Treinreis

Posted on

Morgen ga ik op reis…voor het eerst sinds lang zonder kindjes. Zij zullen gemist worden, doch niet op ieder moment aangezien Fiona tegenwoordig nogal veel huilbuien heeft. Niks waar een flinke knuffel niet aan kan verhelpen, maar tjongk is triestig tegenwoordig niet te doen.

Nochtans vinden ze haar in de nieuwe creche heel flink, en dat kan ik alleen maar beamen. Alleen trunt ze veel tegenwoordig maar ja, je moet het maar doen he: nieuwe creche, verzorgsters, ander eten, ander huis…. en dan nog ook eens een broer die meer en meer aandacht wil en krijgt.

Want ons Linuske wordt in razend tempo groot en laat zich ook niet meer zo doen door grote zus. Hij houdt nog altijd nauwlettend in de gaten wat ze doet, maar heeft ook zijn eigen gedacht en oh wee als zus daar een stokje voor steekt.

Maar ik ging dus op reis. Daarnet op het werk tot morgen zeggen en weten dat dat in Zwitserland zal zijn…. het heeft zijn charmes, al heb ik op dit moment wel weinig zin in reizen. We gaan bedwaarts gaan… dan zien we het morgen beter zitten!

Tot over een paar dagen!


Die eerste dag

Posted on
was voorbij in een zucht, maar duurde toch langer dan ik wilde 🙂

Linus is flink geweest bij oma – mama werd daarvan op de hoogte gehouden middels regelmatige updates 🙂
Het was vooral een beetje zoeken omdat hij nog niet zoveel van de fles had gedronken en hij duidelijk mama prefereert boven die siliconen speen. En ik had er ook geen idee van hoeveel hij zou drinken. Ik had inderhaast nog een vooraadje melk aangelegd in de diepvries en hopelijk is dat genoeg om de dagen dat ik niet thuis ben te overbruggen.

Want het goede nieuws is: ik mag nog twee maand part-time ouderschapsverlof opnemen en ik mag veel thuiswerken. Zo zal ik mijn boeleke dus nog niet te veel moeten achterlaten thuis. De creche is namelijk maar besproken vanaf juli. Het was ook de bedoeling dat ik zo lang ging thuisblijven. Maar de werkgever kon mij niet zo lang meer missen en ik moet ook een beetje denken aan onze financiële situatie natuurlijk… een huis kopen is niet gratis he 😉

Ik vind het wel tof dat ik zo een regeling kan uitwerken. Zo kan Linus langzaam wennen aan het leven zonder de altijd-aanwezige-mama (en omgekeerd). En nu ben ik safe tot eind juli, dan is ons ventje nog wat groter en kan ik het wellicht weer aan om hem zo weinig te zien. Want het deed pijn hoor vanmorgen.

Maar alles is goed verlopen en morgen mag ik van thuis uit werken… Ik hoef pas volgende week dinsdag terug naar kantoor!


Jaloers

Posted on

Kan ik iemand jaloers maken?

Ik zit nu lekker in het zuiden van Frankrijk en het is hier 25 graden begot! En morgen nog warmer: 27 graden!! En sebiet mag ik gaan dineren en morgenavond ook.

Voor jullie al te afgunstig naar het scherm kijken…

  • ik zit hier moederziel alleen (mijn baas die in hetzelfde hotel logeert, telt niet he)
  • manlief en Fiona moet ik (bijna) drie dagen missen
  • ik heb alleen lange broeken mee en mijn winterjas, dus die temperaturen vallen ook een beetje tegen
  • morgen ga ik er toch niet veel van merken van dat warme weer want ik heb heel de dag vergadering
  • de bagagecontrole in Zaventem heeft mijn shampoo en douchezeep in beslag genomen (zucht) maar mijn anti-striemen-creme heb ik gelukkig kunnen redden (volgende keer toch maar bagage inchecken)

Dus ja… het weer valt beter mee dan ik gedacht had. De reden trouwens dat ik mijn winterjas bij heb, is omdat ik in geen enkele andere jas meer pas :s

Voor de rest… ik kan niet wachten tot ik mijn dochter terugzie. Ik heb ze deze morgen al wenend in de creche moeten achterlaten, dus dat voelt zeker niet goed. (daarover later meer)

En nu ga ik shoppen!


