Hozee… alweer is de postbus geleegd en zonder oproepingsbrief bevonden.
Niet dat wij onze burgerplicht niet hoog in het vaandel dragen hoor… maar met onze twee kleine pagadders hier heeft geen van beiden nu zin om voorzitter/bijzitter/teller te zijn. Stemmen daarentegen, dat gaan we wel doen.
Ha ja, want al bakken ze er daar soms weinig van, ginds in Brussel – wij zijn blij met elke kans om op de ‘goei’ te stemmen.
Maar voor de rest… gelieve ons verder niet lastig te vallen op desbetreffende zondag. Ik geef nog borstvoeding trouwens, en dat zou toch een goede reden mogen zijn.
Ik ben er trouwens al 32 en dus misschien al de kritische leeftijd voorbij. Manlief daarentegen is er net 30, dus wij openen met gespannen verwachting iedere dag de brievenbus. Schoonbroer heeft het trouwens al vlaggen: die is meteen tot voorzitter van het stembureau gebombardeerd. Hij liever dan ik.
Tellen daarentegen, dat zou ik wel nog willen doen. Maar dan de volgende keer, als de kindjes wat groter zijn. Grote kans dat het volgend jaar is, aan het tempo dat wij er regeringen doorjagen…
was voorbij in een zucht, maar duurde toch langer dan ik wilde
Linus is flink geweest bij oma – mama werd daarvan op de hoogte gehouden middels regelmatige updates
Het was vooral een beetje zoeken omdat hij nog niet zoveel van de fles had gedronken en hij duidelijk mama prefereert boven die siliconen speen. En ik had er ook geen idee van hoeveel hij zou drinken. Ik had inderhaast nog een vooraadje melk aangelegd in de diepvries en hopelijk is dat genoeg om de dagen dat ik niet thuis ben te overbruggen.
Want het goede nieuws is: ik mag nog twee maand part-time ouderschapsverlof opnemen en ik mag veel thuiswerken. Zo zal ik mijn boeleke dus nog niet te veel moeten achterlaten thuis. De creche is namelijk maar besproken vanaf juli. Het was ook de bedoeling dat ik zo lang ging thuisblijven. Maar de werkgever kon mij niet zo lang meer missen en ik moet ook een beetje denken aan onze financiële situatie natuurlijk… een huis kopen is niet gratis he 
Ik vind het wel tof dat ik zo een regeling kan uitwerken. Zo kan Linus langzaam wennen aan het leven zonder de altijd-aanwezige-mama (en omgekeerd). En nu ben ik safe tot eind juli, dan is ons ventje nog wat groter en kan ik het wellicht weer aan om hem zo weinig te zien. Want het deed pijn hoor vanmorgen.
Maar alles is goed verlopen en morgen mag ik van thuis uit werken… Ik hoef pas volgende week dinsdag terug naar kantoor!
Mijn moeder was jarig op 9 april.
Dit jaar heb ik niet lang moeten nadenken over een cadeautje. Mama kun je altijd plezier doen met bloemen, dus leek het mij logisch om een bezoekje te brengen aan de Floraliën.
Het was een verrassing maar mama zou mama niet zijn als ze allang doorhad wat de verrassing inhield Ik had mij versproken toen ik zei dat haar verrassing enkel in deze week kon.
We waren nog wat moe van de babyborrel de dag ervoor, maar toch bracht het mooie weer ons in form. Na een bezoekje aan Linus zijn meter, trokken we naar een broodjesbar om daar… Linus vol te tanken.
Toen trokken we naar de Ikea waar we de auto konden parkeren.
De rijen bij de Floraliën vielen heel goed mee, alhoewel het tegen het einde van ons bezoek wel wat drukker was. Het fototoestel was helaas spoorloos die morgen, en ik probeerde het gemis wat te compenseren met mijn gsm (niet dat ik die foto’s daar dan ooit afkrijg maar bon). Gelukkig verkochten ze ook dvd’s waarop heel de tentoonstelling werd verfilmd
Linus hield zich flink. Sliep twee uur en dronk dan wat. Zo konden we bijna heel de tentoonstelling op ons gemak doorwandelen. Alleen de laatste hal was er te veel aan.
Daarna volgden nog lekkere oliebollen en een blitsbezoekje aan de Ikea. Thuis werd zoonlief verenigd met de papa. Fiona logeerde die dag bij moeke en kwam pas later thuis.
Onze dag werd afgesloten met een lekker diner bij een goeie Italiaan (Il Folleto). Het was dus al laat toen oma naar huis moest, en bovendien strooide een lekke band nog wat roet in het eten.
