Linus 18 maand

Posted on

18-8-2011
de dag dat de wereld verzoop, inclusief Pukkelpop
de dag dat ‘een festivalleke doen’  niet meer zo onschuldig bleek
de dag ook dat ik mijn anderhalfjarige (bijna) niet zag, omdat ik te laat thuiskwam, omdat – net toen ik uit mijn Brussels kantoor wilde vertrekken – de zondvloed losbarstte

de eerste foto toont dus de anderhalfjarige in zijn bed – nog niet aan het slapen (ik maak ze niet wakker voor een foto, nee). De tweede en derde foto zijn pas van de dag erna. Genomen tussen het lezen van alle ellende door.

En – mirakel – hij staat er lachend op! No kidding, de laatste dagen worden hier veel traantjes vergoten door zoonlief. Omwille van al het onrecht in de wereld, dat er voor zorgt bijvoorbeeld dat hij zijn fles iets te laat krijgt. Of dat hij niet naar buiten mag. Of… of… Dat manneke ligt soms serieus in de clinch met de wereld.

Maar he, meestal is hij nog onze lachtaart hoor. Je moet niet veel fratsen uithalen om hem aan het lachen te krijgen. Nog altijd vrij easy going dus. Aan de andere kant: hij kan ons ook goed aan het lachen brengen hoor.Mister “bodylanguage is my middle name”.

Of ook: hoe ondeugend hij kan kijken. En hoe lastig dat het soms is – experienced parents als wij zijn – om daar  serieus bij te blijven. Zoals gisteren: spuwen met zijn mond vol blijft (helaas) een hardnekkige feature. En als papa en mama tegelijk streng nee zeggen, volgt dit scenario: Zoonlief zet het op een brullen (zijn tactiek als mama of papa boos zijn) en kijkt vervolgens na vijf seconden vanuit zijn ooghoeken naar mama en papa om te zien of die tactiek effect heeft. Enfin het klinkt misschien niet zo grappig als het hier staat, maar ge zou het moeten zien. Of misschien ben ik een van die ouders die haar kind gewoon altijd grappig vindt.

Enfin, niet altijd, want het manneke kan ook serieus jengelen. Dit gejengel stopt alleen maar als je hem opheft en ronddraagt. De draagzak doet dan wonderen. Knuffelaar als het is, doet hij dan niet liever dan zijn hoofdje op je rug vlijen. Helaas heeft hij recent ontdekt dat hij dan ook goed aan mijn haar kan trekken.

Enfin, iedereen die al eens een anderhalfjarige in huis gehad heeft, herkent zich waarschijnlijk. Ze zijn oh zo schattig meneer, maar ik kan niet wachten tot ze in de plooi vallen met zichzelf.

Bij Fiona vond ik het een stuk aangenamer toen ze zichzelf kon uitdrukken. Want dan – zo leert de ervaring – zijn ze een stuk minder gefrustreerd. Bij Linus wordt dat nog een calvarietocht denk ik. Meneer verstaat veel – als hij zin heeft. Voor hetzelfde geld ben je tegen de muur aan het babbelen. Hij kent het woord ‘paard’. Ik herhaal het tien keer als hij een boekje leest. En toch zegt hij koppig ‘beuh’.
Bij het bezoek van de schoonouders, komt er geen woord uit zijn mond. Ik vraag hem om te zwaaien naar paps en moetje als ik hem naar zijn bed wil brengen. Wat zegt hij als we 500m verwijderd zijn van het object van zijn affectie? Paps en moetje… perfect uitgesproken.
Soms denk ik dat ik spoken hoor. Hij wil in de kookpotten kijken. Ik pak hem vast. Hij wijst en zegt: pasta (en ‘t was nog correct ook). Maar denk niet dat hij het dan nog eens wil zeggen 😮

Op vlak van taal weinig nieuws dus. Behalve de occasionele opflakkeringen dus. Een woord zegt hij wel veel (en met veel bedoel ik zo’n 20 keer per dag): draait (hoor: drrrrrrrrraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat) Als hij een windmolen ziet. Als hij een andere molen ziet. Als we een bocht nemen met de auto… De fixatie met windmolens startte bij oma en opa waar hij de windmolens in het industriepark van Ieper kan zien staan. Volgende week mag hij op vakantie bij oma: hij zal zich weer kunnen uitleven. Voor de rest? Papa (mama kan ook, maar alleen bij groot onrecht), beuh (voor een beest), ba (voor ballon, bal…) en voor de rest roept hij Fiona (maar het exacte woord heb ik nog niet begrepen) en de poes (ik denk dat hij Louis probeert te zeggen).
En voor de rest sign language. Dat kan ver gaan: heelder commando’s in het genre van: moeder, kom hier en doe mijn doos met speelgoed open. Of hij wijst naar de saus en dan naar zijn bord.

Voor de rest geen klachten: hij slaapt goed – mits je het snurken en het zweten erbij neemt. Hij doet nog steeds een ferme middagdut (hozee). Hij krijgt aan de lopende band tanden (eerst kiezen, nog geen hoektanden).

We zouden hem niet meer kunnen missen ons bolleke!


