Bellewaerde

Posted on

wel…niet…wel…niet

Onze goesting om naar Bellewaerde te trekken vandaag was even wisselvallig als het weer. Maar gelukkig bleven de grote buien na de middag uit en konden wij een uur of vijf in Bellewaerde vertoeven. Met vier waren we: Oma, mama en de twee kindjes (de papa heeft huisarrest om aan het kot te werken 😉 )

Spijtig genoeg hadden we geen fototoestel mee, maar een mondeling verslagje zal moeten volstaan. Na een enigzins valse start bij het leeuwentreintje waar we heel lang moesten aanschuiven (vooral door de slome oppassers), keken we vooral rond: naar de waterglijbanen (waar Fiona NIET opwilde, want dan zou ze nat worden – en ja, het was ook geen weer om nat te worden), naar de dieren (olifanten, giraffen, apen, geiten, zebra’s…), naar de vele draaimolens…

Fiona en Linus keken hoe mama nog eens op de piratenboot ging zitten (jeugdsentiment). Dat ontlokte Fiona de uitspraak: maar mama, jij deed niet heel de tijd je handen in de lucht! Eerlijk gezegd, het kriebelde al genoeg.

Het bezoek aan de vele dieren was eigenlijk veel leuker dan in de zoo. Je kon ze beter zien, het perk leek beter onderhouden en er stonden niet zo’n grote massa’s.

Vooral het slot van de dag had succes: de paardenmolen, het kindertreintje, de vliegtuigjes…

Wat hebben we geleerd vandaag:

  • de toegang tot het park mag veel geld lijken (wij moesten 25 euro voor de volwassenen betalen, het kindertarief – omdat we een kortingsbon hadden) maar eigenlijk was het maar even duur als de zoo en eens goed naar de kermis gaan met twee kinderen en je kunt er veel meer doen
  • Fiona is een broekschijter: het mocht allemaal niet te veel wiebelen, en niet te snel en te hoog gaan of er werd al in mama’s vingers geknepen
  • Linus was superflink met enkel een morgendut in de kleren, hij keek zijn ogen uit en is geen seconde ambetant geweest

Linus 17 maand

Posted on

Linus werd gisteren 17 maand. Met zijn ronde kaakskes en zijn malse billen is hij op en top ons peuterke. Af en toe komt er eens een boze bui, maar meestal schijnt de zon in Linus-land. Of ‘t moest zijn dat zijn zus hem te veel ambeteert natuurlijk. Handjes houden is niet aan hem besteed. Nee, meneer heeft meestal zijn eigen agenda en trekt dan ook zijn plan. Stiekem bestudeert hij natuurlijk wel alles wat Fiona uitspookt en probeert haar dan ook na te doen.

Een echte jongen hebben we in huis. Hij prutst met alles wat los en vast zit. Rijdt met auto’s over de muur en gooit zijn ballen alle kanten uit. Het babbelen laat hij voorlopig nog aan de anderen over: woordjes zoals ba(l), papa en mama komen vlot, maar de rest? Af en toe aapt hij iets na, maar meestal komt er niets uit. Past wel bij zijn karakter voor zover ik het al te zien kreeg: veel bedachtzamer dan zijn zus, voorzichtiger bij momenten – niet de voortrekker die Fiona was. Maar ook geen achterloper nee, ons Linusje doet gewoon waar hij zin in heeft.

Eten – no problemo. Hij zegt niet wat hij wil, maar kan wel heel goed wijzen. En als mama en papa het nog niet doorhebben wat meneer wenst, dan roept hij wel eens als je hem het verkeerde voorschotelt. Elke morgen en avond giet hij nog een fles van 280 ml binnen, groeimelk ja. Wij willen hier dat er geklommen wordt in die curves.

Slapen – no problemo. Meneer slaapt. Een maand geleden had hij even een periode waarin hij niet in wou slapen in een andere kamer dan de zijne. Maar dat was gelukkig maar tijdelijk. Nu slaapt hij zonder problemen op verplaatsing. In alle houdingen trouwens. Fiona heeft lange tijd op haar buik geslapen. Linus kan je in alle posities terugvinden, maar ook meestal (zoals Fiona) met zijn hoofd tegen een uiteinde van zijn bed. Hij valt minder snel in slaap dan Fiona, dus als je toevallig twintig minuten na bedtijd zijn kamer binnenkomt, heb je grote kans dat hij gaat rechtzitten en uit bed wil. Als je hem uit bed haalt, gooit hij trouwens uberschattig zijn tut en beer terug in bed. Snurken…. ja nog altijd. Die amandelen zijn duidelijk nog niet gekrompen. Fiona klaagt soms als ze bij hem moet slapen (domme mama die ooit tegen haar zei dat haar broer snurkt). Dat belooft als die twee straks samen moeten slapen!

In de creche doet hij het goed…. denken we. (de feedback is nog altijd ondermaats). Maar hij gaat wel graag heb ik de indruk. Hij marcheert zonder omkijken naar binnen. Slapen doet hij er maar twee uur, dus haalt hij de rest tijdens gigantische middagdutten de woensdag en de zaterdag in. Lucky us! Toch zou ik graag eens een vlieg zijn daar in de creche. Hij komt telkens thuis met blauwe plekken allerhande, en niemand die weet waar ze komen.

Enfin, we zijn dol hier op ons manneke! Een droomventje is het.


Kleuterpraat

Posted on

Mama, waarom gaan die wegwijzers heen en weer? (als ik de ruitenwissers aanzet in de auto)

Papa, ik wil nog stuttehammetjes (boterhammen, stutjes)

Jij moet mijn onderslip af doen (jaja, de onderslip, nog altijd een giller)

Waarom heeft papa gestampt naar jou? (als wij onderling bezig zijn dat manlief ‘s nachts heel de tijd zat te duwen, omdat ik lag te snurken)

Om maar te illustreren dat er hier altijd wel met de ogen kan worden gedraaid bij de uitspraken van Fiona. Hoe stil Linus ook moge zijn, zijn zus zal wel zorgen dat er getetterd wordt. Het gebeurt minder en minder dat ze over haar eigen woorden struikelt, het stotteren bij enthousiasme buiten beschouwing gelaten. Ze luistert overal mee, vraagt duizend keer per dag ‘waarom?’ en pikt bovendien overal stopwoorden en – zinnetjes op. Zoals daar zijn: ‘ze'(‘t is warm ze) en ’tis toch jammer he’



Die eerste juli

Posted on

Die eerste vakantiedag stond vroeger synoniem voor gespannen verwachtingen voor de vakantie, alles kon nog, een festivalbezoekje wellicht…

Sedert 2007 staat de 1e juli voor mij synoniem met melancholie. Wat is geweest en nooit meer terug kan komen.

Op 1 juli 2007 overleed mijn meter, mijn grootmoeder. Al een eindje op de sukkel maar toch plots overleden. Dat weekend waren wij op bezoek in Ieper maar was het er – vanwege de pre-vakantiedrukte- nog niet van gekomen om op bezoek te gaan.

En toen was het plots te laat. Mijn grootmoeder, lerares op rust, verkoos de eerste vakantiedag om voor altijd van deze wereld te vertrekken. Ze heeft nooit haar achterkleinkinderen gezien. Vier ging ze er nu al hebben. Wat ging ze dat leuk gevonden hebben.

Een maand na haar overlijden was ik in verwachting. Hopelijk leeft zij nu een beetje verder in ons Fiona.