De NMBS lijdensweg

Posted on

Tot voor kort kon ik niet klagen over mijn treinverbinding. Iedere werkdag twee uur op de trein: krant lezen, boek lezen, nadenken…

Maar de laatste tijd loopt het wat de spuigaten uit. De laatste tijd heb ik bijna altijd vertraging, tot een half uur of meer. Vandaag spande de kroon: ‘s morgens een  half uur, ‘s avond drie kwartier…

Zucht. Dan kom ik thuis. Zijn de kinderen al gaan slapen. Is de man des huizes niet meer in form. Gebeurt er niets meer in huis of in de bouw.

Merci NMBS.


Note to myself

Posted on

Beleg geen vergadering met de architect om 17 uur. Ook niet als de kinders alletwee een flinke middagdut hebben gedaan.

Gegarandeerd dat ze dan hun beste chaotische gedrag boven gaan halen.

Eten. Bad. Een paar keer de hoek.

En toen vertrok de architect. Zo wordt een vrouw een huissloof. Ze weet nooit van iets. Maar hé, ik ben er wel in geslaagd om ze nog warm (en gezond) te doen eten EN ze zijn in bad geraakt.


Er zijn van die momenten…

Posted on

… dat je wenste dat je plots naar de woestijn werd geteleporteerd, met achterlating van je kroost

… of nog beter: dat je kroost naar de woestijn werd geteleporteerd terwijl jij rustig achterblijft

Of ook: soms kan je je zo machteloos voelen als ouder als je kinderen net dat ene moment uitkiezen om lastig te doen, als het echt niet uitkomt (lees: als je een belangrijke telefoon krijgt of als je bij de dierenarts staat).

Wat doe je er dan mee? In de hoek zetten? Uit de kamer zetten? Gewoon vertrekken? En als dat allemaal geen optie is?

Enfin: note to myself – nooit meer Fiona ergens naartoe meenemen als het niet echt nodig is en zeker niet op een vrijdagavond. Een bijna driejarige snapt echt nog niet dat er momenten zijn waarop het opportuun is om te zwijgen. Of doet die van u dat wel?


Schoeisel

Posted on

Even een korte rondvraag aan alle mama’s onder mijn lezers:

Wat voor schoeisel kunnen jullie mij aanraden voor Linus. Dat manneke zit namelijk met serieus vervelende voeten – alle, vervelend voor de mama – want alle pantoffels/bobuxjes/slofjes die ik probeer vallen zo weer van zijn voeten. In de creche zeggen ze dat hij heel smalle enkels heeft, en dat het daardoor komt dat alles van zijn voeten valt.

Zijn er mama’s met ervaring? Welke slofjes blijven/bleven er wel aan de voeten van uw kinders hangen?

Geen schoeisel is geen oplossing aangezien:

  • het winter wordt en hij iedere dag een eind in een fietskar moet zitten
  • hij een groot deel van de dag oefent om recht te staan en te kruipen en de vloer hier heel koud is
  • hij zowiezo al heel snel last heeft van koude voetjes

In de creche vragen ze bovendien ook dat we iets van stevige pantoffels meegeven. Nu had ik er gevonden maar die blijven gewoon niet aan zijn voeten hangen, waardoor hij er haast telkens over valt.
Het is dus geen kwestie van kleine voetjes (hij heeft maat 18 als ik het een beetje kan inschatten) maar van smalle voeten.

Iemand suggesties?
Alvast bedankt!


Schaamrood

Posted on

Een week lang was onze oven stuk. Heel vervelend, want de oven doet hier vaak dienst.

Manlief kon er niks aan vinden. Ten einde raad dan maar een technieker gebeld.

Daarnet kwam hij langs. In vijf minuutjes was de klus geklaard. Ik vertelde manlief hoeveel het kostte en hij vond het nog meevallen.

Ja, zei ik, maar niet als je in beschouwing neemt dat hij gewoon het klokje van de oven weer heeft moeten instellen*.

Tsja, het kon erger (en duurder) zijn, maar toch…

* De electriciteit was uitgevallen terwijl ze eraan aan het werken waren en we hadden voor 1 keer niet eerst het klokje terug ingesteld, voor we hem wilden aanzetten. Blijkbaar een inside joke van het merk zelf, want de technieker gaf toe dat hij het ook proefondervindelijk had vastgesteld.


Spin

Posted on

Heb u dit bericht ooit gelezen? Over die moeder die haar kind verbrandt omdat er een spin op zit?

