Hop paardje hop

Posted on

Vandaag voor het eerst, sinds heel lang*, weer op een paard gezeten.

Algemene bedenkingen:

  1. Zo’n beest is hoog! Vooral als je zelf zo klein bent? Mijn eerste idee was: dat is ver naar beneden. En inderdaad, toen ik er weer af moest, was het ver naar beneden! (ai mijn voet)
  2. Met ouder te worden, word je niet dapperder. Als kind had ik geen schrik van paarden, nu daarentegen… En dan denk ik maar: he, je bent twee keer zonder epidurale kunnen bevallen, dit moet ook lukken….
  3. Het is wel leuk, op een paard zitten. Maar ook lastig. Wel goed voor je houding. Ik kan er dus maar deugd van hebben. Maar lastig voor de beenspieren! (die ik blijkbaar wel schijn te bezitten)
  4. Paarden zijn ongelofelijke viezerikken. Die van mij toch. Diaz leek in zijn eentje het gat in de ozonlaag nog wat groter te willen maken. Ik wist meteen waarom het paard achter mij zo’n afstand hield.

* Een aantal jaar geleden gingen wij op vakantie eens een tochtje te paard maken. In groep. Onder begeleiding van een “ervaren” gids. Alhoewel ik hem gezegd had dat ik nog maar een paar keer te paard had gereden, kreeg ik een nogal vurig ros toebedeeld. Dat prompt in galop ging. En met geen stokken tegen te houden was. Ik ben er niet afgedonderd, maar tscheelde niet veel.
Gelukkig is er mij toen een galante cowboy komen redden (aka het lief, nu mijn halve trouwboek) 🙂 Sedertdien niet veel zin meer gehad in paardrijden.


One thought on “Hop paardje hop

Comments are closed.