Fiona 4 jaar

Posted on

20 v00r zeven was ze al wakker. Haar eerste verjaardagskus kreeg ze van haar broer

Aangezien het geen pijpestelen regende (toen nog niet) besloten we om de kindjes te tracteren op een bezoekje aan een dierenpark. Fiona haar meter, peter en moetje gingen mee en Fiona (en Linus) dag kon niet meer stuk.

Er mocht gevoederd worden…

Maar er waren ook heel veel speciale dieren te zien

Dit was het enigste dier waar Linus schrik van had:

Al was de sjakossenetende geit ook wel scary:

Na het middagdutje van Linus moest er ook nog taart gegeten worden en vooral… kaarsjes uitgeblazen:

Fiona kreeg eindelijk haar klok, die hier al zo lang rondslingerde. Samen met haar puzzel omdat ze – hip hip hoera – pampervrij is. Van oma kreeg ze ook een supermooi (zelfgemaakt) rokje met bijpassende T-shirts. Van moetje en tante Sara kwam er een tof speldje en blauwe zeep (die ze waarschijnlijk nooit zal willen gebruiken omdat paps haar wijsmaakte dat ze dan in een smurf zal veranderen). Tante Veerle kocht haar ook nog een leuk kleedje – voor als het eindelijk nog eens mooi weer zal zijn.

Maar het leukste cadeau van allemaal:

Een eigen echte grote meisjesfiets. Lang moeten zoeken maar toch een niet-roze fiets gevonden.

Gelukkig dat Linus in zijn racebuggy zat, of hij ging niet meekunnen.

En om te bewijzen dat het geen banesletten-velo is…

Ik moet niet zeggen dat het een vermoeiende dag was zeker?

Oh ja, en tussendoor werd er nog een tractatie voor school gemaakt.

Iedereen bedankt voor de superleuke dag en de toffe cadeautjes!


Zeg…

Posted on

Er zijn nadelen aan het slechts-door-een-gyproc-muurke-gescheiden-te-zijn-van-uw-kroost-snachts.

Je kunt ze horen snurken bijvoorbeeld. Komt niet meer voor sedert het amandelloze bestaan van Linus.

Als Fiona te veel wrikkelt in haar bed, schopt ze tegen de muur, zo vlak langs mijn oor. Hoor ik gelukkig niet als ik slaap.

Voordelen zijn er ook natuurlijk:

Ik hoef niet zo ver te lopen als er een wakker is. Nadeel is dat het gezeur je wel wakker houdt als je net besloten hebt dat er eigenlijk niks aan de hand is en dat ze weer moeten slapen.

Je ontdekt heelder nieuwe manieren om wakker te worden des morgens. Na het licht uit de gang, de echtgenoot in de keuken hebben we nu ook: de kinders zijn wakker. En niet wakker in de zin van: er zet er een zijn keel open wegens honger/natte pamper. Maar wel: er ontspint zich een boeiende conversatie op een halve meter van uw slaperig oor.

Zo van:
“Linusje… je moet wel nog slapen he… het konijntje is nog niet wakker”
“Ja”
“Linusje is je pinguin daar? En het paardje ook”
“Ja…. minguin… paatje”
“Linusje je bent een babbelkous” (says who?)

Allemaal heel vertederend. De eerste echt conversaties tussen broer en zus. Ik had wel liever nog een kwartier geslapen maar enfin… er zijn ergere manieren om wakker te worden ๐Ÿ™‚



Dramaqueen en pestprins

Posted on

Op zijn niet-meer-zo-korte beentjes komt hij aangehold. Plots heeft het fietsje zijn belangstelling verloren.

Mamaaaaa, roept hij en neemt mijn benen in een innige omhelzing. Ik pak hem op. Mama, zucht hij, en geeft me een knuffel.

Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Wailing. Het Engels lijkt hier opeens toepasselijk. Ze botst tegen me aan. Mamaaaaaaaa. Een hartverscheurende roep om meer aandacht.

De kleine pestprins verbreekt de omhelzing en kijkt geringschattend op haar neer. “MIJN mama” klinkt er misprijzend.

Waarop een nieuwe WAAAAAAAAAAAAAAAAAAH volgt. Dramaqueen rules.

Oh ze kunnen niet zonder elkaar, de twee leden van ons prinsenpaar. Zij voelt zich in haar element als ze hem kan commanderen. Hij volgt haar – als hij zin heeft. Hij rijdt haar achterna met de fiets, tot zij hem tevergeefs wil duidelijk maken dat er daar een rood stoplicht staat en hij dus moet wachten.
Hij pakt de speeltjes van onder de zetel waarop zij ze annexeert, zonder genade. Evenzeer kunnen ze samen verder bouwen aan hun kasteel.
Zij kleurt een mooie tekening, die hij afmaakt met een paar welgemikte krabbels.

