Ik ben drie en ik doe het lekker nie! Ik ben twee en ik slaap niet, nee

Posted on

Voor wat het waard is, allemaal nog een gelukkig nieuwjaar.

Waarempel, mijn laatste post is reeds meer dan een maand geleden. Mijn vader vraagt zich al af of wij hier wel internet hebben…

Maar bon, deze blog is nog niet dood. Alleen de foto’s moeten nog even wachten, na wat hardware problemen moet manlief eerst ons archiefcomputerke aan de praat krijgen.

Een korte update dus:

De verhuis: aan de optimisten kan ik zeggen- we zijn verhuisd net voor de kerstvakantie. voor de pessimisten: we zijn nog lang niet klaar. In het huis ligt het nog vol. En in het “kot” staat nog niet alles op zijn plaats, hangt de helft van de lichten er al maar nog maar drie vierde van de plinten. Maar hey, we hebben zelfs al een bouwvergunning! Ja ja, het mirakel van 2012 – de postbode klopte aan bij onze tijdelijke woonst met een dikke envelop. De stad heeft zijn zegen gegeven – ruim een half jaar eerder dan verwacht! En dus zal de ene verbouwing naadloos overlopen in de andere. Staat het eerst op het programma: het begin van een oprit, kwestie van met droge voeten en zonder in putten te duikelen in ons kot te raken.
Er rest mij alleen te zeggen: het is hier de max. Geen oneffen vloeren meer, een keuken die eindelijk de naam waard is, een deftige chauffage, een zalige douche,… OK het is nog niet 100% af en het is misschien niet echt groot, maar het is wel tof dat ge uw kinders in de gaten kunt houden als je aan het koken bent. Waarom moeten we eigenlijk ons huis verbouwen? 😉

Ja de kinders dan… de titel zal het al suggereren. Wij zijn hier deftig grijze haren aan het kweken. Het nieuwe jaar bracht een late peuterpuberteit voor Fiona en woelige nachten voor Linus. Fiona – die nochtans al in het tweede kleuter zit – krijgt weer babymanieren, zelfs in die mate dat Linus bij wijlen de oudste lijkt (alhoewel hij een grote kop kleiner is). Alleen ‘s nachts… ‘s nachts verdient Fiona haar brownie points en slaapt ze als een blok. Haar broer daarentegen, die spaart wallen bijeen. Bij zichzelf, de mama en de papa. Om het uur loopt er bij hem een soort wekker af en bleit hij het hele huis bij elkaar (had ik al gezegd dat sedert onze verhuis onze kinders samen slapen en wij slechts door een gyproc wandje van hen gescheiden worden?)
Maar bon, laten we de zaken niet dramatiseren: Fiona kan bij wijlen ook flink zijn, al is ze heel moeilijk te straffen at the moment en doet ze soms echt overdreven kinderachtig (ja ja ze is nog maar drie maar normaal doet ze zich groter voor). Linus groeit als kool, eet al properder dan zijn zus en begint de oren van ons hoofd te tetteren. Alleen… dat slapen he. Oh en had ik al over zijn pampers gesproken? Wat dat manneke daar allemaal in draait? Ik houd mijn hart vast voor de zindelijkheidstraining. Ik denk dat we hem best een X-large potje kopen. Kakken dat dat ventje kan!
Fiona slaapt ook nog altijd met pampers ja. Puur uit luiheid volgens mij. Nu moet ik zeggen dat ze de laatste dagen eindelijk ‘s morgens pipi op het toilet doet ipv in haar pamper. Wat een WC met spoelbak toch allemaal kan doen zeker?

Enfin, zo u weet weer dat wij hier nog allemaal leven. Hopelijk binnenkort met foto’s en wat meer nieuws.

(En hopelijk ook eindelijk eens een nieuwe lay-out)


Vorderingen

Posted on

Deze morgen aan tafel: Mama, wat is jouw voornaam? En jouw achternaam? Welke dag zijn we vandaag?

😉 Zalig zo een keer geen ‘waarom’-vraag. Ik heb nog niks dan voordelen gezien aan het graadsklasje waar Fiona nu zit. Ze doen natuurlijk nog heel wat activiteiten op 1e-kleuterniveau maar ongetwijfeld zal ze hier en daar wel wat dingen oppikken van de 2e kleutertjes. Ik kan niet wachten tot ze groter wordt.
Het klinkt misschien cru – maar ik zal blij zijn als die baby-fase voorbij is. OK, ze zijn schattig en kleertjes voor vijf/zes jaar (ja, zo’n maat moet ik al kopen) zien er nu eenmaal minder knoddig uit. Maar aan de andere kant: leuk dat ze begrip beginnen krijgen. En al eens kunnen meehelpen. Toch leuker dan een peuter die gefrustreerd aan uw been komt te hangen. En niet kan zeggen wat er scheelt.

