Ziektekiemen

Posted on

Vorige week donderdag mocht Fiona met haar papa voor het eerst op de fiets – in de draagdoek weliswaar. Naar het schijnt vond ze het heel tof. Kan ik me wel inbeelden. Hoe meer input ze krijgt, hoe beter en liefst zoveel mogelijk nieuwe dingen.

Helaas, sedert donderdagnacht heeft ons meiske last van haar neus. Het gaat er luidruchtig aan toe ‘s nachts. Vrijdag en zaterdag traande haar rechteroog flink.
Wij gaan de slijmen te lijf met een neuspeer (even geleend van Jo en Meklit) en liters fysiologisch water. Het doet ons tere moeder- en vaderhart pijn om het te doen, want deze maatregelen zorgen zonder uitzondering voor een flinke huilbui. Maar Fiona zou Fiona niet zijn als ze een seconde later weer kan lachen. Ze neemt het ons gelukkig niet kwalijk.
Maar we zijn nu een aantal dagen verder en het is eigenlijk nog altijd niet over. Overdag heeft ze er geen last van maar ‘s nachts worden we zonder uitzondering gewekt door gegorgel en gesnotter. Er zijn leukere manieren om wakker te worden dan een klein meiske met twee te moeten vasthouden om dat water in haar neus te krijgen.
Ik heb er geen idee van hoe lang zo’n verkoudheid mag duren bij een baby. Voor een volwassene zeggen ze altijd: uitzieken… maar geldt dat ook voor een baby?

Bij mij is het eigenlijk niet veel beter. Sedert vorige week donderdag duizelig, misselijk enz. Ik houd het erop dat de combinatie ‘s nachts opstaan, borstvoeding en stress op het werk niet zo gunstig is.
Ja, Fiona wordt vrijdag vier maand en ze krijgt nog altijd exclusief borstvoeding. Het afkolven lukt, maar is altijd heel nipt. Vaak moet ik drie keer afkolven om genoeg eten voor de volgende dag bijeen te schrapen.
Maar zolang het gaat…
Ik hoop alleen dat ik niet (nog) ziek(er) word.