Een been in Gent en een been in Waregem. Een onmogelijke spreidstand waar deze week een einde aan komt.
Een groot deel van onze spullen staan al in ons nieuw huis, enkel het broodnodige is hier gebleven (er was even discussie over het feit of de zetel wel broodnodig is…).
Het nieuwe kattenhok is bijna klaar, internet werkt (eindelijk) maar TV is er nog niet (snif), de vaatwas staat er maar werkt nog niet. En voor de rest… massa’s dozen…
Maar he, het zal wel lukken zeker? Al zal ik blij zijn dat onze verhuis achter de rug is. En weer alles zijn plaatsje gevonden heeft. En de kindjes terug naar de creche gaan. Die creche werd trouwens uitgebreid gekeurd door Fiona en Linus vrijdag en goed bevonden. Hozee!
Wil je trouwens meer lezen over de verbouwingen? Kijk dan op deze pagina.
Gisterenavond om acht uur kregen wij telefoon dat de werken bij ons nieuw huis morgen al van start gaan. Een gespecialiseerde firma komt het bouwvallig kotje bij ons huis afbreken. Er was echter nog een probleemke: we moesten eerst nog de pannen van het dak halen.
Vandaar: manlief heeft vandaag in allerijl verlof en ik mag vanavond de valiezen inpakken: wij gaan een paar dagen in ons nieuw huis gaan wonen (kunnen we al proefdraaien voor binnenkort).
Spannend! Binnenkort kan ik hier starten met een nieuwe rubriek: Waregem – The Block (of misschien Waregem – Help, mijn man is een klusser 
)
Het is nog steeds wachten op onze bouwvergunning om onze schuur te verbouwen. Hoe eerder ze komt, hoe liever. We verhuizen zowiezo in september en we hopen dat we deze zomer nog de werken kunnen starten.
Ondertussen houden we ons bezig met het verder in orde brengen van de tuin, die er na het jaar en een half leegstand heel verwilderd uitziet. De vorige eigenaar heeft de tuin gelukkig niet volgebouwd met kotjes (wat wel vaker voorkomt als je een oud huis koopt), hij beperkte zich tot 1 konijnenhok/park dat wel vol lag met betonstenen allerhande. Dat hokje is nu bijna verdwenen – de laatste resten zullen uitgegraven worden met een kraantje.
voor
na (de garage naast de schuur werd door de vorige eigenaars nog afgebroken)
We wachten ondertussen ook nog op het mooie weer, dat de weg naar België nog niet gevonden heeft (ondanks de start van de zomer). Mooi weer maakt het ook zoveel aangenamer om in de tuin te werken. We denken met heimwee terug naar de mooie weekends van enige tijd geleden…
Fiona test het verjaardagscadeautje van tante Veerle uit
let op de hippe zonnebril!
Hoeveel kan een mens plannen in een weekend?
Hoeveel kan er anders lopen in een weekend?
√ een kinebezoek voor Linus
√ boeken kopen (hier): wel niet op vrijdagmorgen zoals gepland maar wel zondagavond – misschien minder interessante boeken, maar wel een heel stuk goedkoper
√ een bezoek aan de toekomstige school van Fiona – nog beter: ze is zelfs ingeschreven. Ze kan niet wachten tot ze naar school kan. Op 8 november zal het zover zijn. Het is trouwens de katholieke buurtschool geworden.
√ schaapjes scheren: stond gepland voor vrijdagmorgen, maar het werd uiteindelijk zaterdagmiddag
√ een nieuwe sjakosj (handtas) mijn eerste zowaar. Alles erop en eraan: met blinkend leer en beestenhaar.
Verder nog: wat rommel weg uit de tuin, Linus werd vier maanden en spijtig genoeg wat krampjes voor Linus en 38,1 graden zaterdagavond (het leuke virusje wat Fiona aan het begin van de week plaagde, heeft dus een nieuw slachtoffer gevonden – we zitten al aan drie stinkende pampers voor vandaag).