Trouwens: ook vorderingen in ons (tuin)huis. De muren in de leefruimte (ha ja, want binnenkort verhuizen wij tijdelijk naar daar) zijn bijna allemaal gepleisterd en het plafond hangt er al bijna voor de helft aan. En de electriciteit ligt er al. Binnen twee weken gaan ze chappen. Joepi.

Oh – en onze kleinsten begint eindelijk wat verstaanbaar te worden! Hij kan al ‘water’ komen vragen. En zeggen als hij in bad wil (badje!) – waar hij eigenlijk altijd zin in heeft ;)… Het lijkt mij dat hij de fase van peutergebrabbel gewoon wilt overslaan!


Grote werken

Posted on

Een verlengd weekend, dus… was het tijd om eens de oprit en de onderliggende riolering aan te pakken. Het was immers al een tijdje droog, en dus ideaal om zo’n vervelend werkje op te nemen.

Er werd een kraantje gehuurd. De kindjes werden uitbesteed aan de grootouders, kwestie van wat te kunnen doorwerken en geen ongelukken tegen te komen.

Na drie dagen graven hebben we ongeveer een idee van waar de oprit moet komen: de grond moet nog effener en er moeten nog steentjes opkomen. De start van de buizen liggen er, de rest van de sleuf ligt klaar. We hebben een plantenbak gecreëerd waar vroeger steentjes lagen. De pakken Ytong zijn (eindelijk) verdwenen uit onze voortuin. De dakpannen zijn allemaal uitgesorteerd en kunnen gestapeld worden. De telefoonkabel werd (na twee uur) gelokaliseerd.

Een impressie:


Oogst

Posted on

* zowat de enigste deftige appel in onze boomgaard.
De rest is allemaal wormstekig. Daarom niet onbruikbaar, maar toch.
Ik heb al een hoop bomen geselecteerd voor de kap. Als er niks aangroeit, moet het ook niet in ons zicht staan…


Een been

Posted on

Een been in Gent en een been in Waregem. Een onmogelijke spreidstand waar deze week een einde aan komt.

Een groot deel van onze spullen staan al in ons nieuw huis, enkel het broodnodige is hier gebleven (er was even discussie over het feit of de zetel wel broodnodig is…).

Het nieuwe kattenhok is bijna klaar, internet werkt (eindelijk) maar TV is er nog niet (snif), de vaatwas staat er maar werkt nog niet. En voor de rest… massa’s dozen…

Maar he, het zal wel lukken zeker? Al zal ik blij zijn dat onze verhuis achter de rug is. En weer alles zijn plaatsje gevonden heeft. En de kindjes terug naar de creche gaan. Die creche werd trouwens uitgebreid gekeurd door Fiona en Linus vrijdag en goed bevonden. Hozee!

Wil je trouwens meer lezen over de verbouwingen? Kijk dan op deze pagina.


Spurtje

Posted on

Gisterenavond om acht uur kregen wij telefoon dat de werken bij ons nieuw huis morgen al van start gaan. Een gespecialiseerde firma komt het bouwvallig kotje bij ons huis afbreken. Er was echter nog een probleemke: we moesten eerst nog de pannen van het dak halen.

Vandaar: manlief heeft vandaag in allerijl verlof en ik mag vanavond de valiezen inpakken: wij gaan een paar dagen in ons nieuw huis gaan wonen (kunnen we al proefdraaien voor binnenkort).

Spannend! Binnenkort kan ik hier starten met een nieuwe rubriek: Waregem – The Block (of misschien Waregem – Help, mijn man is een klusser 😉 )


Wachten

Posted on

Het is nog steeds wachten op onze bouwvergunning om onze schuur te verbouwen. Hoe eerder ze komt, hoe liever. We verhuizen zowiezo in september en we hopen dat we deze zomer nog de werken kunnen starten.
Ondertussen houden we ons bezig met het verder in orde brengen van de tuin, die er na het jaar en een half leegstand heel verwilderd uitziet. De vorige eigenaar heeft de tuin gelukkig niet volgebouwd met kotjes (wat wel vaker voorkomt als je een oud huis koopt), hij beperkte zich tot 1 konijnenhok/park dat wel vol lag met betonstenen allerhande. Dat hokje is nu bijna verdwenen – de laatste resten zullen uitgegraven worden met een kraantje.

voor

na (de garage naast de schuur werd door de vorige eigenaars nog afgebroken)

We wachten ondertussen ook nog op het mooie weer, dat de weg naar België nog niet gevonden heeft (ondanks de start van de zomer). Mooi weer maakt het ook zoveel aangenamer om in de tuin te werken. We denken met heimwee terug naar de mooie weekends van enige tijd geleden…

Fiona test het verjaardagscadeautje van tante Veerle uit

let op de hippe zonnebril!


