38 weken

Posted on

Het einde is in zicht. Het kan voor ieder moment zijn.

Dat kennen we. Dat zei de gynaecoloog de vorige keer ook. En een week later lag ik weer op die stoel. En de week daarna nog eens. Tot ik op 41 weken en 4 dagen werd ingeleid. Al wat ik kan denken is: binnen de maand is er hier een baby bij.

Bijna had ik gezegd een baby extra, want Fiona laat zich de laatste tijd wel vaker van die kant zien. Last van de zwangerschapshormonen? Veel wenen, veel trunten… Het zijn natuurlijk wel rare tijden. Een huis dat overhoop ligt, een moeder die weinig mobiel is. Gelukkig dat ze naar de creche gaat, waar er nog enige stabiliteit is.

Gisteren op controle bij de gynaecoloog. Geen kilo’s bij voor de mama, ondanks de buik die gigantische proporties aanneemt. Mijn huid heeft elke rekbaarheid verloren, wat zich – helaas- vertaalt in striemen. Hoe groot de schade is, kan ik niet zeggen want ik kan net nog het bovenste van mijn buik aanschouwen. Al de rest daarbuiten blijft een vage werkelijkheid.
De baby daarentegen, die doet het zeer goed. Een stevige, krachtige baby – aldus de dokter. Dat vertaalt zich ook in een immens gewicht, toch volgens de schattingen. We spreken van 3.7 kilo and counting. Maar hoe betrouwbaar zijn die schattingen? We zullen zien. ‘t Zal in ieder geval geen kasplantje zijn.

En voor de rest alles prima. Ik ben nu zo’n 12 kilo bijgekomen. Iets minder dan van Fiona. Net als bij haar is alles eigenlijk klaar voor de bevalling. Maar de vorige keer heb ik ook nog een paar weken met drie centimeter rondgelopen.
Het slechte nieuws is dat ik weer positief heb getest op GBS (streptokokken). Dat betekent antibiotica bij de bevalling.
Plan A is twee dosissen, met vier uur er tussen, voor de baby er is. Maar de vorige keer is dat maar net gelukt. Bij een tweede alle kans dat het nog sneller gaat.
Dus is er plan B. De baby op kweek zetten. Niet helemaal maar toch een aantal testen om te zien of hij/zij niet besmet is. Ik vrees dus dat ik weer een paar nachten ziekenhuis aan mijn been heb. De vorige keer moest ik minstens twee nachten blijven. Om zeker te zijn dat er geen besmetting is. Maar dat moeten we er dan voor over hebben zeker?

Van mij mag de baby nog eventjes blijven zitten. Tot onze beneden geschilderd is. En het hier wat opgeruimd is. En ik zal maar zwijgen over het geboortekaartje en de doopsuiker zeker?


6 thoughts on “38 weken

  1. Er is ook een plan C hoor. Er bestaat een snelwerkende antibioticakuur. Geen twee dosissen nodig met twee uur tussen. Eén infuus maar.
    Die heb ik gehad bij de bevalling van Klaas.

    En eigenlijk zijn er ook nog andere plannen. Bij Trijn heb ik helemaal geen antibiotica gekregen. Het kind werd op een uur tijd geboren. Da’s snel genoeg om niet besmet te geraken.
    Als ik toch had kunnen thuisbevallen had ik een voorschriftje nodig van een dokter zodat de vroedvrouw een spuitje antibiotica kon meebrengen.

    Zo ziet ge maar… mensen zijn veel te weinig op de hoogte van de mogelijkheden.

    Veel succes nog met de laatste loodjes!

  2. Leuk om te horen dat er nog alternatieven zijn. Blijkbaar ben ik nu als iets minder risicovol ingeschat als de vorige keer: toen had ik immers een blaasontsteking gehad tijdens mijn zwangerschap.
    Fiona is kerngezond te wereld gekomen en nu gaan we voor niks minder.

  3. Ik heb ook al gehoord over thuisbevallingen waarbij ze gewoon op het moment zelf, en indien nodig, een spuitje geven. Overigens maakt het volgens mijn vroedvrouw ook veel uit of je vliezen al dan niet al gebroken zijn (zolang dit niet is gebeurd, is er naar het schijnt weinig of geen kans op besmetting van je baby). Enfin… luisteren naar wat de dokter zegt, zeker?

Comments are closed.