Wat mij betreft is de dag toch voor herhaling vatbaar
Ik had ooit eens een tof idee:
Met de centjes die ik van mijn moeder kreeg voor mijn verjaardag, zou ik een tof ceadeautje kopen voor mezelf – bestaande uit twee complementaire T-shirts voor mijn spruitjes.
Een oranje T-shirt voor Fiona, bedrukt in het groen en een groen T-shirt voor Linus, bedrukt in het oranje.
Dat zou gegarandeerd mooie foto’s opleveren. Misschien een wat raar cadeautje voor mezelf, maar als je weet dat ik van mijn zus ook een tof cadeau heb gekregen (namelijk een fotosessie met de twee kindjes), dan paste dit er wel goed bij…
En zie, mijn cadeautje is net gearriveerd. En wat blijkt? Ze hebben bij het bedrukken van Fiona’s T-shirt een compleet ander groen gebruikt als dat van Linus…
Zucht.
Ik heb soms nog last van post-zwangerschaps-hormonen.
Het ligt in mijn natuur, vrees ik, om mij om vanalles te bekommeren. Te veel, volgens mijn man, die meer van het principe is: laat maar waaien, het komt wel goed.
Meestal blijkt dan achteraf dat hij gelijk heeft, dus probeer ik mij (af en toe) wat minder zorgen te maken.
Het helpt natuurlijk niet dat mijn dagen zo volgepakt zitten met vanalles, zodat ik nauwelijks tijd heb om te genieten van mijn tijd thuis met Linus. Ik moet ook dringend eens gaan nadenken hoe ik mijn werk in de toekomst wil regelen. Half mei loopt mijn moederschapsrust ten einde, maar ik had mezelf beloofd dat ik dit keer kalmer ging starten, vooral omdat ik van plan ben om weer zes maanden exclusief borstvoeding te geven. Linus start trouwens pas in juli in de creche, dus heb ik zowiezo nog een maand en een half overbrugging.
Op mijn werk staat echter vanalles te gebeuren en ik voel zo dat mijn baas wel graag zou hebben dat ik terug zou starten. Ik overweeg nu om eventueel mijn laatste maand ouderschapsverlof die mij nog rest van Fiona part time op te nemen, zodat ik nog tot half augustus een halve week vrij ben. De rest kan ik dan wel opvangen met thuiswerk en af en toe een dagje naar Brussel.
April is echt superdruk. Dit weekend hebben we onze babyborrel en daarna staat ook nog vanalles op het programma… Met de verkoop van ons huis en ons nieuw huis is het ook best druk. We kunnen bijna de compromis tekenen van ons oud huis nu de verplichte attesten allemaal zijn aangevraagd.
Onze eerste bouwvergunning voor ons nieuw huis is ook eindelijk aangevraagd.
Allemaal worries dus. Gelukkig zijn er nog lichtpuntjes:
Linus groeit en bloeit. Na een wat zeurderige start (met veel buikkrampjes) is het echt een vrolijke baby geworden. Hij kijkt heel graag rond en lacht heel veel. Ook ‘s nachts gaat het al veel beter. Af en toe zou hij al eens doorslapen, of wordt hij maximum een keer wakker. Hij slaapt wel nog altijd met een inbakerdoek omdat hij nog steeds vaak rondzwaait met zijn armen en zichzelf dan wakker maakt.
Dat goede slapen zou dus wel wat minder goed kunnen worden binnenkort, want hij is bijna uit de Red Castle doek gegroeid. Ik herinner mij ook dat Fiona rond acht weken haar duim ontdekte (daar doet hij nu al pogingen voor) en dat is natuurlijk moeilijk als je ‘s nachts vastgebonden wordt…
En Fiona? Dat is een ongelofelijk spook. De “luzigheit” (ondeugendheid) druipt eraf. Deze morgen is ze trouwens terug naar de creche. De verdachte uitslag is praktisch allemaal verdwenen en de paar pukkeltjes die nog overblijven op haar buik zijn helemaal droog. Geen koorts meer ook. Volgens mij waren het helemaal geen water/windpokken.
Gelukkig maar!
Tot slot nog een foto van mijn drie schatten:
En zie, ik heb eigenlijk geen tijd om te bloggen maar veel te veel te zeggen.
Hoe Linus morgen gedoopt wordt en we Fiona haar verjaardag gaan vieren.
Hoe ik in extremis ons trouwboekje op 80 km van hier vergeten ben.
Hoe ik morgen nog Fiona haar kroon en cadeau in elkaar moet steken.
