Land of the free and the homeless

Posted on

Dat is mijn nieuwe – ironische – benaming voor de VS.

Ik vind het nog steeds een prachtig land, al heeft dat waarschijnlijk ook te maken met de natuur en het klimaat (althans hier in het zuiden). Maar af en toe zitten er voor de gemiddelde Europeaan toch wel wat wrange kantjes aan. En dan vraag ik mij af: Zou ik hier echt kunnen aarden?

Manlief niet. Dat is zeker. Als rechtgeaarde anarchist krijgt hij na drie dagen al de kriebels van dat – fake – Amerikaans gedoe. Geef toe, het is leuk als iedereen je opgewekt goedemorgen wenst en mensen vriendelijk tegen elkaar doen. Maar na drie dagen wordt het soms wat overdreven als je tien keer tijdens je ontbijt wordt gestoord omdat men niet kan laten om Fiona cute, adorable en whatsoever te noemen. Vooral als men twee seconden later met diezelfde glimlach zegt dat je geen tweede espresso kunt krijgen omdat je die zou moeten betalen (het ontbijt kost hier trouwens al 24 dollar!). Dan stel je je toch wat vragen bij al die opgewekte ´vrolijkheid´. Als ouder is het hier trouwens op eieren lopen, want iedereen lijkt je in de gaten te houden en als je je kind iets laat doen wat zij als ´shocking´ bestempelen, dan krijg je dat zo -met de glimlach- te horen. Zelfs al gaat het dan over je kind laten spelen met een dopje van de waterfles (en natuurlijk zorgen wij dat ze het niet opeet).

Of wat dacht je van deze: gisteren tijdens ons diner in een plaatselijke diner, krijgt manlief de boodschap dat hij geen saignant steak kan krijgen omdat dat niet mag van de wet! Hilarisch toch… Als Europeaan krijg je dat er bij ons niet in. Als je zin hebt in een ondoorbakken biefstuk, dan krijg je die toch gewoon? Minder dan medium cooked mocht niet.

Dus – bij Land of the Free stel ik mij wat vragen. Voor alles schijnen er regeltjes te bestaan. Zelfs voor biefstukken dus.

En Land of the Homeless – dat spreekt voor zich zeker? De straten zitten vol met mensen die niets anders hebben dan een dekbed en een winkelkarretje om hun spullen te vervoeren. Gelukkig voor hen is het hier zelfs ´s nachts nog warm dus doodvriezen gaan ze niet. Toch is het shocking. Mensen die eerst hun werk en dan hun huis kwijtgeraakt zijn. Niemand lijkt er hier iets om te geven.
In Brussel zie ik ook af en toe een dakloze maar toch niet in deze mate en ik heb soms de indruk dat zij er daar voor een stuk voor kiezen.

Maar een oma en haar kleinkind die in een slaapzak in het park moeten leven? Ik denk niet dat zij daarvoor gekozen heeft…


2 thoughts on “Land of the free and the homeless

  1. Ik heb ook zo’n dubbel gevoel bij de VS. Enerzijds een prachtig land met veel mogelijkheden, maar anderzijds zoveel kantjes waarbij je het hoofd schudt en je afvraagt hoe dat toch mogelijk is.

Comments are closed.