Sedert ik zelf mama ben, ben ik verwoed verzamelaar geworden van boeken over moederschap/mama’s en kinderen. Uit leedvermaak? Om te zien hoe andere moeders het aanpakken?
In ieder geval: dit is een greep uit de boeken die ik tot nu toe al heb kunnen lezen. Misschien vergeet ik er zelfs nog een paar…
Sanne Bloemink: Hypermama. De valkuilen van het moderne moederschap
De schrijfster is Nederlandse maar woont in New York. Ze beschrijft de kenmerken van het moderne moederschap aangevuld met haar eigen ervaringen. Ze gaat ook regelmatig in op de verschillen tussen de Verenigde Staten en Nederland.
Ze bespreekt de moeilijkheden die de vrouw de dag van vandaag heeft om zowel haar rol als werkneemster als moeder op te nemen. Hoe men in de VS denkt over nanny’s, soccer mums en college fees. Hoe de reclame doelbewust kinderen viseert. Ze gaat ook in op de rol van vaders.
Een aanrader. Wetenschappelijk gefundeerd boek dat uitgaat van de ervaringen van de schrijfster. Ze heeft heel veel gesprekken gehad met zowel thuisblijfmoeders als werkende moeders en beschrijft zo alle dilemma’s waar moeders (en vaders) de dag van vandaag mee kampen.
Anne Enright: Baby’s voor beginners. Een tegendraadse handleiding
Anne Enright is schrijfster. Ze beschrijft haar eerste twee jaar als moeder. Haar beroep wordt duidelijk weerspiegeld in de tekst, die is veel literairder dan de meeste andere babyboeken. De taal van het boek is heel ironisch en ik heb dan ook vaak moeten lachen met de manier waarop ze zaken beschrijft.
Het achterste deel van het boek heet: Baby’s: een kwekershandoek. Aan de hand van allerlei kernbegrippen geeft de schrijfster haar ironische kijk op de eigenaardigheden van baby’s en van kersverse ouders. Een passage ter voorbeeld:
Huilen… Baby’s huilen om allerlei redenen. Ongeveer vijf procent van de tijd huilen baby’s omdat ze zichzelf in hun gezicht geslagen hebben. Later huilen ze omdat ze proberen zichzelf in hun gezicht te slaan en missen. Maar meestal huilen ze omdat ze moeten boeren. En daarna omdat ze honger hebben. … Als ze gedronken en geboerd en opnieuw geboerd hebben, moeten het tandjes zijn. Of oren. Of koliek. Of paniek. Of gewoon moe. Of te koud. Of te warm. Of jeuk. Of iets neurologisch waar we nog niet van gehoord hebben. Je kunt altijd proberen ze ondersteboven te houden. Dat vinden ze erg leuk als ze nieuw zijn (p. 174-175).
Mijn favoriet. Heel grappig en goed geschreven!
Fiona Neill: The secret life of a slummy mummy
Blijkbaar had/heeft deze Fiona Neill een column in The Times waar ze haar avonturen als Slummy Mummy beschreef en heeft ze zich daarna aan een boek gewaagd. De hoofdpersoon heeft al oudere kinderen en een zeer chaotische levensstijl, misschien daarom dat ik mij er minder mee kon identificeren dan met bijv. het personage in het boek van Rebecca Eckler. Er wordt vooral gefocused op de relatie tussen het hoofdpersonnage en Sexy Domesticated Dad, en dat interesseerde mij niet echt.
Bij tijden is het grappig, maar ook af en toe ongeloofwaardig. Niet mijn favoriet dus.
Lisa Mainwaring: Daddy cool
Een beetje een uitzondering in de mamaliteratuur: over hoe een vader thuisblijft om voor de kinderen de zorgen. Als zijn vrouw de vaste kinderoppas van hun tweeling ontslaat, eist ze dat hij een sabbatical neemt om voor de kinderen te zorgen. Zo ziet hij zelf eens hoeveel zorg zo’n tweeling vraagt.
Haar plannen lopen wat in het honderd als hij plots enorme aandacht krijgt als thuisblijfvader en ze gaat vermoeden dat hij vreemdgaat. Er komt ruzie van, of wat dacht u?
Een van de mindere boeken uit de reeks. Een beetje droog geschreven. Een afkooksel van Fiona McNeils roman met een man als hoofdpersoon.
Rebecca Eckler: Uitgeteld. Het leven met een mini-dictator
Reeds uitvoerig hier besproken. Ik vind het nog altijd een van de betere vinden. Het andere boek van Eckler: ‘Bevrucht. Bekentenissen van een aanstaande moeder’ heb ik ondertussen ook aangeschaft. Een beetje in dezelfde stijl, alhoewel de schrijfster misschien wat minder sympathiek overkomt als de glamourlady die onverwacht zwanger wordt en zich mateloos druk maakt over haar uiterlijk.
Vind ik nog steeds een aanrader.
Risa Green: Tales from the crib
Wat kan er allemaal mislopen in het leven van een kersverse moeder? Je vader, jarenlang spoorloos, daagt terug op met een nieuwe vrouw, een ex-stripper. Ze staat erop om je overal mee naartoe te nemen en om je ‘dochter’ te noemen. Je hebt constant ruzie met je man maar als je eindelijk terug samen naar bed gaat gebeurt dit:
My eyes fly open and I am confronted with the image of my husband completely naked and on top of me, shielding his face with his hands while breast milk sprays straight up out of my niples. And when I say spray, I mean spray. Like a blowhole, or a geyser. Hi, nice to meet you, I am Lara, but please, call me Old Faithful; all of my friends do.
Je start met Mommy and Me lessen om te ontdekken dat je helemaal niet op de hoogte bent van het decorum dat heerst onder de hoge kringen van LA. Iedereen geeft nog borstvoeding terwijl je al overgeschakeld bent op flesvoeding. Geleidelijk aan overkomt het hoofdpersonnage al haar frustraties en verzoent ze zich met het leven als moeder.
Best te pruimen maar ook niet spectaculair.