Linus 2 jaar

Posted on

Er is voetbal op TV. Wat doet een mens dan? Een blogpostje schrijven maar?

En zie: Linus wordt hier schromelijk verwaarloosd. Want op 18 februari werd hij twee jaar en dat moet deftig neergeschreven worden in de annalen.

Hij is bovendien zo snel aan het veranderen dat ik mij maar even moet omdraaien en hij lijkt al weer een halve cm groter en een kilo zwaarder (hopelijk voor hem is dat niet zo, anders kan hij binnenkort gaan sumoworstelen)

Let’s think.

Aan de basisprincipes is nog niet veel veranderd. Het is nog altijd een jongen en hij heeft nog altijd blond haar en bruine ogen. De dikke peuterbuik blijft nog steeds en wordt meer en meer ‘ton’ genoemd. Als we dat echter zeggen aan Linus, steekt hij steeds zijn ton(g) uit 🙂

Het uiterlijk groeit dus alleen in de grootte en breedte. T-shirts maat 98 zijn al aan de orde, maar van broeken kan een 86 soms nog mee. Een echte benidorm figuur hebben we hier: korte benen, dikke buik en lang lijf 🙂 En zweten dat hij kan… zijn haar werd in de kerstvakantie geknipt en is alweer dringend aan een beurt toe. Het schiet alle kanten op.

Maar kijkt u even verder dan het dikke tonneke. Het manneke doet mij – tough mama van twee – soms wel versteld staan met zijn taal- en redeneringsvermogen. Ofwel ben ik gewoon blij dat hij eindelijk babbelt. Want hij zweeg inderdaad langer dan Fiona maar kan nu wel op korte tijd drie/vierwoordzinnen maken, logisch redeneren en zelfs al woordspelletjes maken.

Als ik zeg dat ik ook ga slapen, dan vraagt hij: Papa ook slapen. Woordjes worden met grote precisie uitgesproken en hij kent bijna alle dieren. Alleen een vos is nog altijd een wolf. Met spinnen heeft hij ook niet veel op: laatste kwam hij panisch naar mij toe gelopen – spin spin – bleek er een dikke strontvlieg boven de tafel te zoemen. Wat doet een sadistische mama dan? Juist ja, een T-shirt met spinnen kopen.

Enfin, ik ga nu niet doen alsof wij hier de nieuwe Demosthenes in huis hebben maar het doet ongelofelijk deugd om te kunnen communiceren met je kind. En Linus geniet er ook van. Eindelijk kan hij op bijna gelijke basis spelen met zijn zus, en ook zeggen als het hem niet aanstaat. Maar als dat niet lukt, werkt aan haar haar trekken altijd!

Hij doet ook niet liever dan onnozel doen: kiekeboe spelen met zijn eigen pamper (liefst een verse dan) of paardje rijden op een stok uit het bos. En dan achter de kat aanzitten en roepen: Marie Broccoli (geen idee waar hij het haalt maar het was supercute).

Pas op, het is niet altijd lachen, gieren en brullen. Hij kan ook kwaad zijn zonder reden, maar welke peuterpuber is dat niet. Hij kakt nog altijd way too much op een dag en hij gooit zijn eten graag op de grond. Meestal volgt dat op ‘mama helpen’ en ‘neen, Linus kan dat ook alleen’.

Maar voor de rest, go for it, Linus! Die slapeloze nachten van in het begin zijn je bijna vergeven 😉


#Wijvenweek: Kijk, een mening

Posted on

Woensdag had ik zoals de meeste vrouwen geen goesting om nog eens mijn (bescheiden) mening neer te pennen, maar nu doen we even een tour de force.

En omdat het nu eenmaal wijvenweek is, doen we dat in stijl, over vrouwen dus.

Vrouwen en werk

Vrouwen verdienen minder dan mannen voor hetzelfde werk. Ewel ik vind dat schandalig. OK, vrouwen werken vaak minder (hard) dan mannen. Anders dan mannen moeten wij ook met andere dingen bezig zijn: het huishouden, de kinderen. En ja, dat is ook werk, onbetaald weliswaar, maar zeker niet het meest leuke werk. En face it or not, beste mannen, u hebt daar weinig tot geen oog voor. Wassen, plooien, strijken, waarom? Mijn kleren vliegen toch vanzelf netjes gewassen in mijn kast?
Dus…. vind ik het schandalig dat vrouwen als minder worden aanschouwd qua werk. Een baas ziet een vrouw en denkt: kinderen, ziekte, afwezigheid, minder inzet… Maar al te vaak vergeet men dat achter een man die zich 110% kan inzetten voor zijn werk ook een vrouw staat die al de rest op zich neemt.

