Onze rups

Posted on

Twee kinderartsen hebben wij ondertussen versleten. De eerste werden we toegewezen door het ziekenhuis bij de geboorte van Fiona, omdat wij niet echt een voorkeur hadden doorgegeven (wie denkt daar ook aan als ze op het punt staat om te bevallen). Hij was niet echt communicatief – op zijn aanraden moest ik twee nachten in het ziekenhuis blijven (omdat ik positief getest had op GBS/streptokokken). Toen hij de derde dag op controle kwam, keek hij maar half naar ons dochter en wilde toen weer vertrekken.
Op onze vraag of we nu naar huis mochten, keerde hij op zijn stappen terug, luisterde twee seconden naar Fiona’s longen, haalde zijn schouders op en sprak toen de historische woorden: Waarom niet?

Niet echt onze stijl dus. Toen Fiona last had van spruw, belde ik naar het ziekenhuis en vroeg ik om een nieuwe kinderarts. Als tegenstelling tot de vorige, kozen we voor een jonge, vrouwelijke arts.
Na twee visites hadden we het ook wel gezien bij haar. Haar stijl was ook niet echt de onze, en de druppel die de emmer deed overlopen was het feit dat ze op acht weken al begon over andere voeding.
Borstvoeding, dat was precies niet echt haar ding en ze raadde ons aan om al te beginnen met fruitsap en papjes.

We waren eigenlijk wel een beetje radeloos. Ik heb overal proberen raad te vragen. Bij Kind en Gezin konden ze mij niet helpen zeiden ze, want “ze mochten geen reclame maken voor een specifieke arts”.
Toen Fiona nog eens ziek werd in september, en we ‘s avonds laat nog bij een huisarts van wacht langsgingen, raadde die vriendelijke mevrouw ons twee dokters aan uit het Jan Palfijn ziekenhuis.
Alhoewel ik daar niet bevallen ben, is dat ziekenhuis eigenlijk wel het best bereikbaar voor ons.

Nauwelijks een dag later mochten we reeds haar raad opvolgen en een afspraak maken met een van de dokters. Derde keer, goede keer… zoals ze dat zeggen.
Onze kinderarts is een toffe! To-the-point, no nonsense en lief voor Fiona. Iedere keer dat ik bel mogen we dezelfde dag nog langsgaan.  Ook de pediatrie-afdeling van het Jan Palfijn valt reuze mee (niet dat ik daar veel wil verblijven maar bon).

Wat de bedoeling is van de titel van dit berichtje? Dat is het koosnaampje van de kinderarts voor onze Fiona. Ze vindt haar een “rups”. Een ondeugende rups weliswaar… Omdat ze zo ondeugend kijkt, en niets liever doet dan de stetoscoop pakken als de dokter wil luisteren naar haar buik. Of de lintmeter als haar hoofd wordt gemeten…. of de pennen op het bureau…

Van rupsen gesproken… ik kan niet wachten tot ze groot genoeg is om hiermee te spelen (voor haar volgende Sint Maarten?)


5 thoughts on “Onze rups

  1. Enorm herkenbaar! Er zit toch wel een groot verschil tussen die kinderartsen. De fosiel die in Sint-Lucas moest beoordelen of Wolf naar huis mocht of niet (excuseer me voor de beledigende bewoordingen, maar de naam ‘dokter’ is die man echt niet waard!) was eigenlijk een neuro-pediater, gespecialiseerd in prematuren. Het kan best zijn dat die mens in die specifieke specialisatie zijn job goed weet te doen, maar als ‘gewone’ kinderarts zal je hem maar treffen. Soit. Een lang verhaal. En ik heb veel zin om zijn naam te vermelden, maar ‘k zal het wel niet doen. Het heeft overigens ook alles met borstvoeding te maken (het was ook al niet zo’n borstvoedingsfan, net zoals 3/4 van het personeel in Sint-Lucas, naar mijn aanvoelen). Ook wij hebben een (mannelijke, jonge) kinderarts in Jan Palfijn aangeraden gekregen, en wat mij betreft beval ik zéker in dat ziekenhuis (of thuis) bij een tweede… voor mij geen Sint-Lucas meer.

  2. Ah… en trouwens: als je op zoek bent naar dat soort tips (jammer dat we jullie niet eerder konden helpen), dan zou ik ten stelligste aanraden om eens bij een zelfstandige vroedvrouwenpraktijk te rade te gaan. Zij kennen alle kinderartsen (in Gent) en zijn sowieso altijd heel erg pro-borstvoeding én tegelijk ook mama-vriendelijk 🙂

  3. Hmm… dat is inderdaad een goed idee. En dan denken dat ik inderdaad een vroedvrouw heb die langskwam in het begin. Maar toen was ik ervan overtuigd dat het nooit erger kon dan die eerste kinderarts.
    Toen ik twijfelde over de borstvoedingsadviezen van nummer 2,heb ik haar wel opgebeld en toen was ze enorm verontwaardigd.
    Zodanig zelfs dat ze van plan was om de dokter in kwestie even haar gedacht te zeggen (mijn vroedvrouw werkt namelijk ook in Sint-Lucas en is lactatiedeskundige)

  4. Pingback: Kerstman « 2 becomes 4

Comments are closed.