School-wol-sjakosj-kramp-boek

Posted on

Hoeveel kan een mens plannen in een weekend?
Hoeveel kan er anders lopen in een weekend?

√ een kinebezoek voor Linus

√ boeken kopen (hier): wel niet op vrijdagmorgen zoals gepland maar wel zondagavond – misschien minder interessante boeken, maar wel een heel stuk goedkoper

√ een bezoek aan de toekomstige school van Fiona – nog beter: ze is zelfs ingeschreven. Ze kan niet wachten tot ze naar school kan. Op 8 november zal het zover zijn. Het is trouwens de katholieke buurtschool geworden.

√ schaapjes scheren: stond gepland voor vrijdagmorgen, maar het werd uiteindelijk zaterdagmiddag

√ een nieuwe sjakosj (handtas) mijn eerste zowaar. Alles erop en eraan: met blinkend leer en beestenhaar.

Verder nog: wat rommel weg uit de tuin, Linus werd vier maanden en spijtig genoeg wat krampjes voor Linus en 38,1 graden zaterdagavond (het leuke virusje wat Fiona aan het begin van de week plaagde, heeft dus een nieuw slachtoffer gevonden – we zitten al aan drie stinkende pampers voor vandaag).

Linus vier maand

Billy en Bob zonder jas (zie hier met)


Ons ‘buitenverblijf’

Posted on

Tegenwoordig vertoeven wij in het weekend nogal dikwijls in ons buitenverblijf, zoals we onze nieuwe residentie tegenwoordig noemen. Buitenverblijf doet u misschien denken aan zwembaden, ligstoelen en dolce far niente.
Bij ons staat dat synoniem voor meterhoge distels (met ditto stekels), een jungle vol onkruid en twee schapen die dringend geschoren moeten worden.

Vorig weekend verbleven we er twee dagen, daar in Waregem maar zat het weer wat tegen. Te warm naar ons goesting en dus werd er vooral gepland en gedroomd. En een zandbak gebouwd. Maar ook de mazouttank werd verzet en een rozelaar vernield (die zich in de weg van voorgenoemde bevond). Er werd dus nog enigzins werk verricht.
Een bouwvergunning hebben we nog steeds niet, dus houden we ons wat bezig met het op orde brengen van onze ‘estate’. Een jaar en een half leegstand hebben in de tuin voor een ware wildernis gezorgd.
Aangezien we binnen drie maand verhuizen en we binnenkort (hopelijk) kunnen starten met de verbouwing, moet de tuin nu wel aangepakt worden.

Gelukkig kregen we vandaag een massa’s behulpzame handen op bezoek: oma, opa, nonkel Bart, tante Veerle en nonkel Jeroen met Pepijn. Fiona blij, wij blij want met vereende krachten werd er een boom verplaatst, er werden pompoenen geplant, rabarber geplukt en opa zorgde met de bosmaaier voor een ware ravage onder het onkruid.

Oh – en nog een mijlpaal werd bereikt dit weekend. Of hoe onze vergeetachtigheid (ja wij slapen nog altijd te weinig) zorgde dat er toch een grasmachine werd aangeschaft. Wij vergaten onze frigobox met eten in Gent en trokken dan maar naar de Carrefour in Waregem. Daar zagen we een grasmachine en die deed al goed dienst in het korthouden van ons geerfde gazon.

En nu… een bloemlezing van foto’s

😉 gelukkig dat ik wist hoe de grasmachine in gang moest

een pad door de jungle

een hoop bloemen moesten wijken voor de oprit

de getemde jungle

onze – hum – moestuin

Later nog meer foto’s van vorig weekend.


Erfenis

Posted on

Wij hebben niet alleen een nieuw huis gekocht, nee, we hebben er meteen een hele boel andere zaken bijgeërfd, zoals

massa’s fruitbomen

verwilderde asperges

om nog te zwijgen van ons mini-bos

Maar het leukst van allemaal… is onze jasmijnstruik. Ik vind die zo lekker ruiken. Toen ik klein was, wilde ik later zeker ook zo’n bloemen in mijn tuin. En zie… we hebben er al een, zonder moeite te moeten doen!

Tof!