Enfin… you get the point. Ik word daar soms een beetje lastig van.

Hierbij moet ik dan meteen vermelden dat ik daarvantswege niet kan klagen hier in huis. OK ik doe het meeste op sommige vlakken, maar ik kan dan ook geen huizen verbouwen. Maar manlief, je bent gewaarschuwd: de dag dat er in huis niks meer te doen valt, doe jij dan ook de helft van het plooiwerk? 😉

Voor mijn dochter wens ik alvast dat zij mag opgroeien in een wereld waar vrouwen nu eens 100% gelijke kansen mag krijgen qua werk, qua vrijheid. België mag dan wel een van de beste plaatsen zijn waar je als vrouw geboren kunt worden, er is nog altijd werk aan de winkel.

Dus pleit ik nu alvast voor meer vrijheid voor de mannen. Laat hen ook maar eens thuisblijven voor de kinderen, laat hen ook maar eens moederen. Ze hebben er deugd van. En laat hun werkgevers er dan meteen ook aan wennen dat beide ouders er moeten kunnen zijn voor hun kinderen.

En awoert aan alle mannen die blijven vasthouden aan het klassieke rollenpatroon.

En stop ik erover… echt.


#Wijvenweek: Stoefen

Posted on

Stoefen met uw eigen… hoe on-Westvlaams is dat niet zeg. Maar enfin, alles voor de wijven he.

Kijkt ne keer hoe goed ik ben. Kijkt ne keer wat ik allemaal kan. Laat eens denken, wat kan ik goed:

  • ik kan (kon) goed studeren: ok, over wiskunde en chemie en zo vroeg je mij liever niks, maar als er talen of geschiedenis aan te pas kwamen – that was my thing. En ik hoop dat ik dat doorgegeven heb aan mijn kinderen. Niks lijkt mij zo verschrikkelijk als moeten ploeteren in uw schoolcarriere. Maar he, ik heb wel veel gewerkt he, maar ik deed dat graag.
  • ik hoop dat ik een goede mama ben. Ik zeur zoals iedere mama wel eens op haar kinderen, maar ik zie ze ongelofelijk graag.
  • koken, dat moet je mij niet vragen maar ik kan wel goed maaltijden verzinnen en ik ben een goeie kookassistent
  • ik kan goed dingen organiseren, als ik er moeite voor doe
  • veel vrouwen op de wijvenblogs stoefen met het multitasken. Ik kan tv kijken en bloggen, telt dat ook?

Verder dan dit gaat mijn inspiratie niet op dit moment.

Ben ik tevreden over mezelf? Meestal wel ja. Soms ook niet. Maar of dat dan altijd met dingen te maken heeft die ik zelf kan veranderen? Meestal niet. Dus heeft het geen zin om daarbij stil te staan.


#Wijvenweek: Zelfcensuur

Posted on

Ik heb een paar keer een felle reactie gehad van iemand op mijn blog en sedertdien probeer ik des te meer op te letten op wat niet op mijn blog komt.

Zo zult u via dit medium nooit te horen krijgen

  • wat manlief zo heelderdagen uitspookt (als hij niet aan het huis aan het werken is)
  • of en hoeveel wij ruzie maken/geld uitgeven/de liefde bedrijven (om het romantisch te zeggen)
  • wat ik echt denk van mijn werkplaats
  • wat ik echt denk van sommige mensen
  • hoeveel spijt ik heb van sommige dingen

of misschien… voor 1 keer dan

[tuut] – censuur door de echtgenoot

Pech gehad


#Wijvenweek: Dromen (2)

Posted on

Even recapituleren wegens gisteren te moe en enkel nog in staat om een woordenbrij te produceren.

Jazeker er werd hier ooit gedroomd, over:

  • specialist in de Egyptologie worden. Dat is deels gelukt, het diploma is er… nu alleen nog in Egypte raken en mijn verroeste kennis terug oprakelen.
  • bibliothecaris worden. Diploma = check, nu alleen nog eens een selectieronde overleven
  • diplomaat worden. Momenteel kijk ik naar de man die die droom kelderde. Of dat een goede of slechte zaak is, daar ben ik nog niet aan uit. Laat ons het erop houden dat ik niet zeker ben of ik er het juiste karakter voor had.

Een hoop onvervulde dromen lijkt me. Maar is dat een probleem? Ik lijk de jaren van de hooggespannen verwachtingen achter mij gelaten te hebben. Op dit moment kabbelt  het leven voort. Ik droom van gezonde kindjes, een afgewerkt huis en een zalige, gemakkelijk te onderhouden tuin. Allemaal dingen die hopelijk te realiseren vallen.

