En toen waren ze nog met twee

Posted on

Niet omdat iemand ze geadopteerd heeft, helaas…

Zondagnacht is er “iets” gepasseerd aan ons geïmproviseerd kattenhok in de tuin.  Zondagavond zag ik nog vijf katjes in het kotje zitten. Maandagmorgen lag er eentje te zieltogen en eentje dood. Een lucky bastard zat te bibberen in de kattenbak. Twee waren spoorloos.

Een vos kan het niet geweest zijn want onze kippen zaten nog ongedeerd in hun hok. Misschien een ander roofdier. Al kan het ook de zwerfkat geweest zijn die we hier af en toe zien lopen. Hij komt alleen te voorschijn als onze kater binnen komt ‘s nachts. En het bos waar de kattenjongen zaten, is nu een plaats waar onze kater niet komt. Dus misschien beschouwde hij de kattenjongen als indringers op zijn terrein?

De twee vermisten zijn nadien nog opgedaagd. Eentje had het verstand om te miauwen toen ik het aan het zoeken was. Eentje lag – helaas – dood in de tuin. Het ene dat lag te zieltogen heb ik nog geprobeerd naar de dierenarts te brengen, maar zelfs daar was ik te laat voor.

Een les geleerd dus. Kattenjongen kunnen ook prooien zijn.

Twee dus blijven er nog over. Twee schattige bolletjes. Die nu even in ons onvoltooid kot mogen logeren. Een kater en een kattin. Alletwee kunnen waarschijnlijk wel een plaatsje krijgen. Ondertussen gaan wij nog even genieten ervan.


Red mijn huwelijk!

Posted on

Of ik die twee kattenjongskes mocht meebrengen, vroeg ik hem. Die twee kattenjongskes die ik aan de kant van de weg had zien zitten. Ze konden in ons bos wonen, in het ergste geval.

Je doet maar, zei hij, met een zware zucht.

Maar toen ik eenmaal “poes poes” riep, werden de twee kattenjongen er vijf. En vijf kattenjongen, dat kunnen we hier echt niet gebruiken. Om maar te zwijgen van de donkere blikken die mij vanuit de andere kant van het echtelijk bed worden toegeworpen.

5 stuks poesjes dus te geef, allemaal schattig ros met hier en daar een wit vlekje. Dringend zoeken ze een thuis waar ze wel eten krijgen en ze niet de straat op geschopt worden.

Geef dus aub een gil, als jij of iemand anders het ziet zitten om een van deze bollekes te adopteren. Ze zien er gezond uit, alleen een beetje mager.


Louis – upgrading

Posted on

Louis, onze rosse kater, is nu zeven jaar oud. De leeftijd waarbij men bij katten van ´bejaard´ begint te spreken. Over nierproblemen en zo. Klinkt allemaal niet echt prettig.

Maar Loewie trekt hem daar allemaal niks van aan. Hij heeft zijn tweede jeugd hervonden. Hij rent door het gras als een jonge kater. Voor hem geen dutjes bij de kachel. Ah nee, buiten zitten er schapen, muizen en vooral… andere katten. We zijn nog maar net verhuisd en hij begint al serieus zijn territorium af te bakenen. Als een echt pasja heeft hij ook het territorium van de buren ingepalmd, aangezien hun kattin heelderdagen binnen ligt te slapen. ´S Nachts echter wordt hij nog opgesloten – aangezien ik zijn verkeersinzicht nog niet te hoog inschat.

Maar enfin, voor Louis werd de verhuis een ware upgrading: van appartementskat, over kat-in-stadstuin tot heerser van de onkruidjungle. Ik denk dat ik weet waar hij zich het best voelt…


Onverwacht bezoek

Posted on

We zitten een beetje achter met de blogposts, maar deze wil ik u niet onthouden:

Wij kregen twee weekends terug onverwacht bezoek van… een kip. We hoorden haar kakelen op onze oprit. Kip werd gevangen en in ons (toekomstig) kippenpark ondergebracht. Fiona vond het prachtig en sprak heel de tijd van haar kip. Ik vond het handig want dat beest vrat al ons keukenafval op.

Helaas, twee dagen later was ze weer verdwenen, toch nog betere oorden opgezocht dus. Maar het staat vast: wij willen ook kippen. Meer dan een, want ons kippenperk is wat groot voor 1 kip. En: we moeten goed zorgen dat ze niet kunnen wegvliegen.




Spin

Posted on

Heb u dit bericht ooit gelezen? Over die moeder die haar kind verbrandt omdat er een spin op zit?

Ik heb het ook niet zo op spinnen. Akelige beesten. Maar toch dacht ik toen ik dat artikel las: zou ik ook zo kunnen reageren?

Ewel ik heb het zojuist in de praktijk kunnen testen. Linus ligt rustig te slapen in zijn park en ik ben aan het opruimen want straks komt er bezoek.
Fiona haar pyjama is deze morgen in zijn park beland en ik wil die eruit vissen. Als ik dat doe, kruipt er een spin vanonder. Geen echt grote maar toch zo’n vieze bruine. Op een paar cm van Linus zijn mondje. Gelukkig staat Linus zijn knuffelolifant in de buurt en kan ik daarmee supersnel het vies beest op de grond vegen.

Om het daarna te verpletteren. Ha ja, ik die nooit spinnen doodstamp. Maar van mijn zoon moeten ze afblijven!


