De wittebroodsweken zijn voorbij. Ik heb een hele to-do lijst verzameld:
- bloggen over mijn verjaardag
- bloggen over ons oud en nieuw huis
- werken aan Linus zijn doopboekje (D-day= 11 april)
- verjaardagsfeestje voor Fiona plannen
- geboortefeestje organiseren (18 april)
- foto’s sorteren
- foto’s selecteren om op canvas te laten printen
- poetsen in huis
- was plooien en sorteren
- info verzamelen ivm school voor Fiona
- nadenken over ons nieuw huis
- een kalender maken voor Fiona
Het is hier stil. Stilte die af en toe onderbroken wordt door een NEEN van onze oudste. De aankomende peuterpuberteit, het is me wat. Ze gooit zich (voorlopig) nog niet op de grond en ze krijgt nog geen krijsbuien. Daarmee kan ik nog leven.
Stilte voor de storm. De tijd naar ons tweede boeleke begint te korten. Helaas worden mijn to-do-lijstjes er niet korter mee. Beneden een bouwwerf waar dringend geschilderd moet worden. Op de bureau hele stapels met te sorteren: was, boeken, papieren… En dan boven een paar half afgewerkte valiezen, nog te maken doopsuiker en een maxi cosi waar nog werk aan is.
Om nog maar te zwijgen van al het Werk wat nog moet gebeuren – want officieel ga ik pas na vrijdag met bevallingsverlof.
Zo ‘s morgens vroeg overvalt mij het idee dat het allemaal wel meevalt hier. Want wij zijn in goede gezondheid en hebben niks te kort. Alle materiele beslommeringen vallen weg als je leest hoe mensen vlak voor de bevalling, in die tijd van blijde verwachting, geconfronteerd worden met een persoonlijk verlies. Daar wordt een mens pas stil van.
Ik kreeg een tof mailtje met deze titel van de winkel waar onze baby-lijst ligt. ‘t Is nog vijf weken he, insjallah. Maar voor hetzelfde geld maar drie weken meer. AARGH
- Het enigste positieve is dat mijn valies en die van de baby in volle opstart is. Ik heb al een beetje kleertjes gewassen en al wat spulletjes verzameld. Maar klaar zou ik die niet noemen.
- Ons huis is nog altijd niet af, nee. Overal liggen nog dikke lagen stof en bouwmateriaal. Al ziet de bovenverdieping er al bijna af uit, beneden is nog wat werk. Een ramp voor een vrouw met nestdrang. Want waar moet ik mijn nest maken? Hier nog wat stofpluimen, daar nog wat zaagsel… Al wat ik kan doen, is zielig kijken naar manlief en eenieder met poten aan zijn/haar lijf. Ik wil beginnen kuisen! Ah nee, ik wil dat anderen beginnen kuisen. Want zelf lukt dat niet meer zo goed (zie verder)
- Ons volgende huis? Het ene nest is nog niet af en er moeten al plannen getekend worden voor het volgende. Die plannen zijn net verzonden naar de architect en we wachten vol spanning op het antwoord. Vrijdag mogen we voor de komende x aantal jaar weer wat inkomen aan de bank gaan afstaan. Hopelijk kunnen we nog de definitieve koopovereenkomst sluiten voor ik moet bevallen.
- Doopsuikers en geboortekaartje. Beiden nog volop in progress. Allerliefste schoonbroer werkt zich te pletter om ons kaartje te tekenen en het ziet er al goed uit! De doopsuiker, daar is eindelijk een beslissing over gevallen maar moet nog besteld worden. Hopelijk lukt dat vandaag nog. Ik moet trouwens ook nog de enveloppen voor ons kaartje bestellen, en papier is er zelfs nog niet. Yuy.
- Kraamzorg komt binnenkort hopelijk in orde, een peter en een meter hebben we nog niet, maar wel al een wieg (zonder bekleding), een park (dat nog ineen moet), een bed (idem) en een zus die een beetje zot staat (zie verder).
- De naam. Vijf weken voor datum vinden wij het wel eens tijd om ons lijstje met namen te overlopen. Zeer ongeinspireerd weliswaar. Zo van: Pfft, ik heb geen inspiratie. Terwijl wij al lang dachten ‘de naam’ gevonden te hebben, beginnen we nu pas eens na te denken over wat wij onze volgende spruit willen aandoen. Ik voorzie hetzelfde scenario als bij Fiona.
