Maria met bed-head en emo-eten

Posted on

Fiona als moeke Maria – komt ervan zeker als je je kind als tweede naam Maria geeft?

nog een Maria-maar echt vrouwelijk ziet ze er niet uit 😉

nog een lid van onze beestenboel – ons schaap Bob verloor een maand geleden zijn ene hoorn. Zou hij nu aangetast zijn in zijn mannelijkheid?

deze foto om te laten zien dat de natuur serieus op hol geslagen was: deze foto dateert van juist voor de strenge vorst

vorig weekend zaten we in de Ardennen. Linus geniet van het uitzicht

op de vorige foto was het niet echt duidelijk – Linus zijn bedhead

af en toe doet Fiona een poging om hem wat op te kalefateren, maar dit valt eerder onder de noemer ‘broermishandeling’

Logisch dus dat Linus last heeft van emo-eten


Ik ben drie en ik doe het lekker nie! Ik ben twee en ik slaap niet, nee

Posted on

Voor wat het waard is, allemaal nog een gelukkig nieuwjaar.

Waarempel, mijn laatste post is reeds meer dan een maand geleden. Mijn vader vraagt zich al af of wij hier wel internet hebben…

Maar bon, deze blog is nog niet dood. Alleen de foto’s moeten nog even wachten, na wat hardware problemen moet manlief eerst ons archiefcomputerke aan de praat krijgen.

Een korte update dus:

De verhuis: aan de optimisten kan ik zeggen- we zijn verhuisd net voor de kerstvakantie. voor de pessimisten: we zijn nog lang niet klaar. In het huis ligt het nog vol. En in het “kot” staat nog niet alles op zijn plaats, hangt de helft van de lichten er al maar nog maar drie vierde van de plinten. Maar hey, we hebben zelfs al een bouwvergunning! Ja ja, het mirakel van 2012 – de postbode klopte aan bij onze tijdelijke woonst met een dikke envelop. De stad heeft zijn zegen gegeven – ruim een half jaar eerder dan verwacht! En dus zal de ene verbouwing naadloos overlopen in de andere. Staat het eerst op het programma: het begin van een oprit, kwestie van met droge voeten en zonder in putten te duikelen in ons kot te raken.
Er rest mij alleen te zeggen: het is hier de max. Geen oneffen vloeren meer, een keuken die eindelijk de naam waard is, een deftige chauffage, een zalige douche,… OK het is nog niet 100% af en het is misschien niet echt groot, maar het is wel tof dat ge uw kinders in de gaten kunt houden als je aan het koken bent. Waarom moeten we eigenlijk ons huis verbouwen? 😉

Ja de kinders dan… de titel zal het al suggereren. Wij zijn hier deftig grijze haren aan het kweken. Het nieuwe jaar bracht een late peuterpuberteit voor Fiona en woelige nachten voor Linus. Fiona – die nochtans al in het tweede kleuter zit – krijgt weer babymanieren, zelfs in die mate dat Linus bij wijlen de oudste lijkt (alhoewel hij een grote kop kleiner is). Alleen ‘s nachts… ‘s nachts verdient Fiona haar brownie points en slaapt ze als een blok. Haar broer daarentegen, die spaart wallen bijeen. Bij zichzelf, de mama en de papa. Om het uur loopt er bij hem een soort wekker af en bleit hij het hele huis bij elkaar (had ik al gezegd dat sedert onze verhuis onze kinders samen slapen en wij slechts door een gyproc wandje van hen gescheiden worden?)
Maar bon, laten we de zaken niet dramatiseren: Fiona kan bij wijlen ook flink zijn, al is ze heel moeilijk te straffen at the moment en doet ze soms echt overdreven kinderachtig (ja ja ze is nog maar drie maar normaal doet ze zich groter voor). Linus groeit als kool, eet al properder dan zijn zus en begint de oren van ons hoofd te tetteren. Alleen… dat slapen he. Oh en had ik al over zijn pampers gesproken? Wat dat manneke daar allemaal in draait? Ik houd mijn hart vast voor de zindelijkheidstraining. Ik denk dat we hem best een X-large potje kopen. Kakken dat dat ventje kan!
Fiona slaapt ook nog altijd met pampers ja. Puur uit luiheid volgens mij. Nu moet ik zeggen dat ze de laatste dagen eindelijk ‘s morgens pipi op het toilet doet ipv in haar pamper. Wat een WC met spoelbak toch allemaal kan doen zeker?

