Linus 1 jaar – feestweekend

Posted on

Vorig jaar kwam Linus op 18 februari ter wereld, exact vier dagen voor neef Pepijn zijn eerste verjaardag mocht vieren.

Vorig jaar misten we dus neef Pepijn zijn verjaardag, maar dit jaar werd alles goed ingehaald. Zaterdag mocht Linus 1 kaarsje uitblazen (die taak werd overgenomen door Fiona) en op zondag waren het er 2 voor Pepijn.

Een echt feestweekend dus. Enkele sfeerbeelden:

Enkele trefwoorden: taart (veel taart), virtueel bezoek van peter Mathijs, de hoogste duplotoren, Linus likes ballonnen, botsing op de zetel, virtueel ongeluk, Linus STAAT ALLEEN (10 sec), opa leert Linus voetballen, zou het een jongen zijn? en blazen maar…



De Quervain

Posted on

Ik kreeg een briefje mee. Daarop stond De Quervain. Linkerpols.

Ik had nog nooit van meneer Quervain gehoord, maar sindsdien staat hij bij mij beter bekend als: de pols die niet mee wil. Draaien, een duw, een onverwachtse beweging. Helse pijnen zijn het. Gewoon functioneren gaat, maar niet pijnloos. Een peesschede-ontsteking wordt het ook genoemd*.

Toen een huisdokter voor het eerst de test van Finkelstein uitvoerde, kon ze mij bijna van het plafond van haar praktijk schrapen. De pillen die ik meekreeg, maakten mij mottig. Twee maand later, bij een andere dokter, kreeg ik een inspuiting in mijn pols. Auwch. En een voorschrift voor 9 beurten kine. 200 euro verder en er was niet echt veel verbetering. Een beetje qua soepelheid, maar niet van pijn en last.

Dus volgde er weer een doktersbezoek en een snel oordeel. Drie weken in het gips. Pols en duim.

Eum… hoe kleed je een eenjarige aan met een(en een halve) hand? En wat met fietsen, typen (moet ik dagelijks doen)? Om over paardrijden maar te zwijgen?

Balen dus.

* Ook Mommy Wrist of Mommy Thumb 🙂 Beroeps-ongeval dus!


U bent een klein beetje beschaamd om Belg te zijn

Posted on

via hier

En dit op de dag dat we het wereldrecord van regeringsvorming haalden.

Er wordt gesproken van nieuwe verkiezingen, maar wat die gaan uithalen, geen idee. De meningen zijn ondertussen zodanig gepolariseerd, dat we een nieuwe invalshoek nodig gaan hebben.

Hier zijn alvast een paar voorstellen:

  • een buitenlander die het mag komen oplossen – Geert Wilders misschien?
  • de koning die de noodtoestand/dictatuur uitroept – in navolging van Moebarak
  • een VN vredesmacht? – als er maar geen cholera van komt…

Anyway, stelt u maar voor dat het er in uw gezin zou aan toe gaan als in België. Iedereen praat naast elkaar, niemand wil zijn ongelijk toegeven… Er was al lang een scheiding van gekomen.


Er zijn van die momenten…

Posted on

… dat je wenste dat je plots naar de woestijn werd geteleporteerd, met achterlating van je kroost

… of nog beter: dat je kroost naar de woestijn werd geteleporteerd terwijl jij rustig achterblijft

Of ook: soms kan je je zo machteloos voelen als ouder als je kinderen net dat ene moment uitkiezen om lastig te doen, als het echt niet uitkomt (lees: als je een belangrijke telefoon krijgt of als je bij de dierenarts staat).

Wat doe je er dan mee? In de hoek zetten? Uit de kamer zetten? Gewoon vertrekken? En als dat allemaal geen optie is?

Enfin: note to myself – nooit meer Fiona ergens naartoe meenemen als het niet echt nodig is en zeker niet op een vrijdagavond. Een bijna driejarige snapt echt nog niet dat er momenten zijn waarop het opportuun is om te zwijgen. Of doet die van u dat wel?


Zo hoor je het ook eens van een ander

Posted on

Fiona haar eerste beoordeling op school. De eerste in lange rij van oudercontacten.

Deze avond werden we in de peuterklas verwacht voor een evaluatie van ons oudste prutsje. De juffrouw was gelukkig niet meer ziek en we konden dus komen luisteren hoe ons spook het daar stelt.

De juf was blij dat we voor hun school gekozen hadden, ondanks onze eerste twijfels over de afstand en de tijd om de kinderen rond te brengen. Ze is heel blij dat Fiona in haar klas zit. Fiona is altijd vrolijk, doet altijd flink mee aan de activiteiten in de klas en wordt door alle kindjes graag gezien.
Ze houdt van sporten, beeldende kunsten (schilderen, stempelen) en dansen. Ze vlindert de klas rond. Dat mag nu nog, maar over een paar jaar zal ze verondersteld worden om zich langer met iets bezig te houden. Zowel qua grove motoriek als fijne motoriek is ze zeker mee. Scheuren kan ze als de beste, ook fijne snippertjes. Tiens, dat doet ze thuis ook – nooit gedacht dat dat een kunstvorm was! Ik ben al blij dat ze nadien al haar snippertjes in de vuilnisbak gooit. Maar blijkbaar kan zij al wat ze pas in de tweede kleuterklas moeten kunnen. Bravo Fiona!

Enfin niks dan goed nieuws dus. Dat ze geen zittend gat heeft, dat wisten we al. En nu is dat nog geen probleem. De juf had er wel vertrouwen in dat ze het kon leren.
Fiona heeft een sterk karakter – tsja dat wisten we ook. Toch kan ze zich nog geliefd maken bij juf en kindjes. Oef. De juf gaf wel toe dat je er inderdaad wel wat werk aan hebt – maar beter een sterk karakter dan een truntje dat nergens zal raken in het leven.

Complimentjes dus van Fiona haar nestor-juf. Ze heeft de helft van het dorp in haar klas gehad, dus ze zal het wel weten zeker? Ze is alvast benieuwd hoe Fiona het verder zal doen. Wij alvast ook!



The day the music died

Posted on

Recent ontdekte ik dit fantastisch nummer: American pie – heeft niks te zien met de gelijknamige films maar wel met The day the music died – 3 februari 1959 – waarop Buddy Holly, Richie Valens en The Big Bopper stierven tijdens een vliegtuigcrash. Een tragisch verhaal over de veel te vroege dood van jonge mensen.
De dood is overal rond ons en je kunt maar hopen dat hij niet aan jouw deur zal aankloppen.

Daarjuist speelden ze het liedje nog eens op de radio. Past bij mijn stemming nu. Un peu perturbee.

Doet mij een beetje denken aan die tijd van wachten vorig jaar