Linus vier maand
Billy en Bob zonder jas (zie hier met)
Tegenwoordig vertoeven wij in het weekend nogal dikwijls in ons buitenverblijf, zoals we onze nieuwe residentie tegenwoordig noemen. Buitenverblijf doet u misschien denken aan zwembaden, ligstoelen en dolce far niente.
Bij ons staat dat synoniem voor meterhoge distels (met ditto stekels), een jungle vol onkruid en twee schapen die dringend geschoren moeten worden.
Vorig weekend verbleven we er twee dagen, daar in Waregem maar zat het weer wat tegen. Te warm naar ons goesting en dus werd er vooral gepland en gedroomd. En een zandbak gebouwd. Maar ook de mazouttank werd verzet en een rozelaar vernield (die zich in de weg van voorgenoemde bevond). Er werd dus nog enigzins werk verricht.
Een bouwvergunning hebben we nog steeds niet, dus houden we ons wat bezig met het op orde brengen van onze ‘estate’. Een jaar en een half leegstand hebben in de tuin voor een ware wildernis gezorgd.
Aangezien we binnen drie maand verhuizen en we binnenkort (hopelijk) kunnen starten met de verbouwing, moet de tuin nu wel aangepakt worden.
Gelukkig kregen we vandaag een massa’s behulpzame handen op bezoek: oma, opa, nonkel Bart, tante Veerle en nonkel Jeroen met Pepijn. Fiona blij, wij blij want met vereende krachten werd er een boom verplaatst, er werden pompoenen geplant, rabarber geplukt en opa zorgde met de bosmaaier voor een ware ravage onder het onkruid.
Oh – en nog een mijlpaal werd bereikt dit weekend. Of hoe onze vergeetachtigheid (ja wij slapen nog altijd te weinig) zorgde dat er toch een grasmachine werd aangeschaft. Wij vergaten onze frigobox met eten in Gent en trokken dan maar naar de Carrefour in Waregem. Daar zagen we een grasmachine en die deed al goed dienst in het korthouden van ons geerfde gazon.
En nu… een bloemlezing van foto’s
gelukkig dat ik wist hoe de grasmachine in gang moest
een pad door de jungle
een hoop bloemen moesten wijken voor de oprit
de getemde jungle
onze – hum – moestuin
Later nog meer foto’s van vorig weekend.
Wij hebben niet alleen een nieuw huis gekocht, nee, we hebben er meteen een hele boel andere zaken bijgeërfd, zoals
massa’s fruitbomen
verwilderde asperges
om nog te zwijgen van ons mini-bos
Maar het leukst van allemaal… is onze jasmijnstruik. Ik vind die zo lekker ruiken. Toen ik klein was, wilde ik later zeker ook zo’n bloemen in mijn tuin. En zie… we hebben er al een, zonder moeite te moeten doen!
Tof!
Sedert een goede week zijn de eerste bewoners bij ons nieuw huisje gearriveerd:
Twee schaapjes. Twee broertjes met serieuze hoorns. Gered van het stuk bouwgrond naast mijn zus. De eigenares wilde ze weg, maar iedereen wilde er koteletten van maken.Wij (voorlopig) niet 
Nee hoor, bij ons doen ze dienst als grasmaaier. Manlief heeft daar namelijk een hekel aan. Wel een probleem als je 1500 m2 wei hebt bij je huis. 1 probleem echter: de schaapjes bleken na een week vooral boomschors gemaaid te hebben. Iets wat manlief minder vond. Maar het zijn allemaal diervriendelijke bomen, dus gaan ze er niet van dood (de schapen dan, de bomen dat is een andere vraag).
Binnenkort mogen we trouwens ook de bouwaanvraag indienen voor het schuurtje bij het huis. Het schuurtje dat noodgedwongen zal dienst doen als tijdelijke woonplaats tijdens onze verbouwingen. Ik ben benieuwd. Hopelijk krijgen we snel het fiat zodat we deze zomer kunnen beginnen verbouwen, om in september te verhuizen.