Of misschien over Linus op 7 weken, hoe hij al twee nachten op rij zes uur aan een stuk sliep. Over Fiona, die niets liever doet dan mama en papa uittesten. En hoe flink ze was bij de kapster…
Te veel om op te noemen dus, en daarom zwijg ik. Voorlopig.
Al twee weken heb ik af en toe last van duizeligheid. Vandaag is het wel bijzonder erg moet ik zeggen.
Tekort aan slaap (valt al bij al mee moet ik zeggen, al kan ik alleen maar dromen van ononderbroken nachten)?
Komt het door de borstvoeding (vorige keer was ik er ook door uitgeput, maar nog niet na zes weken)?
Tekort aan vitaminen? (de laatste vitamine B-12 injectie is al weer eventjes geleden)
Alleszins redelijk vervelend, zo duizelig zijn. In die mate dat ik soms niet veel zin heb om met Linus in mijn armen van de trap naar beneden te komen…
Enfin er zijn ergere dingen. Fiona bijvoorbeeld voelt zich niet goed. Wat er precies scheelt is moeilijk te zeggen.
Feit: vrijdagnacht heeft ze tot vier keer toe overgegeven in haar bed (op de duur moest ik heel creatief zijn om nog ergens een pyjama, slaapzak, onderlaken en deken vandaan te toveren). Ze is ook enorm aan het trunten heel de tijd.
Vermoeden: het enigste wat ik kan bedenken is dat er misschien nog een tand uitkomt. Veel kwijl en met haar vingers in haar mond. Maar dat verklaart volgens mij het overgeven niet. Ze heeft ook wel weer een enorme snotneus, en moest ze geen buisjes hebben, dan hadden we hier gegarandeerd weer een ooronsteking aan ons been.
Laat ons hopen dat de laatste dag van het paasweekend wat leuker verloopt hier ten huize. En nu ga ik nog wat opruimen. Of misschien beter nog wat platliggen, nu de twee spookjes slapen?
Een week na Fiona heb ik het zitten. Buikgriep.
Al mijn fantastische plannen voor dit weekend vallen in het water… 1 probleem echter: morgen gingen we op prospectie in de school verbonden aan de creche in Waregem. En dat kan ik maar moeilijk missen.
Ik hoop dus maar dat het bij mij even snel over is als bij Fiona. En dat Linus het alsnog niet krijgt.
Wij. Met Linus. Naar Batibouw. (nieuw huis, u weet wel)
File. Twee uur te laat aangekomen.
Heel vlug een paar dingen bezocht. Vlug weer vertrokken om Fiona af te halen.
Thuisgekomen.
Zoon was wat ongemakkelijk. Dochter was jaloers.
Wij uitgeteld.
Wat hebben we geleerd vandaag?
- Borstvoeding geven is handig. Kan zelfs, in geval van hoge nood, in de file. Wel opletten voor nieuwsgierige camionchauffeurs.
- Jongens kunnen zichzelf wakker maken (om te kunnen drinken): doe hun pamper uit en met een beetje geluk plassen ze zichzelf in het gezicht.
- Wij? Een slaaptekort? Moebanee. Alleen twee keer de buggy vergeten vandaag. Gelukkig zonder baby erin. Een keer bij een Batibouw-stand laten staan en een keer gewoonweg op de parking bij de creche. We waren al bijna thuis toen ik het merkte.
Goe bezig!
Na een paar dagen van krampjes, kwam vandaag eindelijk de verlossing – voor Linus en voor ons
Hoe het gaat? Met ons goed. De eerste dagen thuis met alle twee de kindjes. Het is wennen – voor iedereen.
Linus is met alles tevreden, zolang hij maar op tijd zijn melk krijgt.
Fiona is heel lief voor ‘de baby’, zoals ze Linus blijft noemen (ze weet wel zijn naam maar heeft hem nog maar 1 keer gebruikt). Ze heeft wel een enorme mamabehoefte en het is soms een beetje moeilijk om daarin mee te gaan. Meestal moet ik net eten geven aan Linus als zij aandacht nodig heeft. Het zal wel wennen zeker?
Onze eerste uitstappen met alle vier tesamen verliepen nogal chaotisch: gisteren naar de kinderarts en vandaag naar de winkel. De drukte wordt mij soms nog te veel.
De babyblues zet alsnog in, vrees ik. We hebben nu twee prachtige kindjes, die ik alletwee even graag zie. Maar hoe we het praktisch allemaal zullen redden en hoe ik allebei quality aandacht kan geven, daar stel ik mij af en toe wat vragen bij.
Nog een geluk dat ik altijd kan rekenen op mijn fantastische man.