Soms doet mijn brein van kortsluiting en dan droom ik van iets zots. Mooie reizen bijvoorbeeld, naar Noorwegen, United States of America of doe zo voort. Wat zeg ik, waarom daar niet meteen gaan wonen? Gewoon even totaal iets anders…

Of misschien in België blijven, mijn werk opzeggen en een biowinkel opstarten. Een kinderboerderij? U ziet, de mogelijkheden zijn legio.

Maar grote kans dat ik op mijn sterfbed nog altijd denk: morgen beginnen we eraan.

Laat ons dit stukje dus maar afsluiten met een droom-kortbij: soms wordt er hier gedroomd van nog een mondje bij. De droom piept nog vanonder een stapel practische bezwaren en misschien blijft hij voor eeuwig daar begraven.

U wordt op de hoogte gehouden.



Al mijn dromen verscheurd

Posted on

Ik denk dat iedere ouder vanmorgen wel een duwke kreeg toen het nieuws van de busramp te horen/zien was. Maar dat valt natuurlijk in het niets bij de ontreddering van de ouders van wie het kind op die bewuste bus zat.

Iedereen die moeder of vader wordt, leeft vanaf dag 1 met die vage angst: hopelijk overkomt mijn kind niks. Sommige dingen heb je zelf in de hand in het leven, andere zijn gewoonweg stompzinnige accidenten, waarbij je alleen kunt denken: waarom mijn kind?

En blijkbaar leeft het overal, want de dochter van drie kwam vanmiddag thuis met de vraag: Wat is er gebeurd, mama, met die bus in Zwitserland en al die kindjes die overleden zijn? (yep letterlijk zo…)

Mijn mening voor de Wijvenweek, het zal voor een beetje later zijn.

* De titel van die blogpostje komt trouwens van het nummer ‘Mooi ‘t leven is mooi’ van Will Tura. Ik zit daar al heel de dag mee in mijn hoofd.


Een tandje meer of minder

Posted on

Als je op de trein zit en plots een bedrukte echtgenoot aan de telefoon krijgt, waaraan denk je dan:

Hij is met de auto ergens tegengereden (sorry allerliefste, dat ik daaraan als eerste dacht)

Maar neen, hij was op weg met de fiets van de creche naar huis. Goed nieuws dus, ware het niet dat hij in de bakfiets een jongen vervoerde met een dikke lip en gezwollen kaak.

Buiten het weten van de creche-mensen om (ik weiger ze ‘onthaalmoeders’te noemen) moet Linus gevallen zijn. Wat het creche-oog niet zag, had het alziend papa-oog direct gezien… een dikke lip van hier tot ginder maar erger nog; een schijnbaar loszittende voortand en bloedend tandvlees.

Het tweede lid van het ouderpanel werd erbij gehaald en het enigste wat ik kon denken was: niet weer. U moet namelijk weten dat wij hier het laatste jaar onze zuurverdiende centjes hebben gespendeerd aan een nieuwe voortand voor manlief – ter vervanging van een zwartgeworden exemplaar dat beschadigd werd toen hij op jonge leeftijd onzacht kennis maakte met een lavabo. En een melktand beschadigen lijkt misschien niet zo erg, maar als de definitieve tand beschadigd raakt, dan ben je nog niet uit de kosten.

Enfin, de tandarts hier in het dorp was zo vriendelijk om ons te laten langskomen. Na controle, werden we naar huis gestuurd met een briefje voor de verzekering (schade valt niet te bepalen voor de komende zes jaar), een voorschrift voor vloeibaar eten en een verbod op de ‘tut’.

Volgens de tandarts werd het trouwens toch tijd om de tut af te schaffen en nu leek haar het ideale moment. Ik had zin om haar uit te nodigen om te babysitten de komende nachten 🙂

Enfin, de tutten werd naar de kast verbannen – in stilte. Wij staken het manneke in bed. Denkende dat hij niet zou opmerken dat er – ehum – bepaalde onderdelen ontbraken in bed. Maar dat was buiten het manneke gerekend. Hij begon op klagende toon ‘tutje’ te zeggen. Wij wreven nog eens extra over zijn bolleke en trokken de deur achter ons dicht. Het klagen werd roepen. En wenen.

Na vijf minuten werd het stil. Wij keken eens voldaan naar elkaar en complimenteerden ons met ons ouderlijk inzicht (en ook met het geluk gemakkelijke kinders te hebben).

Tot ik een uur later eens ging piepen. Meneer had gewoon nog ergens een tut opgediept en had die in zijn mond gepropt.

Welke zere tand?


#Wijvenweek: Guilty pleasures

Posted on

Guilty pleasures…

Het zou zo de titel kunnen zijn voor een boek uit de serie Anita Blake van schrijfster Laurell K. Hamilton – laat het ons vampierenromannetjes voor volwassenen noemen..  Oh wacht… het ís gewoonweg de titel van een boek van Laurell K. Hamilton.