Enfin, zo u weet weer dat wij hier nog allemaal leven. Hopelijk binnenkort met foto’s en wat meer nieuws.

(En hopelijk ook eindelijk eens een nieuwe lay-out)


En ondertussen

Posted on
  • bouwden wij (allee, vooral hij) rustig verder – de eerste verhuis staat voor dit weekend gepland: de foto’s volgen nog – laat ik nu al zeggen dat ik best trots ben op wat mijn vent met zijn handen kan
  • groeiden en bloeiden de kindjes verder: Fiona nog altijd de overenthousiaste intelligente flapuit en Linus de ik-doe-lekker-waar-ik-zin-in-heb bedachtzame keppe: ook hier foto’s en nieuwtjes op komst
  • vond dokter nr 2 eindelijk wat er scheelde in november – een ordinaire bronchitis begod – maar dan wel een venijnige die zich alleen liet fotograferen, niet beluisteren
  • werd ik, als mama dan, wel goed gepakt door alle onheilsberichten in de media tegenwoorden: die van de ideale zoon die dan blijkt zelfmoord gepleegd te hebben in een verwegland, die van de moeder die door een dom accident overlijdt voor de ogen van haar kindjes en vooral die van het jongetje dat – niet veel ouder dan Linus zijnde – overlijdt door een kogel van een maniak. Echt waar, soms hoop je dat een hel bestaat waar zo’n kerels naartoe gaan

En omdat het lang geleden is: een foto van onze twee duiveltjes


Trouwen

Posted on

Mama, weet je… ik ben verliefd

Ha ja?

Ja dat wist je nog niet he?

Op wie dan?

Op S. en op Q.

Verliefd op twee jongens?

Ja en ik ga met hen trouwen…

Maar Fiona, je kan toch maar met 1 jongen trouwen? Jouw mama is toch ook alleen met papa getrouwd?

Maar mama, dat gaat toch wel, ik heb toch twee handen…?

[Kleuterlogica: ik kan aan iedere hand een trouwring doen? En wie ben ik om haar nu wijs te maken dat 1 vent al meer dan genoeg miserie is ;)]


Efteling – wat hebben we geleerd?

Posted on
  • met kindjes op hotel heeft een nadeel: wat doe je als zij slapen en het nog geen bedtijd is voor mama en papa?
  • gewekt worden om 6u30 ‘s morgens als er plots iemand naast je bed staat is even schrikken
  • Fiona en Linus samen laten slapen moet lukken: Fiona gaf geen krimp tijdens Linus zijn brulconcert vrijdagavond
  • Linus heeft een keikop – moest ik van niet beter weten, hij was in Poperinge geboren. Of is dat soms erfelijk? Als hij niet wil slapen, blijft hij wakker. Punt. En nee, hij is dan niet lastig.
  • Zoveel kletsen dat Fiona doet, zo silent is ons Linuske. Maar af en toe doet hij zijn zus na en klinkt het tweestemmig: mama….
  • Een hotel met een speelkamer is de max: ongestoord ontbijten – zalig


Efteling

Posted on

Het vorig weekend spendeerden wij bij de noorderburen. Tijd voor een kort verslagje.

