en het eet graag teentjes
Tag Archive: Foto
Fiona haar favoriete woord dezer dagen: keppe. Zoals in keppe doen, mijn keppe… Wat is dat, vroegen ze mij vanmorgen in de creche. Ewel moeilijk te vertalen he: een keppe is een speciaal iemand, met wie je graag “kept” (knuffelt)
Enfin, tegenwoordig is iedereen haar keppe. Mama, papa, Linus en ook… Yasmine, een ander meisje uit de creche. Als dat maar goed gaat… want binnenkort moet er hier verhuisd worden en dan blijven alle vriendjes en vriendinnetjes hier achter.
Fiona heeft ondertussen door dat we een nieuw huisje hebben. En dat er ergens een nieuwe creche is (die ze nog niet heeft gezien). En dat zij dan met Linus meegaat naar de creche. En daarna naar school. Maar volgens haar zal Yasmientje daar ook zijn… Dat wordt aanpassen voor ons meiske!
Ik heb ze in de creche alvast gevraagd of we een paar foto’s mochten nemen als aandenken voor Fiona. Ze zijn helaas niet voor publicatie, maar geloof me: er zitten een paar schoontjes tussen.
Hopelijk kan broerlief de leegte wat opvullen voor Fiona. Ze beginnen meer en meer op elkaar in te spelen, soms al letterlijk. En Fiona vindt dat ze een lief broertje heeft (oef), al is ze af en toe wel wat hardhandig (al dan niet gemeend, er gaat soms eens een vuist richting broer).
Meestal dus hebben wij hier twee flinke kepkes in huis:
Het einde van onze mini-vakantie kwam er sneller dan verwacht, maar zo gaat dat altijd met vakanties zeker? In ieder geval doet het dan minder pijn om terug aan het werk te gaan. Manlief kon zelfs niet wachten!
Fiona had er duidelijk ook wel zin in, alleen het slapen kon gisterenavond echt niet lukken (en dat is een unicum voor haar…). Voeg daar een in-het-bed-rottekottende Linus aan toe, en wij beginnen met halve oogjes aan onze werkweek.
Het trouwfeest van zaterdagavond zal er ook wel voor iets tussenzitten…
Enfin. De kindjes zijn terug naar de creche en dat kunnen wij alleen maar toejuichen. Vooral Fiona leek wel wat last te hebben van ik-weet-met-mezelf-geen-blijf-tijdens-de-vakantie-virus.
Op de duur werd ik alleen maar ambetant van het heel de tijd moeten “zagen” op de dochter. Ondeugend bij momenten, niet te doen! Een echte puber voorwaar, compleet met negeren-van-de-mama erbij. Ze had het duidelijk lastig met zichzelf bij momenten.
Echt ontspannend kan je de vakantie dus niet noemen. Maar wij hopen dat we in het najaar nog eens een paar daagjes op ons eigen weg kunnen – dat zal pas ontspannen zijn. Want dat lukt mij toch niet als ik voor twee pagadders moet zorgen. En nog steeds full-time borstvoeding geven… we zijn al verder geraakt dan bij Fiona en hopelijk lukt het nog om onze 6 maanden full-time te halen.
Hoe het voor de rest is met de kindjes? Behalve haar kuren, is Fiona nog steeds een ongelofelijk leuk meisje. Ze vliegt door het leven, wil alles proberen. Je zou soms vergeten dat ze nog maar amper twee jaar is. Ze zeult haar pop overal mee en broertje is ondertussen al een vast deel van haar leven. Ik kan niet wachten tot die twee tesamen kunnen spelen. Fiona is gek op Linus, en omgekeerd. In de auto zitten ze tegen elkaar te “tateren” en het eerste wat Fiona ‘s morgens vraagt is: Linus nog slapen?
En het antwoord is altijd positief. Want Linus kan, net als zijn mama, ‘s morgens in zijn nest blijven liggen. Daar hebben wij deze vakantie goed van geprofiteerd. De papa was zo lief om de dochter wat te entertainen (voor wie acht uur al een deftig opstaanuur is), terwijl zoonlief en ik dikwijls pas om 9u30 eruit rolden.
