Wij gingen eens naar Berlijn

Posted on

Ik moest voor het werk naar Berlijn en manlief ging mee. Ah ja, want oma, moetje en paps werden bereidwillig gevonden om even op te passen. En het was al even geleden dat wij nog eens samen weg gingen.

En zo trokken wij voor vier dagen naar de Duitse hoofdstad. Ik moet eerlijk zijn, veel goesting had ik niet, want Duitsland spreekt mij absoluut niet aan.

Maar toch, Berlijn is een toffe stad… ik wil er nog wel eens naar toe! Zelfs met kindjes! Het is veel beter meegevallen dan ik dacht en… we hebben goed gegeten (er zijn megaveel toffe restaurantjes, voor ieders goesting). En het is supergoedkoop om er naartoe te gaan – wij reisden voor 166 euro.

Naast vergaderen deden wij de volgende dingen in Berlijn:

We bezochten het Holocaustmemorial

heel bevreemdend

de Berlijnse Muur… vroeger en nu

Checkpoint Charlie

eerst afgebroken, en dan voor de toeristen teruggezet

Vooral het Berlijnse eten zal ons nog lang heugen: de laatste avond aten wij in een Mexicaans restaurant. Dat waren by far de beste enchiladas ever!

V


Ons fretzakske

Posted on

Fiona haar vertrouwen in haar ‘lieve broer’ heeft zonet een flinke deuk gekregen.

Ze mochten samen als dessert een klein zakje koekjes opeten dat Linus in de creche had gekregen voor een verjaardag. Ik had de koekjes net in een potje gedaan en hen gegeven toen Fiona erachter kwam dat ze naar het toilet moest.

Tegen de tijd dat ik haar poep had afgekuist, kwam Linus al met het potje aandraven. Alle koekjes waren weg.

Ik dacht even dat ik spoken zag maar toen zag ik dat zijn wangen verdacht dik stonden en dat er een soort ‘koekjessap’ uit zijn mond liep. Ons fretzakske had van zus’ afwezigheid geprofiteerd om alles vlug in zijn mond te proppen.

Arme Fiona. Zij die altijd ervoor zorgt dat haar broer ook een snoepje krijgt, was nu op snelheid gepakt.*

* Het hielp ook niet dat mama de twee koekjes die ze gespaard had voor haar pop afkeurde voor consumptie omdat ze ze had vastgepakt met ongewassen handen.

** Gelukkig had ik nog koekjes in huis.


Een dochter hebben is…

Posted on

samen naar het Lelijke Eendje kijken en tranen met tuiten wenen

* Want het eendje mag niet bij zijn mama blijven en wordt weggejaagd
* En dat vond de dochter zo zielig – en dus de mama vond dat eigenlijk ook zielig (alhoewel ze zich dacht te herinneren dat alles goed afloopt)
* En zie, de dochter kon toch nog lachen toen bleek dat het eendje eigenlijk een zwaan was en uiteindelijk terug zijn mama en boers/zusjes vond

The Ugly Duckling

PS En stiekem was ik wel blij want dat wil zeggen dat Fiona zich begint in te leven in andermans wereld (zelfs al is het die van een kiekske)


Vorderingen

Posted on

Deze morgen aan tafel: Mama, wat is jouw voornaam? En jouw achternaam? Welke dag zijn we vandaag?

😉 Zalig zo een keer geen ‘waarom’-vraag. Ik heb nog niks dan voordelen gezien aan het graadsklasje waar Fiona nu zit. Ze doen natuurlijk nog heel wat activiteiten op 1e-kleuterniveau maar ongetwijfeld zal ze hier en daar wel wat dingen oppikken van de 2e kleutertjes. Ik kan niet wachten tot ze groter wordt.
Het klinkt misschien cru – maar ik zal blij zijn als die baby-fase voorbij is. OK, ze zijn schattig en kleertjes voor vijf/zes jaar (ja, zo’n maat moet ik al kopen) zien er nu eenmaal minder knoddig uit. Maar aan de andere kant: leuk dat ze begrip beginnen krijgen. En al eens kunnen meehelpen. Toch leuker dan een peuter die gefrustreerd aan uw been komt te hangen. En niet kan zeggen wat er scheelt.

Trouwens: ook vorderingen in ons (tuin)huis. De muren in de leefruimte (ha ja, want binnenkort verhuizen wij tijdelijk naar daar) zijn bijna allemaal gepleisterd en het plafond hangt er al bijna voor de helft aan. En de electriciteit ligt er al. Binnen twee weken gaan ze chappen. Joepi.

Oh – en onze kleinsten begint eindelijk wat verstaanbaar te worden! Hij kan al ‘water’ komen vragen. En zeggen als hij in bad wil (badje!) – waar hij eigenlijk altijd zin in heeft ;)… Het lijkt mij dat hij de fase van peutergebrabbel gewoon wilt overslaan!


En waar was u op 9/11?