40 weken + 4

Posted on

and still counting.

Alhoewel alles klaar zit volgens mijn gynaecoloog, loop ik nog steeds rond. Ik begin mij serieus af te vragen of psychologische factoren dan zo’n grote invloed hebben op bevallen. Misschien ligt het gewoon aan mij: ik ben niet nieuwsgierig genoeg naar de baby, ik heb niet zo’n zin om te bevallen, ik ben met andere dingen bezig…

In ieder geval: ik word er een beetje nerveus van. Zo heel de tijd rondlopen met het idee van: het kan voor ieder moment zijn. Zullen we Fiona op tijd kunnen wegbrengen? Zal het zo snel gaan als de vorige keer? Zal het persen beter lukken?

De laatste paar dagen waren in ieder geval een emotionele rollercoaster. Diegenen onder u die al ooit zwanger waren zullen wel weten hoe de hormonen kunnen werken op het laatst. Voeg daar weinig slaap aan toe en je krijgt een ietwat instabiel mens. Ik moet er in ieder geval redelijk zielig uitgezien hebben gisteren want ik kreeg een ‘gratis’ onderzoek van de gynaecoloog bij mijn monitortest. 4 cm ontsluiting al, jawadde.
Maar voor de rest: niks. Een afgrijselijk dikke buik ja. Het studentje dat mij aan de monitor moest leggen, keek met enig afgrijzen naar de bult. Zouden die meisjes ooit nog zwanger willen worden? Ik ben echt wel het voorbeeld van de bijna-ontploffende vrouw, met striemen en al.

Om maar te zeggen dat ik toch enigzins blij ben dat ik vannacht niet moest bevallen: manlief had zijn slaap wel nodig na vorige nacht. Een zwangere vrouw met een berg schuldgevoelens is niet goed voor je nachtrust. Maar alle tranen voor onze kat zijn precies gelaten (al voel ik er wel nog klaarzitten, maar die spaar ik voor de geboorte van onze nieuwe spruit). Toch blijven er schuldgevoelens: had ik maar eerder gezien dat er iets fout zat, dan had ze in ieder geval niet zolang moeten afzien. En de laatste tijd was er weinig tijd voor affectie, en al zeker niet met een kat waarmee het zowiezo al moeilijk was.

Mijn hoofd zit dus nog vol met muizenissen. Misschien moet ik eerst eens gaan uitwaaien voor ik kan bevallen. Wegwaaien zal ik zeker niet.


Muffin

Posted on

Zojuist onze kat Muffin moeten laten inslapen 🙁

Dit weekend merkte ik plots hoe slecht ze eruit zag en het werd altijd maar erger. De dierenarts kon alleen maar constateren dat ze stervende was. Waarschijnlijk falende nieren, iets wat vaker voorkomt bij oude katten.

Hoe oud ze nu eigenlijk was wisten we niet. Ze kwam uit het asiel en was ziek toen we haar meenamen. Het was een vreemd beest en echt gezond is ze nooit geweest. Haar straatkatallures vielen niet altijd in de smaak.

Tijdens de laatste maanden had ik minder tijd voor haar. Ze kwam ook niet meer vaak binnen.

Nu is het helaas te laat. Ik hoop toch dat ze het hier goed gehad heeft.


Zieke kat

Posted on

Wat een timing opnieuw. Nu is onze kat Muffin  ziek. In die mate ziek dat ik mij heel ongerust maak.

Niet echt het goeie moment dus. Ik loop zowiezo al op de toppen van mijn tenen. Vooral als ze begint te janken, krijg ik helemaal de kriebels. Gisteren had ik voor het eerst door dat er iets niet klopte, en vandaag ziet ze er nog slechter uit.

Helaas was ik gisteren net te laat voor het spreekuur van de dierenarts en moet ik nu wachten tot morgenochtend voor ik hem kan bereiken. Ik hoop maar dat ze het tot dan nog uithoudt. Mijn enigste geruststelling is dat ze nog water drinkt. Of ze nog eet, dat kan ik niet echt zeggen.

Sedert Fiona er is, wonen onze katten bijna permanent op ons terras. Muffin is daar de grootste reden van. We hebben haar ooit uit het asiel gehaald en ze had een heel eind op de straat geleefd. Dat straat-karakter is er nooit meer uitgeraakt. Eten kunnen we niet meer laten rondslingeren. Ze heeft ook de onhebbelijke neiging om heel de tijd op ons aanrecht te springen.
Daarom liet ik ze maar heel af en toe eens binnen. Ze had ook nooit echt behoefte aan schootzitten, dus tot daaraantoe. Dat heeft wel als nadeel dat je niet echt ziet als ze ziek is, tot het te laat is misschien.

Vorige week zat ze al veel te janken aan de ruit, maar ik heb er niet echt aandacht aan besteed. Op een avond had ik ze binnengelaten maar sprong ze direct op het aanrecht in de keuken. Mijn man heeft zich toen enorm kwaad gemaakt en haar terug buitengegooid. En nu zaterdag zag ik plots dat ze ziek leek.

Ik hoop maar dat de dierenarts morgen goed nieuws heeft. Ik had al gedacht dat ze in ons nieuw  huis veel gelukkiger ging zijn, omdat ze daar een grote tuin zou hebben.

Laat ons hopen dat ze er nog door komt.