De competitie is zwaar. Zij verklikt hem als hij met zijn yoghurt avantgardische tekeningen op de tafel maakt. Hij grijpt haar favoriete knuffel en gaat er al giechelend vandoor. Zij houdt het welverdiende snoepje uitdagend voor zijn neus en stopt het dan genietend in haar mond.

Oh dat zal nog vuurwerk geven tussen die twee.

PS Nu alleen nog hopen dat het dramaqueengehalte wat minder wordt. Of hebben alle meisjes van bijna vier daar last van? Het is nogal frustrerend namelijk, vooral omdat wij allebei nogal no-nonsense zijn.



Maria met bed-head en emo-eten

Posted on

Fiona als moeke Maria – komt ervan zeker als je je kind als tweede naam Maria geeft?

nog een Maria-maar echt vrouwelijk ziet ze er niet uit ๐Ÿ˜‰

nog een lid van onze beestenboel – ons schaap Bob verloor een maand geleden zijn ene hoorn. Zou hij nu aangetast zijn in zijn mannelijkheid?

deze foto om te laten zien dat de natuur serieus op hol geslagen was: deze foto dateert van juist voor de strenge vorst

vorig weekend zaten we in de Ardennen. Linus geniet van het uitzicht

op de vorige foto was het niet echt duidelijk – Linus zijn bedhead

af en toe doet Fiona een poging om hem wat op te kalefateren, maar dit valt eerder onder de noemer ‘broermishandeling’

Logisch dus dat Linus last heeft van emo-eten


Efteling

Posted on

Het vorig weekend spendeerden wij bij de noorderburen. Tijd voor een kort verslagje.

Hier logeerden wij:

Hotel De Kroon
Ideaal als uitvalsbasis voor de Efteling. Op vijf minuten wandelen van het park. Nette kamers. Gangen in het paars geschilderd en de helft van het restaurant is ingericht als speelkamer. Wat wil je nog meer als je met kindjes op reis bent?
Wij zwijgen even over de gezelligheid van pintjes in de badkamer – vroeger sliep Fiona in de badkamer op hotel als wij nog geen zin hadden om te gaan slapen. Maar twee kindjes stop je niet meer in een badkamerย  van 2*2 ๐Ÿ˜‰ En dus bouwden wij een bescheiden feestje in de badkamer met bier van de Albert Heijn ๐Ÿ™‚
De eerste nacht begon machtig. Om 9u30 – na een goed uur slapen – besloot Linus dat het het ideaal moment was om 39 graden koorts te doen en te brullen van de pijn. En om het bed nat te plassen toen ik zijn temperatuur wilde meten…. Om dan met zijn hoofdje op mijn schouder in slaap te vallen en heel de nacht door te snurken.

Het park:

Wij waren Ik was er nog niet geweest – ook niet als kind. Maar een park opgebouwd rond sprookjesfiguren leek mij de ideale dagtrip met een kind met Sneeuwwitje-fixatie. (hei-ho is haar wake-up call).
In een woord: de Efteling is de max! Alles is tot in de puntjes afgewerkt: de lampjes, de attracties, de uniformen… alles straalt een bepaalde sfeer uit waardoor je je in een sprookjeswereld waant. De bankautomaten zijn vermomd als schatkist, het zelfbedieningsrestaurant (nu niet de meest opbeurende plaats ter wereld) baadde in een art deco sfeer.

Enfin wij hebben ons geamuseerd en de kindjes ook. In het doolhof, op de bootjes, op de Pagode, in het sprookjesbos, op de paardenmolen… Vooral het Laafjeslaar had succes. De derde poging om op de Slak-monorail te raken (een half uur wachten met twee krutjes is geen must) had uiteindelijk succes.

Om acht uur ‘s avonds strompelden wij naar het hotel. Fiona nam met moeite afscheid van de Efteling en was in de overtuiging dat ze de dag erna gewoon terug kon keren. Linus was heel de dag dapper wakker gebleven, maar bijna bij het hotel verloren zijn oogjes de strijd tegen de zwaartekracht.

De foto’s:

papa en zoon – op weg naar de Efteling

waar is dat Sprookjesbos?

Linus in volle bewondering voor de… bankautomaat

toch nog wat langere beentjes krijgen

zicht vanop de vijver en vanuit het bootje

wat zie je vanuit de Pagode?

Fiona en Linus op weg naar het Sprookjesbos

bij het kasteel van Doornroosje

in het Paddestoelenbos

Langnek in winterstemming

Papier hier!

