40 weken + 4

Posted on

and still counting.

Alhoewel alles klaar zit volgens mijn gynaecoloog, loop ik nog steeds rond. Ik begin mij serieus af te vragen of psychologische factoren dan zo’n grote invloed hebben op bevallen. Misschien ligt het gewoon aan mij: ik ben niet nieuwsgierig genoeg naar de baby, ik heb niet zo’n zin om te bevallen, ik ben met andere dingen bezig…

In ieder geval: ik word er een beetje nerveus van. Zo heel de tijd rondlopen met het idee van: het kan voor ieder moment zijn. Zullen we Fiona op tijd kunnen wegbrengen? Zal het zo snel gaan als de vorige keer? Zal het persen beter lukken?

De laatste paar dagen waren in ieder geval een emotionele rollercoaster. Diegenen onder u die al ooit zwanger waren zullen wel weten hoe de hormonen kunnen werken op het laatst. Voeg daar weinig slaap aan toe en je krijgt een ietwat instabiel mens. Ik moet er in ieder geval redelijk zielig uitgezien hebben gisteren want ik kreeg een ‘gratis’ onderzoek van de gynaecoloog bij mijn monitortest. 4 cm ontsluiting al, jawadde.
Maar voor de rest: niks. Een afgrijselijk dikke buik ja. Het studentje dat mij aan de monitor moest leggen, keek met enig afgrijzen naar de bult. Zouden die meisjes ooit nog zwanger willen worden? Ik ben echt wel het voorbeeld van de bijna-ontploffende vrouw, met striemen en al.

Om maar te zeggen dat ik toch enigzins blij ben dat ik vannacht niet moest bevallen: manlief had zijn slaap wel nodig na vorige nacht. Een zwangere vrouw met een berg schuldgevoelens is niet goed voor je nachtrust. Maar alle tranen voor onze kat zijn precies gelaten (al voel ik er wel nog klaarzitten, maar die spaar ik voor de geboorte van onze nieuwe spruit). Toch blijven er schuldgevoelens: had ik maar eerder gezien dat er iets fout zat, dan had ze in ieder geval niet zolang moeten afzien. En de laatste tijd was er weinig tijd voor affectie, en al zeker niet met een kat waarmee het zowiezo al moeilijk was.

Mijn hoofd zit dus nog vol met muizenissen. Misschien moet ik eerst eens gaan uitwaaien voor ik kan bevallen. Wegwaaien zal ik zeker niet.


6 thoughts on “40 weken + 4

  1. Ocharm! Hang in there! Het komt wel als de tijd rijp is, zeggen ze dan.
    Kan me voorstellen dat het niet makkelijk moet zijn wat je met de poes meegemaakt hebt, maar je hebt gedaan wat je kon hé.

    Succes, lang kan het nu niet meer duren hé

  2. Laat de schuldgevoelens maar achterwege.. Je hebt gedaan wat je moest doen en dat was de dierenarts contacteren..
    Waai maar eens lekker uit buiten en waag je aan een misschien kort wandelingetje.. Ik ben er zeker van dat Muffin vandaag de zon speciaal voor jou laat schijnen. De laatste zonnestraaltjes om krachten op te doen en dan een wolk van een baby op de wereld te zetten!

    Succes!

  3. Het spijt me, maar met die laatste zin moest ik zó hard lachen 😉

    Die laatste loodjes he…
    Goh, en die schuldgevoelens. Volgens mij heeft elke vrouw (en mama) schuldgevoelens over vanalles en nog wat. En heel vaak onterecht ook.

  4. hello,
    ge zijt nog ludiek gij

    zie je al voor me op het tv-scherm stand-up comedy..

    ik zie al dat gezicht van dat stagiairtje voor me

    dat meisje zal inderdaad een trauma van opgedaan hebben

    mijn gok is dus naar de vaantjes

    maar je gaat er toch zeker niet mee blijven met die dikke buik

    vele courage

  5. Pingback: Hoe Linus ter wereld kwam - 2 becomes 4

Comments are closed.