Het einde van onze mini-vakantie kwam er sneller dan verwacht, maar zo gaat dat altijd met vakanties zeker? In ieder geval doet het dan minder pijn om terug aan het werk te gaan. Manlief kon zelfs niet wachten!
Fiona had er duidelijk ook wel zin in, alleen het slapen kon gisterenavond echt niet lukken (en dat is een unicum voor haar…). Voeg daar een in-het-bed-rottekottende Linus aan toe, en wij beginnen met halve oogjes aan onze werkweek.
Het trouwfeest van zaterdagavond zal er ook wel voor iets tussenzitten…
Enfin. De kindjes zijn terug naar de creche en dat kunnen wij alleen maar toejuichen. Vooral Fiona leek wel wat last te hebben van ik-weet-met-mezelf-geen-blijf-tijdens-de-vakantie-virus.
Op de duur werd ik alleen maar ambetant van het heel de tijd moeten “zagen” op de dochter. Ondeugend bij momenten, niet te doen! Een echte puber voorwaar, compleet met negeren-van-de-mama erbij. Ze had het duidelijk lastig met zichzelf bij momenten.
Echt ontspannend kan je de vakantie dus niet noemen. Maar wij hopen dat we in het najaar nog eens een paar daagjes op ons eigen weg kunnen – dat zal pas ontspannen zijn. Want dat lukt mij toch niet als ik voor twee pagadders moet zorgen. En nog steeds full-time borstvoeding geven… we zijn al verder geraakt dan bij Fiona en hopelijk lukt het nog om onze 6 maanden full-time te halen.
Hoe het voor de rest is met de kindjes? Behalve haar kuren, is Fiona nog steeds een ongelofelijk leuk meisje. Ze vliegt door het leven, wil alles proberen. Je zou soms vergeten dat ze nog maar amper twee jaar is. Ze zeult haar pop overal mee en broertje is ondertussen al een vast deel van haar leven. Ik kan niet wachten tot die twee tesamen kunnen spelen. Fiona is gek op Linus, en omgekeerd. In de auto zitten ze tegen elkaar te “tateren” en het eerste wat Fiona ‘s morgens vraagt is: Linus nog slapen?
En het antwoord is altijd positief. Want Linus kan, net als zijn mama, ‘s morgens in zijn nest blijven liggen. Daar hebben wij deze vakantie goed van geprofiteerd. De papa was zo lief om de dochter wat te entertainen (voor wie acht uur al een deftig opstaanuur is), terwijl zoonlief en ik dikwijls pas om 9u30 eruit rolden.
Zo heb ik toch nog een beetje slaap kunnen inhalen. Toen Linus vijf maanden werd, aan het begin van onze vakantie, heb ik besloten om geen nachtvoedingen meer te geven. Ik had het gevoel dat het eerder een gewoonte was geworden en dat hij het eten niet meer echt nodig had. Dat werd zonder morren geaccepteerd en nu kan zijn maag het zonder bijvullen van ongeveer negen uur ‘s avonds tot 6u30, 7u ‘s morgens. Dat kunnen wij alleen maar toejuichen.
Of hij dan doorslaapt? Hmm, we moeten er wel nog een tweetal keer uit om zijn tutje te geven, dus echt ononderbroken slapen zit er nog niet in. Maar hopelijk betert dat als we hem zijn eigen kamertje kunnen geven. Nog even op de tanden bijten dus. Hopelijk zal het een even goede slaper worden als zijn zus.
En voor de rest? Linus groeit en bloeit verder. Onze lange man is altijd vrolijk, al heeft hij het voor een of andere reden niet op zijn nonkel Jeroen begrepen… Misschien wordt hij verblind door de glanzende bol 
Fiona heeft de stap naar zindelijkheid nu definitief gezet. Wij hebben er meer vertrouwen in en zij ook. Slapen gebeurt natuurlijk wel nog met een pamper, lange autoritjes of winkelbezoekjes idem, maar soms lukt het al om te wachten tot er een potje in de buurt is. Ze zegt ook dat ze pipi moet doen en kan het ook al goed ophouden. Oef. Duimen dat het zo voortgaat dus.
Linus begint ondertussen al serieuze pogingen tot zitten te ondernemen. Helaas wil dat ook zeggen dat hij niet meer zo tevreden is in zijn relax en dat hij soms wel zit te zeuren als hij niet kan doen wat hij wil. Hij begint duidelijk een eigen willetje te krijgen. Dat belooft!
Wij logeerden ook een paar dagen in ons nieuw huisje en merkten dat het goed was. De keuken is ondertussen volledig geequipeerd en de wc is geupgraded naar iets wat meer bij de jaren 2010 past.
Nu alleen nog zorgen dat we kunnen douchen en we kunnen zonder zorgen verhuizen. Bravo manlief! (die heel de vakantie gewoon verder gewerkt heeft).
Tot slot van dit lange epistel nog een paar foto’s van onze twee spookjes:
zotte dochter showt het kostuumpje dat oma voor haar maakte
mooi assorti met haar nieuwe pantoffels, van moetje gekregen
Linus zit – een beetje – alleen
met op de achtergrond mama’s been
spook in hangmat
met nonkel Bart
oh ja,het is weer van dat
barbecue op de buiten
broer en zus samen in de fietskar en oh wat vonden ze het leuk
(we zijn nog op zoek naar een geschikt zitje voor Linus – vandaar enkel nog maar een klein toerke te voet gedaan)
nozem “leent” de bike van neef Pepijn
ze vluchtte zo snel dat haar hoofd er niet meer bij kon
oma met kleinzoon
Alle, naar mijn moedergevoel klonk het alleszins verschrikkelijk. Gelukkig was hij het na een minuut vergeten, gaf hij niet over enz. maar toch… liever geen tweede keer meer.
Ik had mij versproken toen ik zei dat haar verrassing enkel in deze week kon.