Zo heb ik toch nog een beetje slaap kunnen inhalen. Toen Linus vijf maanden werd, aan het begin van onze vakantie, heb ik besloten om geen nachtvoedingen meer te geven. Ik had het gevoel dat het eerder een gewoonte was geworden en dat hij het eten niet meer echt nodig had. Dat werd zonder morren geaccepteerd en nu kan zijn maag het zonder bijvullen van ongeveer negen uur ‘s avonds tot 6u30, 7u ‘s morgens. Dat kunnen wij alleen maar toejuichen.
Of hij dan doorslaapt? Hmm, we moeten er wel nog een tweetal keer uit om zijn tutje te geven, dus echt ononderbroken slapen zit er nog niet in. Maar hopelijk betert dat als we hem zijn eigen kamertje kunnen geven. Nog even op de tanden bijten dus. Hopelijk zal het een even goede slaper worden als zijn zus.
En voor de rest? Linus groeit en bloeit verder. Onze lange man is altijd vrolijk, al heeft hij het voor een of andere reden niet op zijn nonkel Jeroen begrepen… Misschien wordt hij verblind door de glanzende bol 
Fiona heeft de stap naar zindelijkheid nu definitief gezet. Wij hebben er meer vertrouwen in en zij ook. Slapen gebeurt natuurlijk wel nog met een pamper, lange autoritjes of winkelbezoekjes idem, maar soms lukt het al om te wachten tot er een potje in de buurt is. Ze zegt ook dat ze pipi moet doen en kan het ook al goed ophouden. Oef. Duimen dat het zo voortgaat dus.
Linus begint ondertussen al serieuze pogingen tot zitten te ondernemen. Helaas wil dat ook zeggen dat hij niet meer zo tevreden is in zijn relax en dat hij soms wel zit te zeuren als hij niet kan doen wat hij wil. Hij begint duidelijk een eigen willetje te krijgen. Dat belooft!
Wij logeerden ook een paar dagen in ons nieuw huisje en merkten dat het goed was. De keuken is ondertussen volledig geequipeerd en de wc is geupgraded naar iets wat meer bij de jaren 2010 past.
Nu alleen nog zorgen dat we kunnen douchen en we kunnen zonder zorgen verhuizen. Bravo manlief! (die heel de vakantie gewoon verder gewerkt heeft).
Tot slot van dit lange epistel nog een paar foto’s van onze twee spookjes:
zotte dochter showt het kostuumpje dat oma voor haar maakte
mooi assorti met haar nieuwe pantoffels, van moetje gekregen
Linus zit – een beetje – alleen
met op de achtergrond mama’s been
spook in hangmat
met nonkel Bart
oh ja,het is weer van dat
barbecue op de buiten
broer en zus samen in de fietskar en oh wat vonden ze het leuk
(we zijn nog op zoek naar een geschikt zitje voor Linus – vandaar enkel nog maar een klein toerke te voet gedaan)
nozem “leent” de bike van neef Pepijn
ze vluchtte zo snel dat haar hoofd er niet meer bij kon
oma met kleinzoon
Wij hebben eventjes vakantie. Geen grootse plannen, gewoon wat tijd voor mekaar, voor onze kroost, wat wennen aan ons nieuw huis, afscheid nemen van het oude…
Dingen zat om te doen, en waarschijnlijk doen we deze week niet veel anders dan wat rondhangen. Moet kunnen. Wat tijd om de muizenissen uit je hoofd te laten waaien…
De balans van de eerste dagen: wat Gentse feesten (incl. witte tennissokken), blij weerzien met Fiona bij de grootouders, massa’s plasjes (en een kaka) op het potje, een tweedehands glijbaan, een halve keuken, Ikea, speeltuinbezoekje…
Goed voor 7kg170 (op 21 weken gewogen in de creche).
Drinkt nog altijd enkel mama-melk.
Rolt op buik en kan zo lang spelen. Begint te babbelen tegen zijn zus. Vindt zijn zus nog altijd de max. Is nooit malcontent, tenzij hij honger heeft. Is een lichtere slaper dan de zus, en stoort nog altijd de nachtrust van mama en papa (maar er wordt aan gewerkt: gisteren kreeg hij voor het eerst geen nachtvoeding meer). Heeft helaas wel weer een snotneus. Is zot van doekjes om op te sabbelen en van mobielen allerhande.