- Het werk. Alsof voorgaande huisperikelen nog niet genoeg zijn om de meeste mensen spontaan de kriebels te doen krijgen (om over een zwangere vrouw maar te zwijgen), ben ik ondertussen nog aan het solliciteren voor een baan in onze toekomstige woonplaats. En niet zomaar een baan, maar direct een aan ‘t stad, statutair en in mijn gedroomde werkomgeving. Dinsdag mag ik langsgaan voor een interview. Ik zal op dat moment 35 weken en vier dagen zwanger zijn. Moehaha. Ik verwacht mij aan van die toffe vragen: Wanneer bent u beschikbaar, hoe wilt u dat regelen met twee kinderen,… Ik zal maar eens beginnen met mij voor te bereiden.
- De kinderopvang. We hebben nog steeds geen bericht gehad van het stad Gent ivm onze opvang hier vanaf juli. Dinsdag mogen we in ieder geval onze twee spruiten gaan inschrijven in de creche waar ze (insjallah) vanaf september terecht kunnen. Ik moet tegen dan kunnen zeggen hoeveel dagen ze er zullen zijn, terwijl ik nog niet eens weet waar ik dan zal werken. Zal ik ze vier dagen inschrijven en het risico nemen dat ik plots full time moet gaan werken? Of schrijf ik ze vijf dagen in en moet krutje 2.0 dan de mama-tijd missen die Fiona wel gehad heeft?
U ziet het: teveel beslissingen in eens. Ondertussen is manlief aan het kijken om zijn ouderschapsverlof te regelen. Nog zo’n onzekere factor. We moeten een evenwicht vinden tussen inkomsten en uitgaven voor de komende twintig jaar, terwijl ik zeker ben dat ik een pak minder ga verdienen dan nu.
Maar: met de stress valt het wonder boven wonder nog wel mee. Met de gezondheid daarentegen… Ik slaap heel slecht de laatste tijd. De extra magnesium lijkt nauwelijks te helpen tegen de spierkrampen. Ik word midden in de nacht wakker omdat mijn buik pijn doet: op mijn zij slapen is slecht voor mijn benen, en dan rol ik onbewust op mijn rug maar daar krijg ik buikpijn van.
Vanmorgen staat mijn gezicht gezwollen en heb ik weer hoofdpijn. Mijn buik jeukt als een gek, de striemen die ik de vorige keer opliep, zijn bijna op hun maximaal uitrekpunt gekomen. Ik zwijg dan nog over andere, nog minder smakelijke ongemakjes. Oh ja, bijna het maagzuur vergeten. Gruwelijk!
Maar he: ik wil niet al te hard klagen. Er zijn altijd mensen die nog veel meer last hebben dan ik. Ik ben niet misselijk, ben nog redelijk fris (ondanks de slaapproblemen) en kan nog altijd uit de voeten. Sedert zaterdag geen al te erge buikpijn meer gehad. Vrijdag even horen wat de vroedvrouw ervan zegt.
En daarbij: IK WIL NOG NIET BEVALLEN (kwestie dat dien kleine dat ook hoort). Gisteren nog gezien en gehoord dat het geen pretje is. Alsof ik dat nog niet wist. Dat uur zaterdag was voldoende om mij eraan te herinneren dat ik mij tijdens mijn vorige bevalling nog nooit zo slecht, zwak en out of control had gevoeld. En out of control, daar ben ik niet voor. En dus heb ik geen zin om te bevallen.
Ik ben niet een van die vrouwen die zich kan troosten met het feit dat er dan zo’n vers boeleke op je buik wordt gelegd. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig naar ons tweede kindje. Maar ze mogen het altijd ook via de post brengen 
Grapje hoor: ik was vorige keer behoorlijk trots op mijn prestatie en dat zal ik hopelijk nu weer zijn. Maar toch… ik ben liever nog een paar weken zwanger. Na de bevalling zal ik toch niet beter slapen.
Zo, dat was mijn klaagzang voor deze week.