Frustratie

Posted on

Nen mens mag niet vloeken maar soms…

Zit ik hier alleen thuis – te werken uiteraard – en valt plots én mijn vaste telefoonverbinding én mijn GSM weg. Geen ontvangst, geen bereik blablabla. En als je dan je baas wilt bellen is dat vervelend.
Dat van die vaste telefoon is geen uitzondering, het gebeurt wel af en toe want wij hebben een internettelefoon en als die modem nog maar denkt dat er een kabeltje verkeerd zit, dan kan je niet meer bellen. Enfin, je kan nog bellen en de telefoon rinkelt bij de andere partij maar jijzelf hoort niks.

Nu komt het wel voor dat manlief met zijn voeten op de kabel is gaan staan (die modem staat naast zijn bureau) maar deze week is dat nogal onmogelijk. Het enigste wat ik kan bedenken is dat een van ons katten ermee heeft zitten rommelen. Kat aan het spit vanavond!
Die GSM was nog een groter raadsel. Die lag hier gewoon en plots geen netwerk meer. Voor een uur aan een stuk. Of het nu aan Mobistar of aan mijn gsm lag…. feit is, toen ik hem uiteindelijk heropstartte (de briljante ideeën komen bij mij altijd pas laat) had ik plots wel weer ontvangst.


Kopenhagen

Posted on

Onze laatste reis-test voor de VS is voorbij. En het is meegevallen.

Wat hebben we geleerd, Piet?
Puntje 1: Met Fiona op het vliegtuig is niet zo’n groot doemscenario als verwacht. OK, de vlucht duurde maar een goed uur en een half maar ze slaapt wel gemakkelijk op het vliegtuig en ze voelt niet de behoefte om rond te lopen. En als baby’s wenen op het vliegtuig, dan hoor je het toch niet boven het andere lawaai.

Puntje 2: We hebben een heel flinke dochter. Ze is zelfs meegeweest op onze uitstap donderdagavond. Een driegangendiner – no problemo. Zolang er aandacht is en ze af en toe eens kan rondlopen, geen probleem. En wij, wij moesten we om de beurt eten en socializen, maar, welke ouder kent dat niet?

Puntje 3: Kopenhagen valt goed mee. We zijn er niet zo lang geweest maar eventueel wil ik wel eens terug. Viel beter mee dan Stockholm eigenlijk. Het eten vond ik maar magertjes. Maar dan kan aan de restaurants gelegen hebben natuurlijk. Van alle Scandinavische landen (en nu hebben we ze allemaal gezien) hebben we het best gegeten in het noorden van Finland.

Maar enfin, Kopenhagen dus. We kwamen de woensdag pas in de namiddag aan. Ik kreeg een halve hartverlamming toen ik op onze hotelkamer onze valies opende. Fiona haar melkpoeder bleek zich verspreid te hebben over de rest van de inhoud. En dat spul plakt!
Moeder en dochter kregen het aan de stok vanwege dit conflict of interest: moeder wilde kuisen, haar kleren redden, zorgen dat de plakboel zich niet verspreidde… dochter wilde lopen, kruipen, spelen in de toch klein behuisde hotelkamer. Papa kwam er aan te pas om de gemoederen te bedaren. En toen gingen we wandelen en eten en was alles weer in orde.

Donderdag had ik heel de dag vergadering, dus zat papa met de babysit. Een hele dag quality-time met de dochter. En dat leverde deze leuke plaatjes op:

Precies wat wind he?

Donderdagavond was er een rondleiding en diner voorzien in de Black Diamond. Echt wel de moeite om te zien. Ik heb echter niet zoveel gehoord van de rondleiding omdat Fiona nogal avontuurlijk was.

Fiona geniet van…

… het uitzicht

Maar het eten viel goed mee. OK op het laatste moesten we om beurt met haar in de hal gaan spelen maar ze was absoluut niet lastig. Normaal gezien was ik niet van plan om manlief en Fiona mee te nemen naar het diner. Ze is tenslotte nog heel klein. Maar ze had heel de dag goed geslapen en dus kon ze wel een paar uurtjes actie gebruiken.
Iedereen is trouwens dol op haar, dus waarom niet?
Toen het na 21.00 was, waren we wel aan het uitkijken naar het dessert, zodat we naar onze kamer konden wandelen. En toen… kreeg ik plots een heel “lieve” dame op bezoek die Fiona kwam aanspreken. Dat ging als volgt:

Poor baby, you should be in bed right now. It’s too late for you. Poor child. Look at you…
Grumbl, stomme bemoeial…
She’s so small, poor child.

