Kissing tonsils

Posted on

Een fancy naam voor de twee gi-gan-tische amandelen die Linus ondertussen gekweekt heeft.

Op 13 maand gingen we met Linus op controle bij onze kinderarts, nog steeds in Gent ja, want nog geen tijd en goesting gehad om hier een nieuwe te zoeken. En ook… iedere keer denken we dat het de laatste keer wel zal zijn. Ondanks zijn wat moeilijke start met wat longproblemen en geaerosol, doet Linus het nu zeer goed. Vandaag was eigenlijk de eerste keer dat zijn longen een goedkeurende knik kregen van de kinderarts.

Maar bon, over die amandelen dus. Op 13 maand keek de kinderarts in Linus zijn mond en sprak de gevleugelde woorden: dit zijn wellicht de grootste amandelen die ik ooit bij een eenjarige gezien heb. Waarop wij niet anders konden zeggen dan: hij kan snurken als een vent van 60 met een zware neusverkoudheid en hij ademt luid. Af en toe lijkt hij zelfs te stoppen met ademen in zijn slaap.

Wegnemen die handel dus. Want slaapapneus zijn creepy en bovendien zorgen die amandelen misschien voor verminderd gehoor, long- of eetproblemen. Maar zo gemakkelijk is dat niet. Zo’n operaties waren vroeger heel populair, maar nu is men heel wat terughoudender. En bovendien is Linus nog veel te jong. Onder de drie jaar worden zo’n dingen gewoonweg niet gedaan.

In het Jan Palfijn ziekenhuis wil geen enkele NKO-arts zo’n klein kind opereren. En in het UZ was er ook niemand erg happig. En dus kregen we het volgende advies: aangezien Linus op dit moment niet echt grote last lijkt te hebben (behalve dan het snurken) en goed bijgekomen is (1 kg op twee maand), moeten we nog even afwachten.

Als we merken dat hij regelmatig stopt met ademen in zijn slaap (af en toe een kwartier bij zijn bed gaan zitten om te checken) of als we merken dat hij last begint te hebben van zijn ademhaling/zwaar te hoesten (wat zou willen zeggen dat zijn longblaasjes aangetast worden door een gebrekkige ademhaling), dan moet er toch actie komen met een foto en eventueel een operatie.

Maar dat zijn zorgen voor later (voor de winter waarschijnlijk – nog twee winters tot hij drie is :s). Nu blijven we ons snurkertje koesteren. Maar hij mag wel geen al te gemixt/geplet eten meer krijgen van de kinderarts. Brokjes eten vindt hij niet zo fijn, omdat dat moeilijk(er) passeert in zijn keel. Maar toch moet hij het leren eten aangezien hij al 15 maand is. Nu waren wij zo begaan met zijn gewicht dat we (af en toe) heel vaak zwichtten en alles gewoon mixten… mag dus niet meer.

Voor de rest is de jongen goedgekeurd: 10kg120, 78 cm en 48 cm hoofdomtrek voor 15 maand.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Tonsillectomie

Deze morgen in de badkamer

Posted on

Fiona: Mama… kijk… een eendje in bad!

Mama: ah ja, het eendje roept KWAK KWAK – waar zijn  mijn kuikentjes?

Fiona: neen mama, dat eendje zegt geen KWAK, het is toe van boven

Mama: ah ja, het is een eendje van plastiek, die hebben geen bek

Fiona: maar waar is haar kuikentje?

Mama: Linus heeft het kuikentje mee naar zijn bed genomen

Fiona: Dan zal ik het vlug gaan halen, dan is mama eend niet meer alleen

Of hoe fantasie en werkelijkheid een boeiende mix kunnen vormen in een driejarig brein


22/4/2008 + 3 = 22/4/2011

Posted on

Fiona werd er 3 eind vorige maand. Hoog tijd dus om nog wat foto’s en nieuwtjes te posten.

Omdat het niet altijd massa’s speelgoed moet zijn, mocht Fiona zelf kiezen wat ze wilde doen op haar verjaardag. Ik hoorde iets waaien van dieren en trein, dus stelde ik haar voor om op haar verjaardag met de trein naar de dierentuin te gaan. Wij trokken er met zijn drieën op uit: Fiona, oma en ikzelf.

Op de trein was Fiona heel enthousiast, wat te soms, want plots kreeg ze kannibalistische neigingen. De rit moest niet langer zijn maar uiteindelijk arriveerden we in Antwerpen. Fiona was positief over haar treinreis, alleen het toilet vond ze niet zo tof: een toiletbril die vibreert, is not her cup of tea.

Voor alle zekerheid huurden we een karretje in de zoo – als oplossing voor vermoeide benen.

We zagen heel veel beesten: van pinguins over olifanten, giraffen, apen naar krokodillen en slangen. Hoe gevaarlijker, hoe interessanter precies. Maar het meeste indruk maakte de koning der dieren met zijn gebrul. Het eten ‘s middags kon vlotter (zo’n trage bediening! Toch maar broodjes de volgende keer!) Maar de speeltuin was een succesverhaal.

Enfin, de dag was een groot succes. En waarmee kon die beter afgesloten worden met een gratis grimebeurt in de zoo. Fiona koos een vlinder en poseerde nadien trots voor de camera.

En ja hoor: ze werd drie jaar!

De dag werd afgesloten met een kennismaking met het visspel voor het station Antwerpen- Centraal. Fiona kon na enig wennen goed weg met het opvissen van de eendjes en koos nadien, mits enig bijsturen van de mama, voor een gsm. Om te bellen. Zoals de grote mensen. (Kan iemand mij aub tips geven om het volume van een driejarige wat te minderen?) Pas toen ze op de trein terug naar huis zat, vroeg ze zich af waarom de mevrouw de eendjes niet meegegeven had 😉

‘s Avonds vielen Fiona haar oogjes toe en ging ze blij slapen. Want ze had nu dieren in het echt gezien en niet alleen op TV (het enige programma waar ze af en toe mag naar kijken is Dieren in Nesten).

De feestelijkheden gingen de volgende dag gewoon verder. Fiona werd getracteerd op een superlekkere taart (met aardbeien natuurlijk). Ziet u op de foto hoe de broer haast niet kan wachten tot hij al dat lekkers in zijn immermalende mondje mag steken?

Fiona kreeg ook vele cadeautjes: Crocs en een jas (in het paars), kleren, een loopfiets (bij gebrek aan een terras thuis voor een echte fiets) en ook nog een fotosessie bij deze fotografe (die ze mag delen met haar broer).