Hier logeerden wij:

Hotel De Kroon
Ideaal als uitvalsbasis voor de Efteling. Op vijf minuten wandelen van het park. Nette kamers. Gangen in het paars geschilderd en de helft van het restaurant is ingericht als speelkamer. Wat wil je nog meer als je met kindjes op reis bent?
Wij zwijgen even over de gezelligheid van pintjes in de badkamer – vroeger sliep Fiona in de badkamer op hotel als wij nog geen zin hadden om te gaan slapen. Maar twee kindjes stop je niet meer in een badkamer  van 2*2 😉 En dus bouwden wij een bescheiden feestje in de badkamer met bier van de Albert Heijn 🙂
De eerste nacht begon machtig. Om 9u30 – na een goed uur slapen – besloot Linus dat het het ideaal moment was om 39 graden koorts te doen en te brullen van de pijn. En om het bed nat te plassen toen ik zijn temperatuur wilde meten…. Om dan met zijn hoofdje op mijn schouder in slaap te vallen en heel de nacht door te snurken.

Het park:

Wij waren Ik was er nog niet geweest – ook niet als kind. Maar een park opgebouwd rond sprookjesfiguren leek mij de ideale dagtrip met een kind met Sneeuwwitje-fixatie. (hei-ho is haar wake-up call).
In een woord: de Efteling is de max! Alles is tot in de puntjes afgewerkt: de lampjes, de attracties, de uniformen… alles straalt een bepaalde sfeer uit waardoor je je in een sprookjeswereld waant. De bankautomaten zijn vermomd als schatkist, het zelfbedieningsrestaurant (nu niet de meest opbeurende plaats ter wereld) baadde in een art deco sfeer.

Enfin wij hebben ons geamuseerd en de kindjes ook. In het doolhof, op de bootjes, op de Pagode, in het sprookjesbos, op de paardenmolen… Vooral het Laafjeslaar had succes. De derde poging om op de Slak-monorail te raken (een half uur wachten met twee krutjes is geen must) had uiteindelijk succes.

Om acht uur ‘s avonds strompelden wij naar het hotel. Fiona nam met moeite afscheid van de Efteling en was in de overtuiging dat ze de dag erna gewoon terug kon keren. Linus was heel de dag dapper wakker gebleven, maar bijna bij het hotel verloren zijn oogjes de strijd tegen de zwaartekracht.

De foto’s:

papa en zoon – op weg naar de Efteling

waar is dat Sprookjesbos?

Linus in volle bewondering voor de… bankautomaat

toch nog wat langere beentjes krijgen

zicht vanop de vijver en vanuit het bootje

wat zie je vanuit de Pagode?

Fiona en Linus op weg naar het Sprookjesbos

bij het kasteel van Doornroosje

in het Paddestoelenbos

Langnek in winterstemming

Papier hier!

Hansje en Grietje

op een rode paddestoel vol met witte stippen

de Sprookjesboom – echt megachique gemaakt!

Linus heeft honger!

paatje paatje paatje (*100)!

Fiona’s favoriet!

hare vleesgeworden rozigheid

ze sprongen een gat in de lucht!

toen we zeiden dat we nog wel eens gingen komen!


Moeten er nog amandelen zijn?

Posted on

Voor de aandachtige lezer alhier, onze zoon is dus gezegend met een flink uit de kluiten gewassen stel amandelen – door de kinderarts steevast tonsillen genaamd.

Nu hebben die dingen wel een functie (afweer en zo) en hangen ze daar goed, maar toch zijn er ook enkele serieuze nadelen aan verbonden: zo snurkt zoonlief als een bouwvakker met een serieus overgewicht en een halve bak tripel achter de kiezen (bouwvakkers, voel u niet beledigd, het kan evengoed om een Belgacomwerknemer gaan bij wijze van spreken)

Enfin om kort te zijn: de kinderarts achtte het toch raadzaam om eens het consult van een NKO-arts in te roepen en dan nog liefst in het UZ van Gent omdat daar de NKO-artsen alle moeilijke gevallen krijgen. Zijnde: ook kinders die eigenlijk nog te jong zijn om al van hun teerbeminde amandelen te scheiden.

