Ons PH-metrietje

Had Fiona haar eerste jaar vooral last van haar oren, bij Linus zijn het voornamelijk de longen. Het manneke is ongeveer de helft van zijn leven al aan de aerosol geweest. Ook in de zomerperiode.

En net daarom trokken we begin september nog eens naar de kinderarts. Want is dat wel normaal al dat gereutel? En is dat wel gezond? In juni, na zijn lange ziekteperiode, had ze al eens het woord PH-metrie laten vallen, omdat de huidige theorie zegt dat aanhoudende longproblemen bij baby’s soms wel eens veroorzaakt worden door (verborgen) reflux.

Dat is verborgen tussen haakjes want Linus gaf wel al eens iets terug, soms misschien wel wat veel, maar echt zuur was het niet. En nee, hij was niet lastig. Weende niet veel. Sliep goed, of toch zogoed als je van een pasgeborene kunt verwachten.

En dus geloofden wij niet echt in reflux. Ons altijd vrolijk ventje scheen nergens last van te hebben. Tot die longproblemen maar bleven aanslepen en de winter voor de deur stond. Een hele winter door aerosollen zagen we niet echt zitten. Voor de baby niet leuk, maar voor mama/papa/others ook niet. Want het neemt toch wel veel tijd in beslag en met zo’n baby op de arm 20 min per dag ronddansen (oh wee als je zit/stilstaat/zwijgt…), ik weet toffere manieren om mijn tijd te spenderen.

Dus ja, dan bleef de PH-metrie over als optie. Want zonder pH-metrie was er ook geen sprake van verder longonderzoek.
Vrijdag was het zo ver. We mochten ons aanbieden in Jan Palfijn en de sonde werd geplaatst. Ik had mij voorgenomen om mee te gaan, maar die optie kreeg ik niet. Ik veronderstel dat ze liever geen moeders erbij hebben. (nadien heb ik wel op mijn strepen gestaan om erbij te zien bij de bloedafname, kwestie van zoonlief niet helemaal aan de verpleegsters over te leveren).
Linus had – afgezien van het geworstel om de sonde op zijn plaats te krijgen (met het nodige gebrul) – weinig last van het buisje. Hij kreeg een fancy rugzak zodat hij toch nog wat mobiel was (hij “kruipt” – nog niet volgens de boekjes, maar toch al vooruit). Ik kon live volgen hoe zuur mijn zoon vanbinnen was. En ik zag toch een paar aanvallen die mij deden denken aan smoeletrekkers, Margaret Tatcher,…

Zaterdagmorgen werd hij van het buisje verlost, en ik van het lawaai en het licht van het ziekenhuis. Ik weet niet meer wie het zei, maar pediatrie is inderdaad een van de somberste afdelingen van de hele boel  (mortuarium even terzijde). Er lagen daar twee piepkleine babykes die alleen de verpleegsters op bezoek kregen. Ik weet natuurlijk niet wat de achtergrond was, maar ik had er compassie mee.

En dan deze morgen de resultaten. Uiterst summier was de uitleg, maar het kwam er op neer dat het onderzoek toch wel serieus gestoord was bij momenten (het onderzoek he, niet mijn zoon) en dat het dus wel aangeraden was om het medicijn met de grote Z te geven (Zantac dus). Hopelijk helpt heel de boel en zijn we er snel weer van af. Ik heb mijn kinders liever puur natuur.

Prognose van de behandeling: tot volgend jaar in april. Dan is hij een jaar en is het weer zomer (onze kinderarts is toch zo’n optimiste 🙂 ).

En zo overwon de wetenschap het moeder/vadergevoel. Want wij dachten dat hij geen reflux kon hebben, onze altijd-vrolijke-zoon. Misschien gewoon een hoge pijndrempel? Als hij over een paar jaar maar niet op een spijkerbed wil slapen…


3 thoughts on “Ons PH-metrietje

  1. Ik heb toch één keer Linus vast gehad dat ik achteraf aan J zei: ‘hij ruikt net als Pepijn soms rook’. Maar ja, verborgen reflux is soms moeilijk te ontdekken hé. Als het een troost mag wezen, die Zantac is niet echt een zwaar medicijn, en al dat aerosollen is ook niet echt puur natuur eh…
    Maar enfin, er zijn minder aangename dingen dan je kindje met zo’n pH-meter zien lopen.

  2. Ben bevallen in AZ Jan Palfijn en was er meer dan tevreden van de afdeling materniteit.
    Ylias moest echter 1 dagje terug naar de kinderafdeling en dat was toch wel heel wat minder. Echt optimistisch word je niet op die afdeling…

Comments are closed.