De voorbije vakantie in beeld

Posted on

duplo – touwslingeren – garage – fietsen – kinderboerderij – boekjes – duplo – schommelen – doktertje spelen – ijsjes eten…

Onze twee kindjes kunnen dus goed overeenkomen (als ze willen) 😉 maar af en toe is er wel een valse noot

hier koestert Linus een grote bult op zijn voorhoofd – opgelopen nadat Fiona zijn eetstoel omver gelopen had (per ongeluk)

PS Zag u de foto in het midden met de oogst uit onze tuin? Op een klein uurtje hadden we massa’s pruimen en iedere week is er wel een kom braambessen.



Een beetje vakantie

Posted on

In extremis besloten wij zaterdag om toch nog op vakantie te vertrekken. De voorspellingen waren redelijk goed – tot woensdag toch. En we zouden toch niet te ver gaan, wegens niets geregeld en niets gepland.

Zaterdag kwamen we snel snel nog naar huis (ik zat al even in Ieper bij de ouders en Samuel ook al sedert vrijdag) om het gerief te verzamelen. Zonder kindjes, want dat gaat lekker vlug.

De zondagmorgen vertrokken. In drie keer eigenlijk. De eerste keer merkten we dat de lichten van de plooicaravan het niet deden. De tweede keer bleek er iets niet juist te zijn aan een betaling die we net ervoor deden (en moesten we nog snel het bankbakje van de schoonouders lenen). Maar uiteindelijk raakten we weg. Gelukkig belden we nog even naar de camping in Bertrix waar we heen wilden, want alles was bijna volzet.

De camping was superdeluxe, met twee zwembaden, een speeltuin en kindersanitair . OK, wel best duur maar als uw kind haar pipi kan deponeren achter een blauw met geel toiletdeurtje, daar wil een mens wel wat meer voor betalen. OK, de camping stond vol met Hollanders – maar dat konden we al vermoeden toen we aan de telefoon in perfect Nederlands werden aangesproken. OK, de eerste nacht doe je geen oog dicht omdat er tot vier uur ‘s nachts T-dansant is in het campingcafé. Maar al bij al aan te raden, misschien beter buiten het seizoen en als je er op een rustig plekje kunt staan (wat wij vanaf de tweede nacht ook deden).

Fiona was – zoals we haar kennen – weer veel te onstuimig. Bang in het begin maar een keer dat ze iets kent, glijdt ze zonder problemen van de grootste glijbaan ever (geschikt van 6 tot 12 jaar). Honderdduizend keer vraagt ze waarom. De meest fantastische uitleg komt er uit. En haar broer is haar beste vriend en spitsbroeder. Als ze samen onnozel kunnen doen, is het superleuk. Ik moet maar niet zeggen zeker dat ze het leuk vonden om samen in de ene hoek van de caravan te slapen? Fiona wilde zelfs niet gaan slapen als ze haar broer niet zag.

Linus is ons lachtaartje. Altijd is dat ventje content. Behalve als hij op zijn gezicht valt natuurlijk. De eerste dag viel hij in de caravan. De tweede dag ging hij onderuit in het zwembad. En de derde dag viel hij van eenklein trapje, tussen de leuning. Telkens wanneer er een ouderlijk oog in de buurt was, maar hij slaagt er toch telkens in om een stoot uit te halen. Nochtans is hij veel voorzichtiger dan zijn zus. De laatste tijd echter wil hij alles proberen wat zij ook doet. En dat loopt soms verkeerd af. En dan volgen er traantjes. 30 seconden rollen er grote tranen over zijn wangen, vooral van frustratie, minder van pijn. En dan kruipt hij opnieuw naar boven, vastbesloten om het opnieuw te doen. Ik zeg het u, als ouder heb je je handen vol, met die twee op de speeltuin.

Hare lompigheid Fiona deed trouwens niet onder in het stoten uithalen: ze slaagde erin om in volle vaart tegen de dissel van de caravan te lopen. Vol trots showt ze nu haar giga blauwe plek.

Voor u denkt dat wij vooral ons kinders mishandelen op reis: ze hebben zich rot geamuseerd. Wij ook, behalve die paar keer dat we met de ogen moesten rollen wegens de kuren van de kinders. Maar de keren dat we moesten lachen met hun kuren waren veel talrijker, dus daar viel wel mee te leven. Fiona en Linus maakten de speeltuin onveilig en konden twee keer het zwembadje (speciaal voor de kindjes) verkennen.

En nu de foto’s:

net na aankomst: flink een boekje lezen

eikes in het zand (ik HAAT zand)

samen op de glijbaan – papa kwam handen tekort

ons oudste spook

onze jongste kadee

op de schommel

pyjamaparty

en leuk dat het was

de maandag: in het zwembad

en wij maar hopen dat het manneke niet plots kaka ging doen

alletwee vonden ze de glijbaan leuk

is het een deugniet?

na het zwembad: het ijsje

na het ijsje: dieren kijken (alhier)

“de lama stinkt”

de dag erna gingen we er nog eens naartoe, nu voor de speeltuin. Hier: papa met kroost op de glijbaan

vestimentaire problemen op de glijbaan

het ging precies vooruit

Linus kijkt reikhalzend uit naar de serveerster

… probeert papa’s drankje in te pikken

verpest dan maar mama’s Ice Tea door in het rietje te blazen in de plaats van te zuigen

Fiona had precies al te veel fruitsap op

maar bon, het was er heel leuk

en toen gingen we pizza eten, met onze persoonlijke disc jockey