Dus trokken wij gisteren gezellig met zijn drietjes in onze bolide naar het Gentse doolhof, ook wel UZ genaamd. Zegt mijn man nog: Ze zeggen altijd, als je in het UZ binnenkomt, weet je nooit wanneer je eruit geraakt (en hoe). Voorwaar profetische woorden!

We vonden een parkeerplaatsje al ergens in een hoekske en togen naar de kassa’s alwaar een flinke rij stond. Alle formaliteiten eenmaal achter de rug vonden we vlotjes de weg naar de polikliniek (gelukkig liggen die twee gebouwen vlak naast elkaar). Daar moesten we ons nog eens inschrijven en niet voor het eerst dankte ik de voorzienigheid die ons deed besluiten om toch maar twee ouders af te vaardigen naar het doktersconsult. Twintig minuten aanschuiven aan de inschrijvingsbalie met een peuter van anderhalf op je arm, voorwaar geen pretje. Pech voor mij – want Linusje is in zijn mamaperiode en verkoos dus vooral mijn gezelschap.

De dokter zelf was redelijk op tijd – ik heb al erger geweten in een ziekenhuis. Ik zweer het u: had hij klokslag kwart voor twee voor ons neus gestaan, ik had waarschijnlijk iets gekregen. De zoon werd meegetroond maar besloot eenmaal daar dat hij eigenlijk geen zin had om te luisteren naar het geneuzel van de volwassenen. Vaderlief mocht hem wel nog wat entertainen aan de lavabo.

Maar oh wee, eenmaal de zoon op de behandelingstafel werd gelegd. Een inderhaast opgeroepen verpleegster (die meteen slechte punten scoorde toen ze Linus aansprak met schattig meiske) en de twee ouders konden ons kleinste met moeite in bedwang houden terwijl de dokter zijn oren inspecteerde. Twee continue ontstoken oren en ook nog een prop viezigheid waren het resultaat (had u al gegeten?) De dokter was meteen niet meer zeker van zijn leven. Zoonlief tracteerde hem op een blik die lichtelijk ontvlambaar was. De dokter was gelukkig redelijk brandbestendig, maar nu zijn we tenminste zeker dat de zoon mijn talent voor ‘vuil kijken’  en mijn echtgenoots koppigheid heeft geërfd.

Het verdict was: een slaaponderzoek (wegens kans op slaapapneu) en naar allerhoogste waarschijnlijkheid het daaropvolgend wegnemen van de amandelen. Maar daar zijn we nog lang niet want eerst moet er nog een andere dokter geconsulteerd worden.

En dus mag ik eind deze maand al terug opdagen in het UZ. Een ander deel dus. Heb ik voor niks al die broodkruimels laten vallen.

Oh ja – en die profetische woorden van manlief? Toen we terug bij de auto waren bleek de achterband van de auto zo plat als iets. En dus mochten we (ik stond erbij en keek ernaar) eerst de reserveband van de auto zoeken.

Het UZ – je weet niet wanneer je eruit raakt.



De NMBS lijdensweg

Posted on

Tot voor kort kon ik niet klagen over mijn treinverbinding. Iedere werkdag twee uur op de trein: krant lezen, boek lezen, nadenken…

Maar de laatste tijd loopt het wat de spuigaten uit. De laatste tijd heb ik bijna altijd vertraging, tot een half uur of meer. Vandaag spande de kroon: ‘s morgens een  half uur, ‘s avond drie kwartier…

Zucht. Dan kom ik thuis. Zijn de kinderen al gaan slapen. Is de man des huizes niet meer in form. Gebeurt er niets meer in huis of in de bouw.

Merci NMBS.


Linus 19 maand

Posted on

Ok, de 20e maand is ondertussen al weer halverwege maar aangezien ik vind dat dit een periode is waar ze zich snel ontwikkelen, voel ik mij verplicht om de annalen alsnog aan te vullen.