Laten we afsluiten met wat zwarte humor
21 weken en 5 dagen ben ik ondertussen. De helft van de zwangerschap is reeds voorbij. Door alle drukte is mijn postje van 20 weken zelfs nooit gepubliceerd geraakt.
niet de mijne hoor, zie hier
Maar gisteren was het eindelijk nog eens zo ver: een live preview van onze tweede spruit.
We konden beiden vaststellen dat we ons werk (tot nu toe) goed hebben gedaan: de baby is voorzien van alle benodigdheden en volgens de gynaecoloog zag alles er prima uit. Het geslacht blijft een goed bewaard geheim
De baby lag zeker goed op schema qua gewicht en lengte en volgens de dokter kunnen we voor het uiteindelijk gewicht, de bevallingsdatum en het verloop van de bevalling wel wat voortgaan op de eerste keer.
Het zal dus een kwestie worden van op tijd in het ziekenhuis te raken, moest mijn water thuis breken 
Maar we moesten ons (nog) geen zorgen maken.
Met mij verder alles goed. Alleen de bloeddruk was wat aan de lage kant maar dan heb ik een reden om moe te zijn (het helpt ook niet als nummer 1 je ‘s nachts om drie uur wakker weent).
Het wordt wel hoog tijd om eens een to do lijstje op te stellen:
- Namen: onze jongensnaam van de vorige keer houdt voorlopig stand, en er is zelfs al een tweede naam in de running. Wat meisjesnamen betreft is de keuze wat moeilijker. Het was al zo moeilijk om Fiona’s naam te vinden, laat staan dat we reeds een tweede naam klaar hebben. Daarbij, er zijn recentelijk al mooie namen de revue gepasseerd en wij zijn graag origineel.
- Kamer: we zijn er nog over aan het denken, maar we moeten eerlijk zijn: met twee kinderen in huis lukt het maar net om elk een eigen kamer te geven. En dat zal dan betekenen dat wij ons bed naar onze huidige bureau zullen moeten verplaatsen – maar dat zijn zorgen voor later. Nummerke twee blijft, net als Fiona toen, wellicht zes maanden bij ons slapen en daarmee verhuizen we het probleem tot volgend najaar. Of misschien zijn we tegen dan gewoon verhuisd, uit Gent, binnen Gent – God knows.
- Kleren: ‘t kind zal zeker nooit kleren tekort komen. Tante Veerle leverde hier al vier dozen af, waaronder Fiona haar eerste kleertjes, die nu voor de derde keer dienst zullen doen.
- Geboortekaartje: vorige keer leverde Samuel zijn broer het geboortekaartje en hij deed dat zeer goed (zie volgende post). Aangezien we toen zeer content waren van het resultaat, is het volgende kaartje al besteld. Alleen de inspiratie ontbreekt nog (bij ons, niet bij hem).
- Peter en meter: nog heel wat denkwerk voor de boeg. Maar de vorige keer waren we ook laat, dus…
- Adressenlijst voor kaartjes: ‘t is al den tweeden, dus je zou denken dat die lijst hier nog ergens rondzweeft. Er zal wel nog wat werk zijn om alles nog eens up to date te krijgen. Maar dat komt wel nog – ooit.
- Suikerbonen: vorige keer zorgde mijn moeder, Fiona’s meter, voor de nodige inspiratie en het vele werk. Nu zullen we opnieuw even de inspiratie voor het geboortekaartje afwachten.
- Geboortefeest: of we opnieuw een geboortefeestje zullen geven, staat nog niet vast. Zeker is wel dat het de vorige keer heel tof en gezellig was. En als je kunt feesten, waarom niet? Het enige minpunt aan een geboortefeest vond ik (de vorige keer) dat er zo weinig bezoek langskwam die eerste weken.
- Kraamgeld: manlief heeft al het formulier bezorgd. Ik moet het nog invullen. Pfft. Opnieuw al die paperassen.
- Kraamzorg: is de vorige keer heel goed meegevallen en zal nu zeker opnieuw van pas komen. Ik denk dat het leuk zal zijn voor manlief en Fiona als we zo snel mogelijk naar huis komen (binnen de mate van het mogelijke natuurlijk). Dat worden opnieuw paperassen.
Nog heel wat werk voor de boeg dus!
