Wij hebben eventjes vakantie. Geen grootse plannen, gewoon wat tijd voor mekaar, voor onze kroost, wat wennen aan ons nieuw huis, afscheid nemen van het oude…
Dingen zat om te doen, en waarschijnlijk doen we deze week niet veel anders dan wat rondhangen. Moet kunnen. Wat tijd om de muizenissen uit je hoofd te laten waaien…
De balans van de eerste dagen: wat Gentse feesten (incl. witte tennissokken), blij weerzien met Fiona bij de grootouders, massa’s plasjes (en een kaka) op het potje, een tweedehands glijbaan, een halve keuken, Ikea, speeltuinbezoekje…
Hozee… alweer is de postbus geleegd en zonder oproepingsbrief bevonden.
Niet dat wij onze burgerplicht niet hoog in het vaandel dragen hoor… maar met onze twee kleine pagadders hier heeft geen van beiden nu zin om voorzitter/bijzitter/teller te zijn. Stemmen daarentegen, dat gaan we wel doen.
Ha ja, want al bakken ze er daar soms weinig van, ginds in Brussel – wij zijn blij met elke kans om op de ‘goei’ te stemmen.
Maar voor de rest… gelieve ons verder niet lastig te vallen op desbetreffende zondag. Ik geef nog borstvoeding trouwens, en dat zou toch een goede reden mogen zijn.
Ik ben er trouwens al 32 en dus misschien al de kritische leeftijd voorbij. Manlief daarentegen is er net 30, dus wij openen met gespannen verwachting iedere dag de brievenbus. Schoonbroer heeft het trouwens al vlaggen: die is meteen tot voorzitter van het stembureau gebombardeerd. Hij liever dan ik.
Tellen daarentegen, dat zou ik wel nog willen doen. Maar dan de volgende keer, als de kindjes wat groter zijn. Grote kans dat het volgend jaar is, aan het tempo dat wij er regeringen doorjagen…
Het is hier wat stil he?
Eerst was er een deugddoend weekendje in de Ardennen, zij het dat er hier en daar wat wanklanken waren 
Versta daaronder overgeven, koorts, hoesten, massa’s groene neuzen en helaas een onzachte botsing met de muur 
.
Meer details volgen later wel, als de bui hier wat verdwenen is. Want momenteel ben ik last woman standing. Al de rest is hier geveld. Manlief moet herstellen van een operatie. Linus heeft een lelijk hoestje en moet gaan aerosollen (joepi!). Fiona had maandag 39,5 graden koorts, maar daarna niks meer. Ze voelt zich echter niet lekker, dus dat zal wel nog een doktersbezoek worden.
Wordt vervolgd!
Het ligt in mijn natuur, vrees ik, om mij om vanalles te bekommeren. Te veel, volgens mijn man, die meer van het principe is: laat maar waaien, het komt wel goed.
Meestal blijkt dan achteraf dat hij gelijk heeft, dus probeer ik mij (af en toe) wat minder zorgen te maken.
Het helpt natuurlijk niet dat mijn dagen zo volgepakt zitten met vanalles, zodat ik nauwelijks tijd heb om te genieten van mijn tijd thuis met Linus. Ik moet ook dringend eens gaan nadenken hoe ik mijn werk in de toekomst wil regelen. Half mei loopt mijn moederschapsrust ten einde, maar ik had mezelf beloofd dat ik dit keer kalmer ging starten, vooral omdat ik van plan ben om weer zes maanden exclusief borstvoeding te geven. Linus start trouwens pas in juli in de creche, dus heb ik zowiezo nog een maand en een half overbrugging.
Op mijn werk staat echter vanalles te gebeuren en ik voel zo dat mijn baas wel graag zou hebben dat ik terug zou starten. Ik overweeg nu om eventueel mijn laatste maand ouderschapsverlof die mij nog rest van Fiona part time op te nemen, zodat ik nog tot half augustus een halve week vrij ben. De rest kan ik dan wel opvangen met thuiswerk en af en toe een dagje naar Brussel.
April is echt superdruk. Dit weekend hebben we onze babyborrel en daarna staat ook nog vanalles op het programma… Met de verkoop van ons huis en ons nieuw huis is het ook best druk. We kunnen bijna de compromis tekenen van ons oud huis nu de verplichte attesten allemaal zijn aangevraagd.
Onze eerste bouwvergunning voor ons nieuw huis is ook eindelijk aangevraagd.