Posted on

10 jaar geleden was ik in de V.S. In juli was ik in New York geland, en van daaruit doorgevlogen naar L.A. Ik werkte er een zomer als hostel assistant, in deze supertoffe jeugdherberg.

Die morgen werd ik laat wakker, want ik had de avond ervoor tot laat gewerkt. Toen ik aan mijn baas vroeg wanneer de grote groep Hollanders gingen aankomen in de hostel, dan was het sombere antwoord: ik denk niet dat ze nog zullen komen. En hij knikte naar de TV-kamer.

En de rest is geschiedenis. Alle Amerikanen zaten wezenloos naar de TV te staren en ook ik kon niet geloven dat er echt twee vliegtuigen in de WTC-torens gevlogen waren.


Bellewaerde

Posted on

Vorige zondag trakteerden paps en moetje Fiona, Linus en mezelf op een dagje Bellewaerde. We hadden veel geluk met het weer want ‘s morgens was het regenachtig – wat betekent dat er minder ‘dagjestoeristen’ komen opdagen.
😉 Daarna was het weer ideaal: niet te warm, beetje bewolkt maar toch warm genoeg dat je kleren snel drogen.

Het was een prachtige dag: Fiona en Linus hebben zich heeeeeel goed geamuseerd (en hun mama ook natuurlijk). Bellewaerde is een prachtig park, met veel groen en attracties op ieders maat. Ik vind vooral hun Kids Park heel tof: een aantal populaire attracties (zoals een rad, een vliegend tapijt, een draaimolen, de theepotjes…) op kindermaat.

Fiona durfde al op meer attracties dan de vorige keer (met oma erbij): de kleine piratenbootjes, de leeuwentrein, de dansende luchtballonnen, de boomstammetjes… Linus keek vooral goed rond, vanuit de buggy of vanop mama’s/paps/moetjes arm. Alles was boeiend, alleen de spuwende slang bij de jungle bootjes was niet zijn – eum – favoriet.

Enkele sfeerbeelden

Fiona en Linus in het kinderrad

Linus toont de tijgers

Fiona met paps op de piratenbootjes

ik was vergeten hoe nat je kon worden op die dingen…

ik hoef niet te zeggen wie de kleur van de auto had gekozen?

op de dansende ballonnen (Fiona’s favorite)
waarmee bewezen is dat ze haar moeders evenwichtsorgaan heeft geërfd en niet dat van haar vader

Linus onder de indruk van de junglebootjes

die dingen stonden er al toen ik klein was

en met deze smakelijke noot…

Het was een toffe dag!


Note to myself

Posted on

Beleg geen vergadering met de architect om 17 uur. Ook niet als de kinders alletwee een flinke middagdut hebben gedaan.

Gegarandeerd dat ze dan hun beste chaotische gedrag boven gaan halen.

Eten. Bad. Een paar keer de hoek.

En toen vertrok de architect. Zo wordt een vrouw een huissloof. Ze weet nooit van iets. Maar hé, ik ben er wel in geslaagd om ze nog warm (en gezond) te doen eten EN ze zijn in bad geraakt.


1 september 2011

Posted on

De obligate 1e september-foto

Fiona mocht zelf haar outfit kiezen en het werd de roze rok. Als het van haar afhangt, zou ze die precies iedere dag dragen 😉 Helemaal gerust was ze er precies niet in – want we brachten haar vroeg (ik moest nadien nog naar Brussel) en er waren nog niet zoveel kindjes op de speelplaats. Maar na een dikke knuffel gaf ze flink aan handje aan juffrouw Hannelore, die toezicht aan het houden was (als je dan tegen 8u30 gaat, hangen er hele trossen kindjes aan het handje van de juffrouw 😉 )

Het verhaal van de eerste schooldag werd er een aan de telefoon want ik zag de kindjes niet meer voor bedtijd. Waar ik vorig jaar moest content zijn met een ‘ik heb gespeeld’; kwam er nu al: ‘ik heb gestempeld in de poppenhoek’ uit. We maken vorderingen! Ik hoop van straks nog eens de juf te pakken te krijgen aangezien ik voor de rest niets weet: drinken ze nog melk, mogen ze nog een koek meebrengen… (haar fruit had ze opgegeten en de juffrouw had niet gezegd dat ze de koek mocht opeten)

Voor de rest ben ik er wel gerust in: Fiona kan haar plan trekken. ‘s Middags had ze naar gewoonte goed gegeten. Patatjes, worteltjes en nog iets (vol-au-vent? als het hetzelfde menu is als bij neef Pepijn)

Linus kan niet wachten tot hij ook groot genoeg is om mee te kunnen naar school. Vanmorgen zette hij zich pardoes op de grond op de speelplaats en er was geen beweging meer in te krijgen. De rest van de rit naar de creche zei hij af en toe nog eens ‘ia’ (zijn roepnaampje voor Fiona).

Tot slot nog een foto van onze grote meid

en van de papa – die op 31 augustus 32 kaarsjes mocht uitblazen