Hansje en Grietje

op een rode paddestoel vol met witte stippen

de Sprookjesboom – echt megachique gemaakt!

Linus heeft honger!

paatje paatje paatje (*100)!

Fiona’s favoriet!

hare vleesgeworden rozigheid

ze sprongen een gat in de lucht!

toen we zeiden dat we nog wel eens gingen komen!


Een dochter hebben is…

Posted on

samen naar het Lelijke Eendje kijken en tranen met tuiten wenen

* Want het eendje mag niet bij zijn mama blijven en wordt weggejaagd
* En dat vond de dochter zo zielig – en dus de mama vond dat eigenlijk ook zielig (alhoewel ze zich dacht te herinneren dat alles goed afloopt)
* En zie, de dochter kon toch nog lachen toen bleek dat het eendje eigenlijk een zwaan was en uiteindelijk terug zijn mama en boers/zusjes vond

The Ugly Duckling

PS En stiekem was ik wel blij want dat wil zeggen dat Fiona zich begint in te leven in andermans wereld (zelfs al is het die van een kiekske)


Vorderingen

Posted on

Deze morgen aan tafel: Mama, wat is jouw voornaam? En jouw achternaam? Welke dag zijn we vandaag?

๐Ÿ˜‰ Zalig zo een keer geen ‘waarom’-vraag. Ik heb nog niks dan voordelen gezien aan het graadsklasje waar Fiona nu zit. Ze doen natuurlijk nog heel wat activiteiten op 1e-kleuterniveau maar ongetwijfeld zal ze hier en daar wel wat dingen oppikken van de 2e kleutertjes. Ik kan niet wachten tot ze groter wordt.
Het klinkt misschien cru – maar ik zal blij zijn als die baby-fase voorbij is. OK, ze zijn schattig en kleertjes voor vijf/zes jaar (ja, zo’n maat moet ik al kopen) zien er nu eenmaal minder knoddig uit. Maar aan de andere kant: leuk dat ze begrip beginnen krijgen. En al eens kunnen meehelpen. Toch leuker dan een peuter die gefrustreerd aan uw been komt te hangen. En niet kan zeggen wat er scheelt.

Trouwens: ook vorderingen in ons (tuin)huis. De muren in de leefruimte (ha ja, want binnenkort verhuizen wij tijdelijk naar daar) zijn bijna allemaal gepleisterd en het plafond hangt er al bijna voor de helft aan. En de electriciteit ligt er al. Binnen twee weken gaan ze chappen. Joepi.

Oh – en onze kleinsten begint eindelijk wat verstaanbaar te worden! Hij kan al ‘water’ komen vragen. En zeggen als hij in bad wil (badje!) – waar hij eigenlijk altijd zin in heeft ;)… Het lijkt mij dat hij de fase van peutergebrabbel gewoon wilt overslaan!


Bellewaerde

Posted on

Vorige zondag trakteerden paps en moetje Fiona, Linus en mezelf op een dagje Bellewaerde. We hadden veel geluk met het weer want ‘s morgens was het regenachtig – wat betekent dat er minder ‘dagjestoeristen’ komen opdagen.
๐Ÿ˜‰ Daarna was het weer ideaal: niet te warm, beetje bewolkt maar toch warm genoeg dat je kleren snel drogen.

Het was een prachtige dag: Fiona en Linus hebben zich heeeeeel goed geamuseerd (en hun mama ook natuurlijk). Bellewaerde is een prachtig park, met veel groen en attracties op ieders maat. Ik vind vooral hun Kids Park heel tof: een aantal populaire attracties (zoals een rad, een vliegend tapijt, een draaimolen, de theepotjes…) op kindermaat.

Fiona durfde al op meer attracties dan de vorige keer (met oma erbij): de kleine piratenbootjes, de leeuwentrein, de dansende luchtballonnen, de boomstammetjes… Linus keek vooral goed rond, vanuit de buggy of vanop mama’s/paps/moetjes arm. Alles was boeiend, alleen de spuwende slang bij de jungle bootjes was niet zijn – eum – favoriet.

Enkele sfeerbeelden

Fiona en Linus in het kinderrad

Linus toont de tijgers

Fiona met paps op de piratenbootjes

ik was vergeten hoe nat je kon worden op die dingen…

ik hoef niet te zeggen wie de kleur van de auto had gekozen?

op de dansende ballonnen (Fiona’s favorite)
waarmee bewezen is dat ze haar moeders evenwichtsorgaan heeft geรซrfd en niet dat van haar vader

Linus onder de indruk van de junglebootjes

die dingen stonden er al toen ik klein was

en met deze smakelijke noot…

Het was een toffe dag!