Allemaal worries dus. Gelukkig zijn er nog lichtpuntjes:
Linus groeit en bloeit. Na een wat zeurderige start (met veel buikkrampjes) is het echt een vrolijke baby geworden. Hij kijkt heel graag rond en lacht heel veel. Ook ‘s nachts gaat het al veel beter. Af en toe zou hij al eens doorslapen, of wordt hij maximum een keer wakker. Hij slaapt wel nog altijd met een inbakerdoek omdat hij nog steeds vaak rondzwaait met zijn armen en zichzelf dan wakker maakt.
Dat goede slapen zou dus wel wat minder goed kunnen worden binnenkort, want hij is bijna uit de Red Castle doek gegroeid. Ik herinner mij ook dat Fiona rond acht weken haar duim ontdekte (daar doet hij nu al pogingen voor) en dat is natuurlijk moeilijk als je ‘s nachts vastgebonden wordt…
En Fiona? Dat is een ongelofelijk spook. De “luzigheit” (ondeugendheid) druipt eraf. Deze morgen is ze trouwens terug naar de creche. De verdachte uitslag is praktisch allemaal verdwenen en de paar pukkeltjes die nog overblijven op haar buik zijn helemaal droog. Geen koorts meer ook. Volgens mij waren het helemaal geen water/windpokken.
Gelukkig maar!
Tot slot nog een foto van mijn drie schatten:
Wij. Met Linus. Naar Batibouw. (nieuw huis, u weet wel)
File. Twee uur te laat aangekomen.
Heel vlug een paar dingen bezocht. Vlug weer vertrokken om Fiona af te halen.
Thuisgekomen.
Zoon was wat ongemakkelijk. Dochter was jaloers.
Wij uitgeteld.
Wat hebben we geleerd vandaag?
- Borstvoeding geven is handig. Kan zelfs, in geval van hoge nood, in de file. Wel opletten voor nieuwsgierige camionchauffeurs.
- Jongens kunnen zichzelf wakker maken (om te kunnen drinken): doe hun pamper uit en met een beetje geluk plassen ze zichzelf in het gezicht.
- Wij? Een slaaptekort? Moebanee. Alleen twee keer de buggy vergeten vandaag. Gelukkig zonder baby erin. Een keer bij een Batibouw-stand laten staan en een keer gewoonweg op de parking bij de creche. We waren al bijna thuis toen ik het merkte.
Goe bezig!
Na een paar dagen van krampjes, kwam vandaag eindelijk de verlossing – voor Linus en voor ons
Hoe het gaat? Met ons goed. De eerste dagen thuis met alle twee de kindjes. Het is wennen – voor iedereen.
Linus is met alles tevreden, zolang hij maar op tijd zijn melk krijgt.
Fiona is heel lief voor ‘de baby’, zoals ze Linus blijft noemen (ze weet wel zijn naam maar heeft hem nog maar 1 keer gebruikt). Ze heeft wel een enorme mamabehoefte en het is soms een beetje moeilijk om daarin mee te gaan. Meestal moet ik net eten geven aan Linus als zij aandacht nodig heeft. Het zal wel wennen zeker?
Onze eerste uitstappen met alle vier tesamen verliepen nogal chaotisch: gisteren naar de kinderarts en vandaag naar de winkel. De drukte wordt mij soms nog te veel.
De babyblues zet alsnog in, vrees ik. We hebben nu twee prachtige kindjes, die ik alletwee even graag zie. Maar hoe we het praktisch allemaal zullen redden en hoe ik allebei quality aandacht kan geven, daar stel ik mij af en toe wat vragen bij.
Nog een geluk dat ik altijd kan rekenen op mijn fantastische man.
15 jaar geleden, Valentijn
ik was er 16, hij was er 15. Twee verliefde pubers die niet veel durfden zeggen aan elkaar, maar zie: daarvoor bestaat Valentijn. Lang leve de Valentijnskaartjes!
Wie had ooit kunnen denken dat ik 15 jaar later hoogzwanger zou zijn van ons tweede kindje? (niet dat ik twijfels had over de duurzaamheid van onze relatie, maar -ik- uberhaupt: kinderen??).
Zo zie je maar: met de juiste partner weet je nooit waar je strandt…
Ik heb er nog nooit spijt van gehad dat we er zo vroeg mee begonnen zijn, nee hoor. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik iets gemist heb, integendeel. Op de duur voelt die eerste liefde aan als een warm dekentje dat je constant meedraagt. Die liefde die je in staat stelt om met weinig woorden elkaar te begrijpen. Die ervoor zorgt dat je elkaar kunt steunen ook al ben je met heel verschillende dingen bezig. Die liefde die je door moeilijke, stressvolle tijden helpt.