Geliefkoosde bijnaampjes: Leutebuk, Zotten appel
Enkele sfeerbeelden van Linus vijf maand:
Linus eet schildpad
Linus het melk-monster
Linus – oma en de kip
Linus en zijn knuffelkikker
dos cervezas por favor!
De laatste leuze indachtig, trokken wij naar het West-vlaamse heuvelland voor een wandeling. Oma, opa en hun drie kleinkindjes (met nanny). Ondertussen reden manlief en o’Bart (alias Bart, maar dan in Fiona versie) heuvel op- heuvel af met de mountainbike.
Dat sloten we af op een terrasje, en we pakten er een op Linus zijn vijfde vermaanddag.
OK, net daarvoor was hij niet zo goddelijk, eerder des duivels omdat hij niet kon slapen van de hitte. Maar na de Shantala was hij zo tam als een muisje.
Oh ja, en u heeft het wellicht opgemerkt: hij ziet er goed uit. De slijmen zijn (bijna) verdwenen en het gewicht gaat de goede kant op.
Fiona het badbeest
Met haar 26 maanden is ze een enorm tatergat. Haar favoriete woordjes op dit moment zijn: mooi en mijn. Zoals in: mijn broer, mijn mama, mijn papa, mijn tutje…
Ze maakt al vlot zinnen. Het grappige is daarbij dat ze soms wel de werkwoorden in de juiste vervoeging gebruikt (gedaan, gehoord…) maar dat ze de woorden door elkaar klutst. Maar regelmatig horen wij hier al zinnetjes als: hondje raam. Fiona (ge)zien. Mama Linus nie bang. Fiona hier.
Verder zijn de poppen nog altijd favoriet speelgoed, maar ook de Duplo doet het goed. Boekjes daarentegen worden zelden nog uit de kast gehaald. Met een uitzondering: het Grote Billenboek – daarin moet mama lezen als Fiona op het potje zit.
Met die potjestraining, daar loopt het niet zo vlot mee. Om maar niet te zeggen: wij zijn nog niet begonnen. In de creche beginnen ze wel met haar te wennen en hier thuis gaat ze ook af en toe op het potje, maar het besef lijkt er nog niet te zijn. Volgende maand gaan we een versnelling hoger en dan gaan we thuis met oefenbroekjes proberen.
manlief wou eens testen of Fiona nog haar tenen in haar mond kreeg.
Het leuke van zo’n peutertjes is dat ze het op commando doen!
Het is nog steeds wachten op onze bouwvergunning om onze schuur te verbouwen. Hoe eerder ze komt, hoe liever. We verhuizen zowiezo in september en we hopen dat we deze zomer nog de werken kunnen starten.
Ondertussen houden we ons bezig met het verder in orde brengen van de tuin, die er na het jaar en een half leegstand heel verwilderd uitziet. De vorige eigenaar heeft de tuin gelukkig niet volgebouwd met kotjes (wat wel vaker voorkomt als je een oud huis koopt), hij beperkte zich tot 1 konijnenhok/park dat wel vol lag met betonstenen allerhande. Dat hokje is nu bijna verdwenen – de laatste resten zullen uitgegraven worden met een kraantje.
voor
na (de garage naast de schuur werd door de vorige eigenaars nog afgebroken)
We wachten ondertussen ook nog op het mooie weer, dat de weg naar België nog niet gevonden heeft (ondanks de start van de zomer). Mooi weer maakt het ook zoveel aangenamer om in de tuin te werken. We denken met heimwee terug naar de mooie weekends van enige tijd geleden…
Fiona test het verjaardagscadeautje van tante Veerle uit
let op de hippe zonnebril!
Zoonlief denkt dat hij een hond is. Het gehoest is niet verbeterd, integendeel. Dus trekken wij morgen nog maar eens gezellig naar de pediater. Laat ik maar meteen een abonnement nemen…
Gisteren mocht hij alvast wat chillen bij moetje. En wat kreeg ik te zien toen ik thuiskwam? Een vredig slapende Linus, MET tutje in de mond (jaja) – alleen dat verwijfde handje mag hij achterwege laten
Vandaag doen we het alvast rustig aan. Vanmorgen wandelden we samen naar de creche, maar eerst moest ik mijn kroost nog even aan een fotosessie onderwerpen… met wisselend resultaat.
