Linus ontpopt zich: waar is de baby heen?

Posted on

Een keer knipperen met de ogen en hij is weer een cm groter. De stand is nog steeds 4-3 (tanden boven-onder) maar hij kan er alles mee knabbelen wat hij maar wil. Behalve dan dat stuk nectarine gisteren. Dat bleek nog net iets te groot voor zijn keelgat. Verongelukt weende hij twee minuten lang bij papa. Was het nu omdat hij geschrokken was of omdat hij boos was dat hij zijn eten kwijt was? Papa, mama, ba(l) en voor de rest snap je er geen ba(l) van…

Waar Fiona ontstuimig was en over zichzelf struikelde om iets te doen, te leren… daar is hij heel wat bedachtzamer. Trager misschien maar oh zo preciezer. Vallen, daar gelooft hij niet in. Heel precies stapt hij over een drempeltje. Of vist hij net weer dat boekje uit de stapel op de vensterbank. Precisie ten allen tijde, ook bij het gooien van een bal achter zusters hoofd.

Hij begint zijn eigen kracht te beseffen en laat niet meer zo maar over zich lopen door de zus. Zij mag meestal nog beslissen wat er gebeurt maar hij doet het wel. Want een willetje, dat zit er ook duidelijk in. Sinds kort schudt hij heel gedecideerd het hoofd als hij geen zin heeft. Gelukkig komt met de wil ook het besef dat hij niet alles kan en mag. En dus leert hij dat hij niet zijn eten niet mag weggooien als hij geen zin meer heeft/iets lekkerders ziet passeren.

Met zijn peuterbillen en -buikje is hij schattig om te zien. De blonde haren en bruine ogen trekken vrouwen aller leeftijden aan.

Hij-is-geen-baby-meer. Zoveel is zeker. Er staan ons nog spannende maanden te wachten: benieuwd welk vlindertje uit de pop zal komen…


En toen waren ze nog met twee

Posted on

Niet omdat iemand ze geadopteerd heeft, helaas…

Zondagnacht is er “iets” gepasseerd aan ons geïmproviseerd kattenhok in de tuin.  Zondagavond zag ik nog vijf katjes in het kotje zitten. Maandagmorgen lag er eentje te zieltogen en eentje dood. Een lucky bastard zat te bibberen in de kattenbak. Twee waren spoorloos.

Een vos kan het niet geweest zijn want onze kippen zaten nog ongedeerd in hun hok. Misschien een ander roofdier. Al kan het ook de zwerfkat geweest zijn die we hier af en toe zien lopen. Hij komt alleen te voorschijn als onze kater binnen komt ‘s nachts. En het bos waar de kattenjongen zaten, is nu een plaats waar onze kater niet komt. Dus misschien beschouwde hij de kattenjongen als indringers op zijn terrein?

De twee vermisten zijn nadien nog opgedaagd. Eentje had het verstand om te miauwen toen ik het aan het zoeken was. Eentje lag – helaas – dood in de tuin. Het ene dat lag te zieltogen heb ik nog geprobeerd naar de dierenarts te brengen, maar zelfs daar was ik te laat voor.

Een les geleerd dus. Kattenjongen kunnen ook prooien zijn.

Twee dus blijven er nog over. Twee schattige bolletjes. Die nu even in ons onvoltooid kot mogen logeren. Een kater en een kattin. Alletwee kunnen waarschijnlijk wel een plaatsje krijgen. Ondertussen gaan wij nog even genieten ervan.


Red mijn huwelijk!

Posted on

Of ik die twee kattenjongskes mocht meebrengen, vroeg ik hem. Die twee kattenjongskes die ik aan de kant van de weg had zien zitten. Ze konden in ons bos wonen, in het ergste geval.

Je doet maar, zei hij, met een zware zucht.

Maar toen ik eenmaal “poes poes” riep, werden de twee kattenjongen er vijf. En vijf kattenjongen, dat kunnen we hier echt niet gebruiken. Om maar te zwijgen van de donkere blikken die mij vanuit de andere kant van het echtelijk bed worden toegeworpen.

5 stuks poesjes dus te geef, allemaal schattig ros met hier en daar een wit vlekje. Dringend zoeken ze een thuis waar ze wel eten krijgen en ze niet de straat op geschopt worden.

Geef dus aub een gil, als jij of iemand anders het ziet zitten om een van deze bollekes te adopteren. Ze zien er gezond uit, alleen een beetje mager.


