Fiona haar reactie. Ze is heel gefascineerd door baby’s en heel zorgzaam bij momenten, maar wat zal er gebeuren als ze beseft dat het babytje ook mee naar huis moet en dat mama veel bezig is met eten geven, troosten…
Ik ben echt benieuwd. We hebben haar wel af en toe over baby’s verteld en ik heb een aantal boekjes gekocht, zoals “Een zusje voor Sammie”, waarin uitgebreid aan bod komt dat baby’s niet alleen rozegeur en maneschijn zijn.
Maar voor de rest schijnt ze nog absoluut geen besef te hebben van het feit dat ze binnenkort met twee zijn.
Wat ik wel ga proberen te doen, is zorgen dat Fiona de eerste is (na de papa natuurlijk) die op bezoek mag komen. Zo kan ze op haar gemak de baby leren kennen, als ze dat wil natuurlijk. Ik heb ook voor een klein cadeautje gezorgd voor allebei.
Ik hoop ook dat we haar leven niet al te veel overhoop moeten zetten voor de baby, maar ik vrees dat dat nu al het geval is met al die heen-en-weer verhuis door het valse alarm en de verbouwingen en de haast immobiele mama.
Terwijl de baby denkt dat mijn blaas nog het meest weg heeft van een trampoline en het arm dutske af en toe lijkt te moeten niezen (kan dat wel?), heb ik mezelf aan het werk gezet.
Met bemoedigend resultaat:
Maar er zijn nog dingen genoeg te doen hoor! Onze trap moet nog een likje verf krijgen, net als de latjes naast de ramen beneden. En ik spreek dan nog niet over het klaarzetten van het park, de wieg en het bedje.
Op algemene aanvraag van de papa: we gaan nog eventjes wachten met bevallen. Wat extra rust kan er altijd nog bij.
Al is het maar om ‘s morgens elkaars vermakelijke dromen te horen… dat de grootouders elk twee kloontjes van Fiona hadden laten maken (stel je voor: vijf Fiona’s!) of dat we wisten wat het ging worden, alles hadden voorbereid en dat de baby dan van het andere soort bleek te zijn!
Ik zal alvast niet meer bevallen op 2-2-2010. Op dus naar 3-2-10 of 10-2-2010.
Het blijft spannend: wie zal het eerst haar kindje kunnen vasthouden? Sympathiseer mee met de volgende dames: hier en hier.
Ik ben alvast bereid om het nog eventjes uit te houden. Hoe curieus ik ook ben, ik wil best nog wat genieten van mijn laatste rustige dagen. Maar ook niet te lang he.
Ik ben op het gemakske nog bezig met de doopsuiker en de enveloppen. En ons kaartje is nog niet geprint. Dus een paar extra daagjes kunnen er wel nog bij.
Het wordt dus zeker een februari-kindje. Hoewel ze mij zaterdag in het ziekenhuis zeiden dat ik daar ieder moment kon terugstaan, is het bijzonder rustig op buikgebied.
Af en toe wat pijn en kramp, maar zo loop ik al weken rond. Vandaag was een hectische dag met klusjes in het huis en een trip naar ons nieuwe huis (om wat bouwmateriaal af te zetten).
Ons huisje hier in Gent is namelijk bijna af. Nog hier en daar een likje verf en eens goed poetsen. ‘t Zal tijd worden.
Tot overmaat van ramp is Fiona opnieuw ziek. Gelukkig dat ze buisjes heeft, anders had ze de laatste weken al weer drie oorontstekingen gehad. Maar de buisjes hebben nu tot gevolg dat de smurrie er gewoon uitloopt. Geen prettig zicht maar ze krijgt tenminste geen koorts.
De dokter heeft ons nu wel een antibiotica-kuur voorgeschreven. Hopelijk raakt ze er zo eindelijk van af, want ze loopt al een aantal weken rond met een aanslepende verkoudheid.
En nu ga ik rusten. Want een zieke dochter betekent heel veel knuffeltjes bij mama. En Fiona is geen stilzitter. Met als gevolg dat ik nu langs buiten en langs binnen van mijn buik pijnlijke plekken heb.
Maar we klagen niet zolang de buikgriep van oma hier buiten blijft.