En toen begon de sfeer wat radioactief te worden en is ze vertrokken. Fiona trok er zich niks van aan. Ik daarentegen. Waar moeien mensen zich mee. 1. Fiona was nog steeds vrolijk. Ze was niet aan het wenen en was zich duidelijk aan het amuseren. 2. Ze had die dag zeker genoeg geslapen en was dus nog niet echt moe. 3. Dat zijn toch geen manieren om je met andermans gewoontes te bemoeien (als ik een moeder met een klein kindje om 12u ‘s nachts nog op cafe zou zien zitten, zou ik misschien wel eens mijn wenkbrauwen fronsen maar voor de rest…)

Enfin. De volgende dag hebben we dan nog even gewandeld, voor het tijd was voor Fiona haar dutje. Ik wilde ook wel eens de Kleine Zeemeermin zien. Ewel, dat valt dus inderdaad tegen he.

Zo lijkt het wel ok he. Best wel mooi beeld.

De Zeemeermin met de achtergrond.

En dit gebouw was ook wel de moeite.

Na Fiona haar dutje gingen we nog even de winkelstraat verkennen. Maar toen begon het hard te regenen en te onweren. En viel alles wat in het water.

Toen was het alweer tijd om huiswaarts te gaan. Maar ik denk dat we wel nog eens gaan terugkeren. Ooit.


Openbaar vervoer

Posted on

Heb ik weer geluk dat ik vandaag niet naar Brussel moet! Als het de bus niet is die vervelend doet, dan is het de trein wel die vertraging heeft.

Gisteren trouwens veel zin gehad om een klacht in te dienen bij De Lijn. Ik begin steeds meer en meer de indruk te krijgen dat men Brussel links laat liggen wat (Vlaams) openbaar vervoer betreft.
Maar aangezien ik Vlaming ben en toevallig in Brussel werk, zou ik daar ook graag op dezelfde manier bediend worden als in Gent.

Ik moet toegeven dat de bussen in Brussel (toch op het traject Brussel Zuid-Ukkel) het niet gemakkelijk hebben. Het lijkt wel alsof ze (voor de verkiezingen nog snel) OVERAL straatwerken gestart zijn.
Verschillende straten hebben ofwel een moeilijke doorgang of zijn helemaal afgesloten. Maar je zou toch op zijn minst verwachten dat de reiziger op een correcte en duidelijke manier geinformeerd wordt.
Precies daar loopt er iets mis bij De Lijn in Brussel: Informatieborden aan het Zuidstation zijn er wel, maar correct? Vertraging wordt maximum tot 5 of 8 minuten weergegeven en dan verdwijnt de bus gewoon van het bord. Als er regelmatig vertragingen zijn wegens werken, dan kan men dit toch tenminste aangeven? Of de dienstregeling aanpassen? Of toch tenminste zorgen dat het personeel ter plaatse van IETS weet.

Maar de dienstverlening ‘s avonds sloeg alles. Ik vertrok van mijn bureautje met een superzware tas (zeker meer dan 10 kilo boeken). Een uitzondering, maar de problemen ‘s morgens indachtig, wilde ik graag alle boeken in een keer verhuizen. Ik vertrek naar de halte het dichtst bij mijn bureau (er is er nog eentje helemaal aan de andere kant van het terrein). Na vijf minuten merk ik dat er precies weinig verkeer is in die straat. Ik merk plots dat de MIVB een berichtje heeft opgehangen dat er -in een zekere straat- gewerkt wordt en dat de halte daardoor niet bediend wordt. Van De Lijn geen bericht. Ik ga even verder kijken en zie dat de straat helemaal op het einde volledig is afgesloten. Daar kan waarschijnlijk geen bus door.
Ik keer terug naar de halte en net als ik mij zuchtend (het was echt een HEEL zware tas) opmaak om naar de andere halte te vertrekken, passeert plots achter mij (de halte ligt tussen twee straten) een bus van De Lijn, richting Zuidstation. Ik zwaai naar de vrouwelijke bestuurster maar die negeert mij totaal en rijdt verder. Ik stond nochtans aan de halte te wachten.

Kijk, daar kan ik niet tegen! Ik snap dat ze de dienstverlening moeten aanpassen als er werken zijn. Maar dan moet dat ook duidelijk aangegeven worden. En als het niet aangeduid staat dat de halte tijdelijk niet bediend wordt, dan wil ik daar ook opgepikt worden. Punt.
Nu mocht ik dankzij de vriendelijke mevrouw met mijn zware tas helemaal naar de andere halte lopen. En dat is best een eind hoor, want ik werk te midden van een gigantisch rond punt, met een halte van voor en een langs de achterkant. Gelukkig kon ik binnendoor. Maar toch.


