Hoewistermee?

Posted on

Ons lang weekend in de Ardennen werd door Fiona in stijl begonnen en geëindigd…met overgeven.

Vrijdag dacht ik nog dat het vele bochtenwerk in Malmedy de oorzaak was, maar toen we maandag in file stonden op de Brusselse ring kwam heel haar middagmaal er weer uit.
Ik zweer het: als je kind paprika overgeeft via haar neusgaten terwijl je vast zit op de middenste rijstrook, dat heeft iets halucinants.
Het arme wicht moest nog in haar eigen vuiligheid zitten tot we aan het tankstation in Groot Bijgaarden waren, het schaapke. Toen bleek dat ze 39,5 graden koorts had. Hoe dat kwam? No idea. De dag erna heb ik haar thuisgehouden van de creche, maar de koorts bleef weg. Geen andere verschijnselen meer. Ze is alleen heel trunterig. Zelfs in de creche vinden ze het geen normaal gedrag voor Fiona (ze is braaf!). Mijn eerdere pogingen om naar de  huisdokter te trekken, waren niet succesvol. Met een ziek kind een uur en een half in de wachtkamer zitten, dat lijkt mij niet doenbaar. Nu ja, ziek, dat is relatief. Ik vind ze er niet ziek uitzien, ze doet alleen raar.
Gisteren ben ik dan toch bij de dokter geraakt en die bevestigde dat ze waarschijnlijk weer een virale infectie had doorgemaakt (dat kan perfect dat die dan maar een dag echt koorts hebben) en dat ze daar nu nog wat groggy door was. We moeten ook wel weer een kuur neus-, oog- en oordruppels geven.

Linus, daarentegen, die is ziek. Die rochelt alsof hij de competitie wil aangaan met de eerste de beste tachtigjarige kettingroker.
Een loopneus had hij al eventjes, maar dat konden we onder controle houden door veel te spoelen. Maar dinsdag kwam er plots een akelig hoestje bij. Dat, en het feit dat hij verhoging had (rond 37.7) en niet zo goed dronk, deden mij een afspraak maken met de kinderarts woensdag. Niet de gewone, maar een van haar collega’s. Dus trokken wij naar het ziekenhuis en bezochten het meteen in stijl.
Linus bleek na controle inderdaad wat te veel te rochelen en moet 10 dagen aerosollen. Maar de kinderarts had eigenlijk meer aandacht voor zijn edele delen. Daar was iets mis mee volgens haar, en we werden prompt doorgezonden voor een echo. Een liesbreuk of een gedraaide zaadleider waren een mogelijkheid, dus wilde ze het toch even laten controleren. Gelukkig was het verdict gewoon hydrocele (zwelling van de teelbal door vochtophoping) en dat zou van zelf moeten overgaan.

En manlief tenslotte, die had dinsdag een operatie aan zijn neus op het programma staan. En die viel wat zwaarder uit dan verwacht en hij moest toch eventjes bekomen. Maar ondertussen voelt hij zich al beter (oef).

En ik? Ik voel mij (nu nog) prima!