Voila, de aftrap is gegeven. Dit zijn mijn guilty pleasures en kleine kantjes:

  • Ik lees graag en veel. Maar dat is dan niet persé hoogstaande literatuur. Nee, ik ben een fan van fantasy en horror. En als er dan eens wat seks aan te pas komt, dan vind ik dat helemaal niet erg 🙂 Maar hoogstaand kan je dat niet noemen nee. Maar wel entertainend.
  • Ik snoep heel graag. Vooral als ik stress heb. Ik zorg dan ook dat ik nooit snoep in huis heb. Want als er is, dan eet ik het op. En nee, dan deel ik met niemand. Ook niet met de kinderen. Ha nee, want snoep is slecht voor je.
  • Ik kan mij soms enorm opjagen aan andere mensen in het verkeer. Ik doe altijd mijn best om daarbij geen racistische benamingen te gebruiken maar aangezien ik vaak in Brussel fiets, erger ik mij soms wel aan een allochtoon die ik iets gevaarlijks zie doen. Maar ik probeer mij in te houden en dus noem ik vrouwen met een hoofddoek die plots voor mijn wielen lopen, enkel binnensmonds pinguins.
  • Verder lijk ik vaak in mijn eigen wereld te vertoeven en dan heb ik soms geen oog in hoe ik met andere mensen moet omgaan. Eigenlijk – als ik heel eerlijk ben – wil ik soms zo weinig mogelijk contact met andere mensen. Ik ben altijd bang dat ik iets onnozels ga doen of zo. Wat meer zelfvertrouwen zou soms wel wenselijk zijn.

En zo kan ik wel doorgaan. Maar sommige dingen blijven beter onuitgesproken. Kwestie van te doen alsof 😉


#Wijvenweek: De winter is mijn seizoen

Posted on

Voor u denkt dat ik opfleur zodra de temperaturen onder het vriespunt duiken… ik heb het persoonlijk meer voor de lente of de zomer. Maar toch…

De winter is zoveel gemakkelijker. Geen kat die ziet dat het al vier weken (wat zeg ik: een eeuwigheid) geleden is dat je het haar van je oksels en benen hebt verwijderd (ik zie de drommen vrouwelijke lezers al gillend wegvluchten). Geen mens die erom maalt dat je met een gemakkelijke broek de deur uitkomt (rokjes zijn soms nogal friskes bij -10).
Haren kammen ‘s morgens? Overrated. Een warme muts erop en niemand die ziet dat je al in geen half jaar een kapper van dichtbij hebt gezien. Of dat de borstel weer eens zoek is.

Ik denk dat u het plaatje wel snapt. Ik doe niet mee aan voor en na foto’s. Dat zou echt verspilling van schijfruimte zijn.

Is het nonchalence? Waarschijnlijk wel. Want ik sta er al te weinig bij stil hoe ik eruit zie. Hence, deze morgen, had ik de dochter al bij de schoolpoort afgezet toen mij te binnen viel dat ik vergeten was mijn haren te kammen. En dat ik ook geen muts droeg, wegens te mooi weer. Tsja.

Is het luiheid? Goh, ik kan mij niet voorstellen dat ik vroeger zou opstaan om mij op te maken. Maar voor de rest, ik zou er wel graag wat beter uitzien. Maar er zijn altijd andere dingen die voorgaan. De kinderen netjes aankleden. Zorgen dat ze deftig ontbijten. En dan is er meestal geen tijd meer over om mij nog speciaal op te kleden of zo. En daarbij, ik ga toch altijd met de fiets, en dan is een broek supergemakkelijk.

De enigste dag in mijn leven dat ik make-up droeg was op mijn trouwdag. En ja, ik voelde mij mooi. Soms zou ik willen dat ik het nog eens kon proberen. Maar ik vind altijd wel een excuus: ik weet niet hoe ik eraan moet beginnen en ik heb gevoelige ogen, dus ben ik bang om daar al te veel aan te smeren.

Als ik echt heel mechant zou doen, dan steek ik het gewoon op mijn moeder. Ah ja, want die deed daar ook niet aan mee, aan heel dat gedoe. En vrouwen met veel make-up of al te veel opgekleed, die noemden wij vroeger altijd chi-chi madammekes of preutjes. Je ziet, ik heb het verleden niet mee.

Dus ja… ik ben een wijf. Een naturelleke zoals ze dat zeggen. Compleet met het niet-ideale-model, de wildgroei en de ongekamde haren. Misschien verander ik dat ooit. Maar op dit moment heb ik precies andere prioriteiten.