Kopenhagen

Posted on

Onze laatste reis-test voor de VS is voorbij. En het is meegevallen.

Wat hebben we geleerd, Piet?
Puntje 1: Met Fiona op het vliegtuig is niet zo’n groot doemscenario als verwacht. OK, de vlucht duurde maar een goed uur en een half maar ze slaapt wel gemakkelijk op het vliegtuig en ze voelt niet de behoefte om rond te lopen. En als baby’s wenen op het vliegtuig, dan hoor je het toch niet boven het andere lawaai.

Puntje 2: We hebben een heel flinke dochter. Ze is zelfs meegeweest op onze uitstap donderdagavond. Een driegangendiner – no problemo. Zolang er aandacht is en ze af en toe eens kan rondlopen, geen probleem. En wij, wij moesten we om de beurt eten en socializen, maar, welke ouder kent dat niet?

Puntje 3: Kopenhagen valt goed mee. We zijn er niet zo lang geweest maar eventueel wil ik wel eens terug. Viel beter mee dan Stockholm eigenlijk. Het eten vond ik maar magertjes. Maar dan kan aan de restaurants gelegen hebben natuurlijk. Van alle Scandinavische landen (en nu hebben we ze allemaal gezien) hebben we het best gegeten in het noorden van Finland.

Maar enfin, Kopenhagen dus. We kwamen de woensdag pas in de namiddag aan. Ik kreeg een halve hartverlamming toen ik op onze hotelkamer onze valies opende. Fiona haar melkpoeder bleek zich verspreid te hebben over de rest van de inhoud. En dat spul plakt!
Moeder en dochter kregen het aan de stok vanwege dit conflict of interest: moeder wilde kuisen, haar kleren redden, zorgen dat de plakboel zich niet verspreidde… dochter wilde lopen, kruipen, spelen in de toch klein behuisde hotelkamer. Papa kwam er aan te pas om de gemoederen te bedaren. En toen gingen we wandelen en eten en was alles weer in orde.

Donderdag had ik heel de dag vergadering, dus zat papa met de babysit. Een hele dag quality-time met de dochter. En dat leverde deze leuke plaatjes op:

Precies wat wind he?

Donderdagavond was er een rondleiding en diner voorzien in de Black Diamond. Echt wel de moeite om te zien. Ik heb echter niet zoveel gehoord van de rondleiding omdat Fiona nogal avontuurlijk was.

Fiona geniet van…

… het uitzicht

Maar het eten viel goed mee. OK op het laatste moesten we om beurt met haar in de hal gaan spelen maar ze was absoluut niet lastig. Normaal gezien was ik niet van plan om manlief en Fiona mee te nemen naar het diner. Ze is tenslotte nog heel klein. Maar ze had heel de dag goed geslapen en dus kon ze wel een paar uurtjes actie gebruiken.
Iedereen is trouwens dol op haar, dus waarom niet?
Toen het na 21.00 was, waren we wel aan het uitkijken naar het dessert, zodat we naar onze kamer konden wandelen. En toen… kreeg ik plots een heel “lieve” dame op bezoek die Fiona kwam aanspreken. Dat ging als volgt:

Poor baby, you should be in bed right now. It’s too late for you. Poor child. Look at you…
Grumbl, stomme bemoeial…
She’s so small, poor child.

En toen begon de sfeer wat radioactief te worden en is ze vertrokken. Fiona trok er zich niks van aan. Ik daarentegen. Waar moeien mensen zich mee. 1. Fiona was nog steeds vrolijk. Ze was niet aan het wenen en was zich duidelijk aan het amuseren. 2. Ze had die dag zeker genoeg geslapen en was dus nog niet echt moe. 3. Dat zijn toch geen manieren om je met andermans gewoontes te bemoeien (als ik een moeder met een klein kindje om 12u ‘s nachts nog op cafe zou zien zitten, zou ik misschien wel eens mijn wenkbrauwen fronsen maar voor de rest…)

Enfin. De volgende dag hebben we dan nog even gewandeld, voor het tijd was voor Fiona haar dutje. Ik wilde ook wel eens de Kleine Zeemeermin zien. Ewel, dat valt dus inderdaad tegen he.

Zo lijkt het wel ok he. Best wel mooi beeld.

De Zeemeermin met de achtergrond.

En dit gebouw was ook wel de moeite.

Na Fiona haar dutje gingen we nog even de winkelstraat verkennen. Maar toen begon het hard te regenen en te onweren. En viel alles wat in het water.

Toen was het alweer tijd om huiswaarts te gaan. Maar ik denk dat we wel nog eens gaan terugkeren. Ooit.


3 thoughts on “Kopenhagen

  1. Ik denk dat ik mevrouw in schoon Engels van weerwoord zou gediend hebben. Wolf gaat minstens één keer in de twee weken mee uit eten (op vrijdag- of zaterdagavond), en dat durft al eens tot half tien duren. So what? Hij heeft nu eenmaal al van bij de geboorte beduidend minder slaap nodig dan zijn leeftijdsgenootjes (maar slaapt tegenwoordig ‘s nachts wel mooi 10 à 11 uur door). En doet meestal een extra dutje van een uur rond 17u-18u. Ouders weten toch het beste of en wanneer hun kindje aan slaap toe is?
    Sommige mensen durven toch nogal hoor. Ik kan al niet verdragen dat mijn ouders of schoonouders zich hiermee moeien, laat staan zo’n wildvreemde kwezels. Alsof zij wel de perfecte ouders zijn/waren…
    Daarbij, bij ons is het zo dat, wanneer Wolf tot 22u wakker is, hij ook (meestal) tot ruim 8u ‘s ochtends doorslaapt. En dat is ook wel ‘s fijn in ‘t weekend.

  2. Janne slaapt meestal ook nog niet om 21u hoor. Als ze nu lastig zou geweest zijn en het restaurant op stelten zou gezet hebben, ik zou het begrijpen. Maar ja… some people.
    Enfin, Kopenhagen, ik was er niet wild van, ik moet niet per se terugkeren eigenlijk. Ik kreeg het koud noch warm van de stad.

  3. Ik zou gewoon nog eens willen terugkeren omdat ik het gevoel heb dat ik niks van Kopenhagen gezien heb. Maar dringend is het niet hoor.
    Trouwens, ik heb ook mijn ogen uitgekeken naar al die (oudere) kindjes die nog in een wieg zaten. Het leek mij zo onpraktisch…

Comments are closed.