Klein feest

Posted on

Dat nonkel Nicolas en tante Sara gaan trouwen, dat weet Fiona al. Dat ze dan een wit kleed mag aandoen en haar nieuwe schoenen, daar kan ze niet op wachten. Maar hoe leg je een driejarige uit dat de burgerlijke trouw niet samenvalt met de kerkelijke?

Dus spraken wij van een klein feest en een groot feest. Vorige zaterdag was er het klein feest… en Fiona mocht schitteren in haar nieuw kleedje! Na de plechtigheid werden we getracteerd op een superlekkere barbecue en Fiona mocht spelen samen met haar nieuw vriendinnetje Alix. En Linus? Die vulde vooral zijn buikje…

de feestvarkens

kijk, papa, een boot…

zus vangt broer

Fiona en Alix rusten uit

Linusje lacht



Moegetergd

Posted on

Het moet gaan stormen vandaag. Iemand heeft deze nacht mijn kindjes omgeruild voor deze twee monstertjes…

Nochtans ging alles goed: ze aten braaf hun boterhammetjes, ze deden redelijk flink hun kleren aan (al had Linus er wel in geslaagd om zich bijna van boven tot onderen in kak te decoreren).

Tot het moment dat ze zich moesten klaarmaken om te vertrekken: dan waren ze plots onvindbaar. Een verstopte zich in het toilet, de ander tijgerde de trap naar boven. Samen vonden ze iets eetsbaars en verstopten zich achter de zetel om het op te eten…

Dan kan plots hun jas niet meer aan, is hun tas onvindbaar…

Wat moegetergd krijg ik ze eindelijk alletwee (te laat) in de fietskar.

En toen vroeg ze: Mama, wat doen jullie hier eigenlijk? (en wees naar een put die nog gevuld moet worden na onze rioleringswerken)

Dit floepte er uit: Dat is om onze kindjes even in te steken als we ze een beetje beu zijn. (zonder de put toe te gooien he 😉 hij is diep genoeg dat ze er niet zouden uitraken)

Heel nuchter kwam het antwoord: Maar mama, er is maar plaats voor een kindje. Stop er Linus dan maar in…

Eerst zien en dan geloven – of ze haar broer nog zou kunnen missen. En de volgende keer toch maar op mijn tong bijten bij ergernis. Zwarte humor is niet aan driejarigen besteed…


Grote werken

Posted on

Een verlengd weekend, dus… was het tijd om eens de oprit en de onderliggende riolering aan te pakken. Het was immers al een tijdje droog, en dus ideaal om zo’n vervelend werkje op te nemen.

Er werd een kraantje gehuurd. De kindjes werden uitbesteed aan de grootouders, kwestie van wat te kunnen doorwerken en geen ongelukken tegen te komen.

Na drie dagen graven hebben we ongeveer een idee van waar de oprit moet komen: de grond moet nog effener en er moeten nog steentjes opkomen. De start van de buizen liggen er, de rest van de sleuf ligt klaar. We hebben een plantenbak gecreëerd waar vroeger steentjes lagen. De pakken Ytong zijn (eindelijk) verdwenen uit onze voortuin. De dakpannen zijn allemaal uitgesorteerd en kunnen gestapeld worden. De telefoonkabel werd (na twee uur) gelokaliseerd.

Een impressie:


Wat we vorige zondag deden: blogmeeting

Posted on

Dit jaar werd ik uitgenodigd voor de blogmeeting. Alhoewel wij niet de meest sociale personen zijn, wou ik de kans toch niet laten schieten om er eens een gezellige familie-uitstap van te maken. God knows hoe lang dat geleden was. En natuurlijk is het ook tof om de mensen die je alleen maar kent van blogs ook eens in het echt te ontmoeten.

En dus trokken we naar domein Tivoli in Mechelen. Een echte aanrader voor wie kinderen heeft. Met een kinderboerderij en een grote speeltuin valt er genoeg te beleven.

In het begin was het misschien wat onwennig, zo een meeting met allemaal mensen die je eigenlijk niet kent. Of toch alleen maar virtueel. Maar tijdens de wandeling werd de sfeer al heel wat losser.

Enkele foto’s van de kabouterwandeling:

kabouter Fiona

eendjes voeren

met de emmers en de kruiwagen op stap

geiten voeren

de tong van Fiona

Ons kleinste spook was natuurlijk ook mee:

Hier bezig met steentjes in de kruiwagen te laden

broer en zus samen de eendjes voeren

Linus op weg naar de bal

Van de stoel gevallen omdat hij een koekje wilde stelen

Supercontent want… eten in de hand

Een hele toffe dag dus, leuk om iedereen te zien. Een dikke bravo voor de organisatie!