Mijn dagboek (volgens Fiona)

Posted on

Gisteren was het weer een toffe dag in de crèche. Ik heb veel gespeeld met de andere kindjes.
Maar ik ben mijn oefeningen niet vergeten: heel de dag heb ik mij aan vanalles en nog wat rechtgetrokken. Tot ik een klein tactisch foutje maakte: zo’n kleine stoeltjes zijn minder stabiel dan ik dacht. En boem patat, daar lag ik op mijn gat.
Helaas… vooraleer ik onzacht landde, kwam mijn hoofd ook nog eens -knots- onzacht in aanraking met de eerdergenoemde stoel. Resultaat: een bult en een blauwe plek op mijn voorhoofd. En al de andere kindjes maar lachen. Alleen de verzorgster, die kon er precies niet mee lachen. Die kwam al af met ijs en crèmekes en zo maar ik vind het veel te koud om ijskreem te eten.

Van al die opwinding kon ik natuurlijk weer niet veel slapen ginder. Uiteindelijk hebben ze mij in de broek gezet. Zo kon ik geen straffe toeren meer uithalen om de jongens te imponeren. Ik probeerde dan nog om met mijn vingers beestjes van de foto te pakken maar dat lukte precies niet goed 🙁 Tot ik plots mijn naam hoorde en mama en papa zag staan! Ik had direct zin om naar huis te gaan.
Papa en mama hadden niet direct iets in de gaten omdat ik mijn haartjes voor mijn bult gekamd had. Tot die verzorgster mij verraadde natuurlijk. Ja, ik heb een ei op mijn hoofd, ga je mij nu eierkop noemen? 😉 grapje hoor, ik wil gewoon een beetje vertroeteld worden vanavond.
Mama was niet echt onder de indruk en papa zei dat hij die bulten al veel eerder had verwacht. Puh, de volgende keer vraag ik dat ze mijn hoofd in het gips steken. Dan zullen ze nog eens opkijken.

Enfin we fietsten naar huis. Ik zing dan altijd in mijn stoeltje, zodat papa een beetje tempo kan houden. Ik heb gezien op teevee dat men het ook zo deed op een roeischip bij de romeinen… Toen we thuis waren kwam er van vertroetelen niet veel in huis. Ik werd direct in de autostoel gezet en we gingen naar de winkel. Die heeft een rare naam, Kolruit of zoiets. Daar mocht ik in het karretje zitten en lachen naar de andere kindjes. Iedereen vindt mijn slofjes altijd zo cool, gewoon omdat er een beetje oranje haar op staat.
Halverwege de winkel ben ik een rare vent tegengekomen. Hij vond mij zo schattig en kwam een zoentje op mijn kaak geven. Mama vond dat precies maar raar en papa zei iets van niet met oude venten aanpappen Fiona. Hu, kan ik daaraan doen dat ik zoveel succes heb? En dan was ik het beu in de kar en wilde ik wandelen. Op mijn coole sloffen, door de gangen.
En mama kon weer niet volgen natuurlijk. Ze zal meer moeten trainen in het hoe-loop-ik-gebukt-met-nen-kleinen-in-den-winkel-zonder-mijn-hoofd-te-stoten.

En toen gingen we terug naar huis. Ik had geen zin. In de winkel was het toffer. Thuis was het al bijna tijd voor mijn flesje. Maar eerst moest ik nog in bad van mama. Pfft, daarvoor moet je platliggen en zo en dat is saai. Mama was ook een beetje afwezig want er was een zwarte meneer aan het babbelen op teevee en dat wilde ze precies horen. Ze apprecieerde het niet dat ik bewees dat ik luider kon dan de zwarte meneer.

Enfin alles is goed gekomen. Beneden mocht ik nog een beetje spelen met mijn nieuwe puzzel en dan was mijn flesje klaar. En dan mocht ik eindelijk gaan slapen.
Jippee.


One thought on “Mijn dagboek (volgens Fiona)

  1. Die Fiona vraagt heel veel aandacht zodanig dat mama zich niet moet vervelen en (bijna) geen tijd meer heeft voor haar vroegere activiteiten zoals lezen, met oma telefoneren …

    Tot in het weekend…

Comments are closed.