Omgekeerde wereld

Posted on

Vandaag zit hij in Brussel en ik in Gent.
Hij weg met mijn plooifietsje.
Hij vroeger weg dan ik ‘s morgens.
Ik Fiona naar de creche en ook weer gaan ophalen.

Een omgekeerde wereld. Dat doet deugd!

Trouwens, Fiona was precies wel content van weer in de creche te zijn. Vijf dagen zonder is veel…
Mama was totaal vergeten op het moment dat ze de kindjes zag spelen 🙂 Nochtans had ze zich gisteren ook super geamuseerd thuis met moeke als oppas. Ze waren gaan wandelen in de Bourgoyen en Fiona had iedereen weer rond haar vinger gewonden.


Altijd een beetje reizen

Posted on

– Deel 1 van de beloofde postjes –

Vorige week trok ik op Fiona’s verjaardag – uitgerekend dan – naar Duitsland. Beroepshalve weliswaar, want Duitsland is nu niet direct het land dat bij mij opkomt als vakantiebestemming.
Ik moest er een presentatie gaan geven in het liefelijke plaatsje Darmstadt bij Frankfurt am Main.

Als Belg naar daar reizen met het vliegtuig vind ik wat overdreven, dus ging ik (net als de vorige keer) met de trein. En dat is altijd een beetje reizen. In dit geval zo’n zeven uur onderweg. Trein naar Brussel, Thalys naar Keulen, ICE naar Mainz en boemel naar Darmstadt.
Bij de laatste overstap liep het fout. Onze trein van Keulen had vertraging – blijkbaar een recht dat niet alleen voorbehouden is aan de NMBS. Wanneer je dan je aansluiting moet halen is het wel even stressen. In België kan je in dat geval even vragen aan de conducteur of hij kan informeren naar je aansluiting. Dat heb ik ook geprobeerd daar (in mijn beste Duits) maar dat werd niet in dank afgenomen. De aansluitingen worden enkel pakweg vijf minuten voor aankomst afgeroepen in de trein.
En ik was te laat. Twee minuten. En de boemel had (als enigste van allemaal) niet gewacht. Ik zat een uur vast – in het station van Mainz. Niet meteen de meest boeiende plek. Tot zover Duitse Pünktlichkeit en Grundlichkeit.
Maar bon, Fiona heeft er een teddybeer aan overgehouden.

Wat mij wel meeviel was het uitzicht uit de trein tijdens de heenreis:

800px-boppard_rhein

bron: Wikimedia


Klantenservice

Posted on

Ik moet een treinreis boeken voor mijn werk. Ik ga eind april een dag naar Duitsland voor een vergadering.

Ik was vorige week inlichtingen gaan vragen aan het internationaal loket in Gent Sint Pieters maar moest eerst nog de prijs overleggen met mijn baas. Na zijn akkoord, was het er donderdagavond niet meer van gekomen om de reis vast te leggen. Vrijdag was ik niet meer in het station geraakt en in het weekend vond ik het erover om helemaal speciaal daarvoor naar het station te trekken.

Dus had ik het idee opgevat om deze morgen voor ik naar Brussel vertrok even langs te gaan om de reis te boeken, kwestie van nog te kunnen genieten van het speciaal tarief voor de ICE trein. Het was redelijk druk in de lokettenzaal maar tot mijn opluchting had de mevrouw van de internationale balie net iemand geholpen en kon ik direct bij haar terecht.

Helaas, want wat was haar antwoord toen ik vroeg om de reis vast te leggen?
Sorry mevrouw maar u moet later maar eens terugkomen. Op dit moment help ik alleen maar mensen die dadelijk moeten vertrekken. U zult moeten terugkomen tussen 8.30 en 18.30 (het was toen 8u).

Waw. Zouden ze niet betaald worden als ze iemand voor die uren helpen?
Nu ligt mijn reis nog niet vast en kan ik vanavond (wanneer ik eigenlijk minder tijd heb omdat ik Fiona wil afhalen in de creche) weer aanschuiven. Als ze vanavond beweren dat het gunsttarief niet meer beschikbaar is, dan krijg ik het helemaal.

Leve het boeken via het internet!