Ik heb het ook niet zo op spinnen. Akelige beesten. Maar toch dacht ik toen ik dat artikel las: zou ik ook zo kunnen reageren?

Ewel ik heb het zojuist in de praktijk kunnen testen. Linus ligt rustig te slapen in zijn park en ik ben aan het opruimen want straks komt er bezoek.
Fiona haar pyjama is deze morgen in zijn park beland en ik wil die eruit vissen. Als ik dat doe, kruipt er een spin vanonder. Geen echt grote maar toch zo’n vieze bruine. Op een paar cm van Linus zijn mondje. Gelukkig staat Linus zijn knuffelolifant in de buurt en kan ik daarmee supersnel het vies beest op de grond vegen.

Om het daarna te verpletteren. Ha ja, ik die nooit spinnen doodstamp. Maar van mijn zoon moeten ze afblijven!


Slapeloos

Posted on

2.05 eerste toiletbezoek

3.10 ik lig nog steeds wakker – baby is ondertussen ook wakker en ik heb last van maagzuur. Ik besluit op te staan om manlief niet te storen. Waar ik over lig te piekeren als ik niet meer in slaap kan vallen? Over de bevalling natuurlijk, en over hoe ons tweede kindje eruit zal zien. En of het nu vanzelf zal beginnen?

3.42 ik ben zodanig veel bezig op internet dat ik mij op de duur steendood verveel. Nog maar eens de krant doornemen, of het zwangerschapsforum? Buiten vallen er dikke witte vlokjes naar beneden. Dat wordt morgen weer een dagje in huis spenderen.

Gisteren net hetzelfde scenario. Toen kon ik pas rond kwart voor zes weer slapen en was ik er om kwart voor acht weer, nog net op tijd om te assisteren bij Fiona haar morgenspits. Bizar genoeg kan ik dan wel weer slapen in de voormiddag – veel beter dan ‘s nachts zelfs.

Fiona haar oren baren mij wel nog zorgen. Gisteren ging ze met mij in bad en liep er plots weer een heleboel smurrie met bloed uit haar oor. Dat bloed is niet zo erg volgens de NKO – dat komt door de druk op het buisje, waardoor het buisje soms in het oor snijdt, maar toch…
Ik heb er geen vertrouwen in dat het probleem zal opgelost zijn met de beperkte hoeveelheid druppeltjes die we voorgeschreven werden.

Maar voor de rest, geen schot in de zaak. Annava heeft mij gisteren ook voorbij gestoken, en de mooie datum 10-02-2010 is gekomen en gegaan. We gaan hier weer voor een laatkomertje. Toen de gynaecoloog mij gisteren vroeg hoe ik mij voelde, was ik nog een en al: “Laat de natuur maar zijn gang gaan” “Ik wil eens vanzelf bevallen” maar nu… op dit onchristelijke uur, heb ik meer iets van “Haalt dien kleinen der alstublieft uit”

Dus: Beste Nummerke 2 (vanaf nu gedoopt tot Godot), doe alstublieft uw ding. Naar het schijnt begint de bevalling als de baby bepaalde hormonen afscheidt. Ewel, het is het moment. Morgen heb ik er 40 weken op zitten. Ik ben het beu dat mensen vragen voor wanneer het is en wat het zal worden.
Bevallen moet ik toch, dus liever nu dan binnen twee weken (waarom het onvermijdelijke uitstellen?). Ik hoop op een vlotte-haast u naar het ziekenhuis-of het is te laat bevalling. Liever dat dan daar weer moeten aankomen zonder weeën.

Volgens de gynaecoloog ben je een mooie, kloeke baby. Dus waarom zou je je blijven verstoppen? Ik wil nu wel eens weten hoe je er uitziet. En of je ook zo’n gemakkelijke baby zult zijn als Fiona.

Dus: laat die hormonen maar komen!! PLEASE.


De laatste dagen

Posted on

Vanmorgen werden we allebei met een weekendkater wakker. Voeg daar een peuterende puber aan toe en je hebt koekenbak.

Ik moet mij tegenwoordig nochtans met twee benen tegelijk uit het bed hijsen, dus aan het spreekwoordelijke verkeerde been kan het niet liggen.

En zie: een mail van Kind en Gezin waarbij over de ‘laatste dagen’ wordt gesproken. Duh! Kijk maar naar Lien, en dan zie je dat dat een heel relatief begrip is.

Dit allemaal om te zeggen dat u best uit mijn buurt blijft vandaag. Misschien moet ik gewoon gaan shoppen. Soms helpt dat. Maar neen, ‘t is ROTweer 🙁

Ik word zo moe van mezelf.


