Zeg…

Posted on

Er zijn nadelen aan het slechts-door-een-gyproc-muurke-gescheiden-te-zijn-van-uw-kroost-snachts.

Je kunt ze horen snurken bijvoorbeeld. Komt niet meer voor sedert het amandelloze bestaan van Linus.

Als Fiona te veel wrikkelt in haar bed, schopt ze tegen de muur, zo vlak langs mijn oor. Hoor ik gelukkig niet als ik slaap.

Voordelen zijn er ook natuurlijk:

Ik hoef niet zo ver te lopen als er een wakker is. Nadeel is dat het gezeur je wel wakker houdt als je net besloten hebt dat er eigenlijk niks aan de hand is en dat ze weer moeten slapen.

Je ontdekt heelder nieuwe manieren om wakker te worden des morgens. Na het licht uit de gang, de echtgenoot in de keuken hebben we nu ook: de kinders zijn wakker. En niet wakker in de zin van: er zet er een zijn keel open wegens honger/natte pamper. Maar wel: er ontspint zich een boeiende conversatie op een halve meter van uw slaperig oor.

Zo van:
“Linusje… je moet wel nog slapen he… het konijntje is nog niet wakker”
“Ja”
“Linusje is je pinguin daar? En het paardje ook”
“Ja…. minguin… paatje”
“Linusje je bent een babbelkous” (says who?)

Allemaal heel vertederend. De eerste echt conversaties tussen broer en zus. Ik had wel liever nog een kwartier geslapen maar enfin… er zijn ergere manieren om wakker te worden 🙂




Dramaqueen en pestprins

Posted on

Op zijn niet-meer-zo-korte beentjes komt hij aangehold. Plots heeft het fietsje zijn belangstelling verloren.

Mamaaaaa, roept hij en neemt mijn benen in een innige omhelzing. Ik pak hem op. Mama, zucht hij, en geeft me een knuffel.

Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Wailing. Het Engels lijkt hier opeens toepasselijk. Ze botst tegen me aan. Mamaaaaaaaa. Een hartverscheurende roep om meer aandacht.

De kleine pestprins verbreekt de omhelzing en kijkt geringschattend op haar neer. “MIJN mama” klinkt er misprijzend.

Waarop een nieuwe WAAAAAAAAAAAAAAAAAAH volgt. Dramaqueen rules.

Oh ze kunnen niet zonder elkaar, de twee leden van ons prinsenpaar. Zij voelt zich in haar element als ze hem kan commanderen. Hij volgt haar – als hij zin heeft. Hij rijdt haar achterna met de fiets, tot zij hem tevergeefs wil duidelijk maken dat er daar een rood stoplicht staat en hij dus moet wachten.
Hij pakt de speeltjes van onder de zetel waarop zij ze annexeert, zonder genade. Evenzeer kunnen ze samen verder bouwen aan hun kasteel.
Zij kleurt een mooie tekening, die hij afmaakt met een paar welgemikte krabbels.

De competitie is zwaar. Zij verklikt hem als hij met zijn yoghurt avantgardische tekeningen op de tafel maakt. Hij grijpt haar favoriete knuffel en gaat er al giechelend vandoor. Zij houdt het welverdiende snoepje uitdagend voor zijn neus en stopt het dan genietend in haar mond.

Oh dat zal nog vuurwerk geven tussen die twee.

PS Nu alleen nog hopen dat het dramaqueengehalte wat minder wordt. Of hebben alle meisjes van bijna vier daar last van? Het is nogal frustrerend namelijk, vooral omdat wij allebei nogal no-nonsense zijn.



Maria met bed-head en emo-eten

Posted on

Fiona als moeke Maria – komt ervan zeker als je je kind als tweede naam Maria geeft?

nog een Maria-maar echt vrouwelijk ziet ze er niet uit 😉

nog een lid van onze beestenboel – ons schaap Bob verloor een maand geleden zijn ene hoorn. Zou hij nu aangetast zijn in zijn mannelijkheid?

deze foto om te laten zien dat de natuur serieus op hol geslagen was: deze foto dateert van juist voor de strenge vorst

vorig weekend zaten we in de Ardennen. Linus geniet van het uitzicht

op de vorige foto was het niet echt duidelijk – Linus zijn bedhead

af en toe doet Fiona een poging om hem wat op te kalefateren, maar dit valt eerder onder de noemer ‘broermishandeling’

Logisch dus dat Linus last heeft van emo-eten