Een tandje meer of minder

Posted on

Als je op de trein zit en plots een bedrukte echtgenoot aan de telefoon krijgt, waaraan denk je dan:

Hij is met de auto ergens tegengereden (sorry allerliefste, dat ik daaraan als eerste dacht)

Maar neen, hij was op weg met de fiets van de creche naar huis. Goed nieuws dus, ware het niet dat hij in de bakfiets een jongen vervoerde met een dikke lip en gezwollen kaak.

Buiten het weten van de creche-mensen om (ik weiger ze ‘onthaalmoeders’te noemen) moet Linus gevallen zijn. Wat het creche-oog niet zag, had het alziend papa-oog direct gezien… een dikke lip van hier tot ginder maar erger nog; een schijnbaar loszittende voortand en bloedend tandvlees.

Het tweede lid van het ouderpanel werd erbij gehaald en het enigste wat ik kon denken was: niet weer. U moet namelijk weten dat wij hier het laatste jaar onze zuurverdiende centjes hebben gespendeerd aan een nieuwe voortand voor manlief – ter vervanging van een zwartgeworden exemplaar dat beschadigd werd toen hij op jonge leeftijd onzacht kennis maakte met een lavabo. En een melktand beschadigen lijkt misschien niet zo erg, maar als de definitieve tand beschadigd raakt, dan ben je nog niet uit de kosten.

Enfin, de tandarts hier in het dorp was zo vriendelijk om ons te laten langskomen. Na controle, werden we naar huis gestuurd met een briefje voor de verzekering (schade valt niet te bepalen voor de komende zes jaar), een voorschrift voor vloeibaar eten en een verbod op de ‘tut’.

Volgens de tandarts werd het trouwens toch tijd om de tut af te schaffen en nu leek haar het ideale moment. Ik had zin om haar uit te nodigen om te babysitten de komende nachten 🙂

Enfin, de tutten werd naar de kast verbannen – in stilte. Wij staken het manneke in bed. Denkende dat hij niet zou opmerken dat er – ehum – bepaalde onderdelen ontbraken in bed. Maar dat was buiten het manneke gerekend. Hij begon op klagende toon ‘tutje’ te zeggen. Wij wreven nog eens extra over zijn bolleke en trokken de deur achter ons dicht. Het klagen werd roepen. En wenen.

Na vijf minuten werd het stil. Wij keken eens voldaan naar elkaar en complimenteerden ons met ons ouderlijk inzicht (en ook met het geluk gemakkelijke kinders te hebben).

Tot ik een uur later eens ging piepen. Meneer had gewoon nog ergens een tut opgediept en had die in zijn mond gepropt.

Welke zere tand?


2 thoughts on “Een tandje meer of minder

  1. Pingback: Een tandje meer of minder | Wijvenblogs

Comments are closed.