38 weken en 1 dag

Posted on

En manlief en ikzelf spendeerden een hele nacht in de materniteit.

Het resultaat: niks, nul, noppes – geen baby dus. Iets waar de vijf andere vrouwen op de afdeling gisterennacht wel in slaagden. Het was volle maan…

Om vier uur begon het onbehagelijk gevoel en de pijn. Na veel wikken en wegen toch maar dochter in auto gestopt en afgezet bij onze bevallings-opvang. Daarna direct doorgereden naar AZ Sint-Lucas.
Tegen zeven uur waren we daar en begonnen de weeën goed door te komen. Eerst geloofde manlief er niet in, maar toen precies wel.
Ik werd aan de monitor gelegd en had netjes weeën om de 2 a 3 minuten. Na een half uur was er al een kleine centimeter opening bij. ‘t Is voor vannacht, waren de vroedvrouwen het eens. En ze startten met de antibiotica die ik voor de bevalling moest krijgen. Minimum twee dosissen met vier uur tussen.

De weeën bleven duren maar waren goed op te vangen. Om 12 uur kreeg ik de tweede dosis antibiotica. Al lachend zei ik dat ik niet verwacht had die tweede dosis te halen. En  toen… toen stond ik op uit het bed en leek het voorbij. Niet meer bibberen, ik voelde mij plots prima. En heel af en toe nog wat pijn maar geen echte weeën meer.

Balen natuurlijk als je op de gang vrouwen in arbeid hoort en baby’s hoort geboren worden. Nog nooit heb ik mij zo nutteloos gevoeld. Een (vrij) onvriendelijke vroedvrouw kwam kijken en concludeerde dat we beter naar huis konden. Volgens haar had ik zelfs nog minder opening dan toen ik arriveerde.

Gelukkig kwam toen de vriendelijke vroedvrouw (dezelfde als bij Fiona’s geboorte) en die raadde ons aan toch nog wat te slapen en te wachten op het oordeel van mijn gynaecoloog. Die was namelijk van wacht en zou die nacht zeker nog langskomen.
Deze morgen hoorden we dat ze was langsgeweest (we hadden allebei een paar uurkes geslapen) en dat ze nog wilde wachten (met de vliezen te breken, zodat het zou doorzetten), aangezien het nog twee weken te vroeg was. Nog maar eens aan de monitor en ik had om de 10 minuten een wee. Maar verder geen vooruitgang.

En dus keerden manlief en ik zonder baby terug naar huis. Balen is me dat. Het kan voor ieder moment zijn, aldus de laatste vroedvrouw. Maar ik voel dus NIKS he.
Ok, ik heb de antibiotica gehad. En hoef dus minder ongerust te zijn als ik de volgende keer de dosissen niet meer haal. En misschien was een blaasontsteking de oorzaak van alle ongemak. Maar die zou nu ook verdwenen moeten zijn.


Plant

Posted on

Zo…

We weten weer dat Linda de slimste is… alhoewel ik het vooral een kwestie van geluk vond. Ik was meer onder de indruk van de kennis van Bent Van Looy.
Ondertussen is de helft van mijn doopsuiker al klaar. Waar De Slimste Mens niet allemaal goed voor is. Manlief heeft gisteren trouwens ook zijn steentje bijgedragen met doosjes plooien.

Gisteren was het balen: het bakje van de bank was spoorloos, en dan was de factuur die ik moest betalen spoorloos. De inkt van de printer is net op als je de definitieve versie van het kaartje wilt printen.
Vervolgens moest ik nog een paar mailtjes sturen voor dingen waar ik dringend op aan het wachten ben (onder andere de enveloppen voor de geboortekaartjes!). Maar zie, deze morgen is alles goed gekomen. Ik heb eindelijk antwoord gekregen.

Voor de rest lopen we nog altijd rond. De baby en ik. Hij/zij is volop een weg naar buiten aan het zoeken, heb ik de indruk. Zo veel gewroetel. Ik voel me er echt ambetant bij. Overal pijntjes en krampen en weet ik veel. Wat me alleen maar nerveuzer en banger maakt voor de bevalling. Iets wat ik de vorige keer niet had, maar ja, toen wist ik nog niet wat me boven het hoofd hing.
Iemand tips om het weer wat beter te zien zitten? Truukjes om niet in paniek te raken bij elke pijnscheut?

Laat maar komen. En nu ga ik weer de plant gaan uithangen.