Linus 2 jaar

Posted on

Er is voetbal op TV. Wat doet een mens dan? Een blogpostje schrijven maar?

En zie: Linus wordt hier schromelijk verwaarloosd. Want op 18 februari werd hij twee jaar en dat moet deftig neergeschreven worden in de annalen.

Hij is bovendien zo snel aan het veranderen dat ik mij maar even moet omdraaien en hij lijkt al weer een halve cm groter en een kilo zwaarder (hopelijk voor hem is dat niet zo, anders kan hij binnenkort gaan sumoworstelen)

Let’s think.

Aan de basisprincipes is nog niet veel veranderd. Het is nog altijd een jongen en hij heeft nog altijd blond haar en bruine ogen. De dikke peuterbuik blijft nog steeds en wordt meer en meer ‘ton’ genoemd. Als we dat echter zeggen aan Linus, steekt hij steeds zijn ton(g) uit 🙂

Het uiterlijk groeit dus alleen in de grootte en breedte. T-shirts maat 98 zijn al aan de orde, maar van broeken kan een 86 soms nog mee. Een echte benidorm figuur hebben we hier: korte benen, dikke buik en lang lijf 🙂 En zweten dat hij kan… zijn haar werd in de kerstvakantie geknipt en is alweer dringend aan een beurt toe. Het schiet alle kanten op.

Maar kijkt u even verder dan het dikke tonneke. Het manneke doet mij – tough mama van twee – soms wel versteld staan met zijn taal- en redeneringsvermogen. Ofwel ben ik gewoon blij dat hij eindelijk babbelt. Want hij zweeg inderdaad langer dan Fiona maar kan nu wel op korte tijd drie/vierwoordzinnen maken, logisch redeneren en zelfs al woordspelletjes maken.

Als ik zeg dat ik ook ga slapen, dan vraagt hij: Papa ook slapen. Woordjes worden met grote precisie uitgesproken en hij kent bijna alle dieren. Alleen een vos is nog altijd een wolf. Met spinnen heeft hij ook niet veel op: laatste kwam hij panisch naar mij toe gelopen – spin spin – bleek er een dikke strontvlieg boven de tafel te zoemen. Wat doet een sadistische mama dan? Juist ja, een T-shirt met spinnen kopen.

Enfin, ik ga nu niet doen alsof wij hier de nieuwe Demosthenes in huis hebben maar het doet ongelofelijk deugd om te kunnen communiceren met je kind. En Linus geniet er ook van. Eindelijk kan hij op bijna gelijke basis spelen met zijn zus, en ook zeggen als het hem niet aanstaat. Maar als dat niet lukt, werkt aan haar haar trekken altijd!

Hij doet ook niet liever dan onnozel doen: kiekeboe spelen met zijn eigen pamper (liefst een verse dan) of paardje rijden op een stok uit het bos. En dan achter de kat aanzitten en roepen: Marie Broccoli (geen idee waar hij het haalt maar het was supercute).

Pas op, het is niet altijd lachen, gieren en brullen. Hij kan ook kwaad zijn zonder reden, maar welke peuterpuber is dat niet. Hij kakt nog altijd way too much op een dag en hij gooit zijn eten graag op de grond. Meestal volgt dat op ‘mama helpen’ en ‘neen, Linus kan dat ook alleen’.

Maar voor de rest, go for it, Linus! Die slapeloze nachten van in het begin zijn je bijna vergeven 😉