Ik ben drie en ik doe het lekker nie! Ik ben twee en ik slaap niet, nee

Posted on

Voor wat het waard is, allemaal nog een gelukkig nieuwjaar.

Waarempel, mijn laatste post is reeds meer dan een maand geleden. Mijn vader vraagt zich al af of wij hier wel internet hebben…

Maar bon, deze blog is nog niet dood. Alleen de foto’s moeten nog even wachten, na wat hardware problemen moet manlief eerst ons archiefcomputerke aan de praat krijgen.

Een korte update dus:

De verhuis: aan de optimisten kan ik zeggen- we zijn verhuisd net voor de kerstvakantie. voor de pessimisten: we zijn nog lang niet klaar. In het huis ligt het nog vol. En in het “kot” staat nog niet alles op zijn plaats, hangt de helft van de lichten er al maar nog maar drie vierde van de plinten. Maar hey, we hebben zelfs al een bouwvergunning! Ja ja, het mirakel van 2012 – de postbode klopte aan bij onze tijdelijke woonst met een dikke envelop. De stad heeft zijn zegen gegeven – ruim een half jaar eerder dan verwacht! En dus zal de ene verbouwing naadloos overlopen in de andere. Staat het eerst op het programma: het begin van een oprit, kwestie van met droge voeten en zonder in putten te duikelen in ons kot te raken.
Er rest mij alleen te zeggen: het is hier de max. Geen oneffen vloeren meer, een keuken die eindelijk de naam waard is, een deftige chauffage, een zalige douche,… OK het is nog niet 100% af en het is misschien niet echt groot, maar het is wel tof dat ge uw kinders in de gaten kunt houden als je aan het koken bent. Waarom moeten we eigenlijk ons huis verbouwen? 😉

Ja de kinders dan… de titel zal het al suggereren. Wij zijn hier deftig grijze haren aan het kweken. Het nieuwe jaar bracht een late peuterpuberteit voor Fiona en woelige nachten voor Linus. Fiona – die nochtans al in het tweede kleuter zit – krijgt weer babymanieren, zelfs in die mate dat Linus bij wijlen de oudste lijkt (alhoewel hij een grote kop kleiner is). Alleen ‘s nachts… ‘s nachts verdient Fiona haar brownie points en slaapt ze als een blok. Haar broer daarentegen, die spaart wallen bijeen. Bij zichzelf, de mama en de papa. Om het uur loopt er bij hem een soort wekker af en bleit hij het hele huis bij elkaar (had ik al gezegd dat sedert onze verhuis onze kinders samen slapen en wij slechts door een gyproc wandje van hen gescheiden worden?)
Maar bon, laten we de zaken niet dramatiseren: Fiona kan bij wijlen ook flink zijn, al is ze heel moeilijk te straffen at the moment en doet ze soms echt overdreven kinderachtig (ja ja ze is nog maar drie maar normaal doet ze zich groter voor). Linus groeit als kool, eet al properder dan zijn zus en begint de oren van ons hoofd te tetteren. Alleen… dat slapen he. Oh en had ik al over zijn pampers gesproken? Wat dat manneke daar allemaal in draait? Ik houd mijn hart vast voor de zindelijkheidstraining. Ik denk dat we hem best een X-large potje kopen. Kakken dat dat ventje kan!
Fiona slaapt ook nog altijd met pampers ja. Puur uit luiheid volgens mij. Nu moet ik zeggen dat ze de laatste dagen eindelijk ‘s morgens pipi op het toilet doet ipv in haar pamper. Wat een WC met spoelbak toch allemaal kan doen zeker?

Enfin, zo u weet weer dat wij hier nog allemaal leven. Hopelijk binnenkort met foto’s en wat meer nieuws.

(En hopelijk ook eindelijk eens een nieuwe lay-out)