Nu nog ons oude huis verkopen. Een neef van mijn man heeft tot woensdag een optie genomen. Ik ben benieuwd. Laat ons hopen dat hij het wil kopen voor de voorgestelde prijs, dan zijn we daar meteen ook vanaf.
Vorige week vrijdag werden we trotse eigenaars van ons nieuwe huis te Waregem. Wat meteen ook wil zeggen dat ons huis hier in Gent zo snel mogelijk te koop moet komen.
De verhuis is namelijk voorzien voor september. Tegen dan moeten er een paar opknapwerkjes gebeuren aan ons nieuwe huis om het enigszins bewoonbaar te maken voor een gezin met twee kleine kinderen. Maar daarover later meer. Onze architect heeft ons beloofd om zo snel mogelijk met een plan te komen.
Terug naar ons huis in Gent nu. Na drie jaar hard labeur, voornamelijk door manlief, is er bijna een eind gekomen aan alle verbouwingen. Dit weekend zouden we de laatste dingen moeten kunnen afwerken. Dat impliceert ook opruimen ja. Want een huis waarin je leeft terwijl je verbouwt, daar moet ik geen tekeningetje bij maken zeker?
Maar enfin, hopelijk kan ik hier binnenkort wat fotokes posten van onze, zonder overdrijven, mooie benedenverdieping. Dan nog enkel wat decoratie hier en daar (maar niet teveel) en bezoek gegarandeerd de komende weken.
Ja ja, ik weet het, wat een timing!
nee, nog geen baby maar wel…
- een geschilderde trap
- afgewerkte ruiten (met uizondering van de gordijnen)
- een legere kelder
- een leger terras
en ook: quality time met Fiona, een park en een bed voor de baby, een bezoekje aan ons nieuwe huis met S. en N.en nadien nog een bezoekje aan manlief zijn petekindje
helaas ook: na een week antibiotica nog steeds verstopte neus voor Fiona, wateroogskens en – vooral – terug etteroren. Zaterdag sprak manlief erover tegen de huisarts (hij kreeg in extremis nog een prik tegen de mexicaanse griep) en hij raadde ons aan om toch nog eens de NKO-arts te consulteren.
Maar de infectie heeft ons ingehaald: deze namiddag maakte de etter plaats voor bloed. Ongerust belde ik naar het ziekenhuis en ze raadden mij aan om morgenvroeg toch zeker de NKO-arts die haar buisjes stak te consulteren. Naar de spoed komen was niet nodig, dachten ze. Ik hoop maar dat we morgen nog mogen langsgaan, en dat ik niet moet bevallen natuurlijk voor haar oren weer in orde zijn.
Niet ik lijk daar last van te hebben, maar wel manlief.
Het is negen uur ‘s avonds en hij is de kelder aan het opruimen. Het helpt natuurlijk dat we sinds gisteren officieel eigenaar zijn van een tweede huis, ons nieuw nest in Waregem. Dat was meteen een excuus om vandaag even langs te gaan met een lading bouwmateriaal.
Zo ziet onze kelder er tenminste opgeruimd uit op het moment dat we het hier te koop zetten.
Manlief is heel de dag bezig geweest met kleine klusjes in huis. Hij is eindelijk ook in het containerpark geraakt. Ik daarentegen moest vandaag op Fiona passen. En dat voel ik ook. Ik doe mijn best om haar niet te veel op te pakken maar het vele bukken en rechtstaan heeft ook zijn sporen achtergelaten.
Vooral na zo’n nacht zoals gisteren. Ik dacht eventjes dat het weer begonnen was, rugweeën dit keer, maar opnieuw is alles weer stilgevallen.
Frustrerend zo. Niet dat ik sta te springen om te bevallen maar, zoals ik tegen manlief zei, het idee dat ik zo nog meer dan twee weken kan rondlopen, is wat ontmoedigend.