Want niets is zo leuk als terug te kijken op die periode waar ze nog zo klein waren, wanneer je nog extra moest luisteren om te verstaan wat ze bedoelen (als ze drie zijn, zeggen zij wat jij moet doen). Wanneer ze nog graag komen knuffelen (alhoewel dat er bij Fiona nog af en toe een spontane knuffel af kan)

Maar bon, 19 maand dus. Ik ben even gaan terugkijken of ik een verslagje vond van Fiona haar 19e maand. Ja dus. En ja hoor, ik herken toch wel een aantal dingen 😉 Over hoe ik Fiona toen ook af en toe achter het behang kon plakken bijvoorbeeld 😉

Slapen

  • nog steeds veel (oef) met een grote middagdut.
  • geen uitslaper. ‘s Morgens worden wij regelmatig om 7 uur gewekt. In de week geen zo’n probleem, want dan moeten we er toch uit (of al vroeger) maar het is altijd handiger als je zelf even wakker kunt worden. En in het weekend – auw. Zeven uur is vroeg. Maar soms verwent hij ons en slaapt hij tot acht uur in het weekend. (Fiona kan het wel rekken tot 8u45)
  • is minder tutaanhankelijk dan zijn zus. Duimt ook niet (godzijdank)
  • houdt ervan om met zijn beer te knuffelen. Die was eerst van Fiona maar werd dan doorgesluist naar de baby (Linus dus) omdat hij zo lekker knuffelde
  • is een zweetkopje in bed

Eten “Joey doesn’t share food”

  • het voorval met de koekjes was significant: Linus is een fretzakske. Hij eet ongelofelijk graag en veel. Hij zou kunnen blijven eten. Hij geeft niet graag zijn eten af en propt alles dan maar snel in zijn mond.
  • dat hij graag eet, wil niet zeggen dat hij alles eet. Rijst bijvoorbeeld – not his cup of tea. Vlees daarentegen – geen probleem. Zelfs sla, wat Fiona tot voor kort niet wilde proeven, gaat vlotjes binnen
  • tafelmanieren zijn niet aan hem besteed: zijn mond volproppen, dingen uithalen en weer in zijn bord leggen (zucht), smekken… we gaan nog veel werk hebben om dat ventje deftig te doen eten
  • hij kan zonder verpinken twee taartjes opeten (een uur nadat hij een ijsje at)
  • eet precies niet zo graag (erg) zoete dingen (spreekt dit het vorige tegen?)
  • zijn nieuwste woordje is ‘banana’ wat voor banaan staat, maar ook voor alles wat hij kan opeten

Spelen

  • speelt minder met duplo dan Fiona aan die leeftijd
  • puzzelen: heeft hij nog maar weinig gedaan en veel oefenen kan hij niet (met een zus die alles wil tonen)
  • is vooral fan van alles met wieltjes
  • fan van boekjes, maar is minder geneigd om alles aan te wijzen (wat Fiona wel deed op die leeftijd)
  • speelt graag mee met zijn zus: koken, tafel dekken of gewoon achter elkaar aan zitten

Babbelen

  • zijn woordenschat gaat goed vooruit: water, banana, poe(s), (sch)aap, boe (voor koe), (p)aardje, mama, papa, pap(s), oma, opa, (k)ip, moetje, weg, tata, (k)oekje, appel, bal, baboeba (=luchtballon) …
  • zegt vrij veel maar soms snappen we hem gewoon niet (hij is ook vrij stil)
  • verstaat nu toch al veel dingen: toont zijn buik als we vragen “waar is je dikke buik”, gaat zitten, helpt zijn jas aandoen, legt iets op de juiste plaats…
  • noemt zijn zus nog altijd ia (kort voor Fiona of een allusie op ezel?)
  • begint precies zinnetjes te maken: papa (i)s weg, moetje (i)s daar – daarmee is hij ongeveer even snel als Fiona

Curiositeiten

  • heeft nog altijd gigantische amandelen
  • heeft al een maand een snotneus
  • aerosolt graag. Zonet moest hij tien dagen aerosollen en hij was verslaafd. Zo erg dat we moesten afkicken (zie hieronder)