Of ervoor zorgt dat je een klein mensje kunt koesteren, iets wat jullie twee gemaakt hebben. Ook al is ze zot. En heeft ze een humeur als een windvaan met 10 beaufort veranderlijke wind. En wil je ze graag even achter het behang plakken (na het 100ste ‘neen’ van de dag).
En zie: dit jaar hebben we gezorgd voor een gemeenschappelijk Valentijnscadeautje. Geen afgezaagde rozen dit jaar of een romantisch dineetje. Een kersvers kindje ja. Ahum, het moet er eerst nog uit willen komen natuurlijk.
Timing is nooit onze beste kant geweest.
- Buik: als zelfs de vroedvrouw medelijden heeft omwille van je dikke buik, als je er op 36 weken uitziet alsof het nu voor ieder moment is, als je op geen enkele manier nog zonder hulp in je schoenen kan/voor je dochter kunt zorgen
- Werk: als je noodgedwongen je man een weekend achterlaat zodat hij in het huis kan werken, als je eigenlijk moet stoppen met werken maar nog minstens twee weken moet doorgaan om alles af te krijgen, als je bang bent om te bevallen zonder dat er zelfs maar iets klaar is van je to-do lijstje
Vrijdat mocht ik eindelijk nog eens op controle. Alles bleek in orde te zijn, behalve dat mijn buik nu toch wel gigantische proporties aanneemt en dat het einde normaal gezien nog niet in zicht is. 1 luttele centimeter zijn we toch al op weg. Bloeddruk en al de rest was in orde, maar ik was tot mijn schrik wel ineens 4 kg bijgekomen in anderhalve maand. Hoe het zat met het gewicht van de baby, daar kon de vroedvrouw helaas niks over zeggen maar mijn buik spreekt voor zich, vind ik.
Ik zou toch heel graag nog de volgende controle halen eind januari, maar soms heb ik schrik. Zoals vannacht – het rommelt al serieus daarbinnen maar ik vind 36 weken echt nog te vroeg! En daarbij er is nog niks klaar. Dus, krutje, blijf maar nog wat zitten.
Zwanger zijn heeft ook zijn voordelen. Mijn jaarlijks tandartsbezoek verliep heel goed. Hij kon na goed kijken geen gaatjes vinden en ik werd gespaard van een foto, waar hij dan meestal wel iets vindt. Vanwege mijn dikke buik ja. Echt rouwig was ik niet dat het na 20 minuten voorbij was: krutje lag heel erg op mijn maag, daar in die tandartsstoel.
Fiona haar eerste tandartsbezoek was niet zo´n succes. Ik had gehoopt dat ze vrijwillig haar mond ging opendoen, maar alles was reeds verkorven toen bleek dat die stoel plots omhoog ging.
Volgende keer beter dus.
Ik moet dus normaal gezien werken tot eind van de maand maar in samenspraak met de vroedvrouw, doe ik zo rustig mogelijk. Veel thuiswerk dus, en zo weinig mogelijk naar Brussel.
Ik hoop dat mijn doopsuiker snel geleverd wordt en dat ons kaartje volgend weekend eindelijk afraakt. En onze benedenverdieping nog afraakt.
Manlief neemt Fiona mee naar de badkamer om haar tanden te poetsen.
Na het poetsen wijst ze naar de kraan. Hij zet haar op het werkblad en denkt dat ze haar handen wil wassen. Groot is zijn verbazing als ze van de kraan begint te drinken.
Hij vraagt mij of ik haar dat geleerd heb. No way. Ik vind dat een slechte gewoonte. Zou dat dan van de creche komen, vraagt hij.
Een waar mysterie.
PS. Als je het mij vraagt, heeft ze het gewoon van hem afgekeken. Hij doet het namelijk ook. En Fiona hoef je maar een keer iets te tonen (al is het onbewust)…
Gelukkig nieuw jaar!!!!
Voor Fiona wordt het een jaar waarin ze
- grote zus wordt
- haar tweede verjaardag zal vieren
- hopelijk verlost is van alle verkoudheden en oorontstekingen
- haar eerste huisje moet verlaten
- zal verhuizen naar een huisje-met-veel-werk-maar-een-grote-tuin
- haar creche vaarwel moet zwaaien en naar een nieuwe creche moet trekken
- normaal gezien voor het eerst naar school moet
Voor ons wordt het het jaar van de grote veranderingen: een tweede kindje erbij, ons huisje moeten verkopen, een nieuw huis kopen, verhuizen…
Aan jullie allemaal wens ik: een jaar met veel aangename verrassingen zonder ziektes en ongeluk.
Dat al jullie wensen voor 2010 vervuld mogen worden!