11*3

Posted on

Combipostjes schrijven we tegenwoordig. En deze cryptische titel wil eigenlijk zeggen dat zoonlief reeds 11 maanden achter de (figuurlijke) kiezen heeft en dochterlief drie keer zoveel.

En bij deze woorden slaat de paniek wat toe: dat wil dus zeggen dat Linus binnen twee keer zoveel tijd even groot zal zijn als Fiona, en ook even druk en taterend?
Ons Fiona doet tegenwoordig audities voor de rol van Kwebbel in de volgende Plop-film en traint ondertussen voor een rol als wervelwind/stuntvrouw in de volgende rampenfilm.

Wat ze precies moet doen, maakt haar niet veel uit, als er maar veel tekst bij zit:

kijk mama kijk, ik maak een toren, met blokjes, kijk, veel blokjes, groen en rood en blauw en geel en zwart en en en mijn popjes kijken ook, pop beetje ziek, babypop moet erbij liggen, kijk mama, mijn blokjes staan op de ambulansje, mama, snotbeest in mijn oof

Ja dat oof is nogal hardnekkig: de g krijgen we hier niet echt uitgelegd. Oogjes blijven oofjes en vogels blijven vofels. ‘t Is maar dat je het weet.

Zo kwebbelachtig is de een. Zo zwijgzaam is de ander. Oh er is wel klank bij hoor bij ons Linusje. Maar het beperkt zich nog tot… te, t, uh en een occasionele keer ma of pa.
Linus mocht trouwens vandaag (CORRECTIE: tien dagen terug) op controle bij de dokter. Voor zijn gewicht ja. Om te zien of onze vetmesterij iets opgeleverd had. 6 weken leverden een 600 gr op. 8730 kg. Niet al te slecht blijkbaar maar ook niet superveel toename. Het lijkt erop dat hij nooit meer de hoge toppen zal scoren die hij in het begin van zijn leven haalde.
Of dat een probleem is? Voor mij niet alleszin, aangezien hij nu nog lekker handig te dragen is. En hij amuseert zich met rondkruipen en zich rechtrekken. Hij speelt tegenwoordig het liefst al rechtstaande.

En voor de rest blijft Linus zijn beminnelijke zelf. Al kijkt hij wat zuur de laatste dagen, En ik kan het bijna niet over mijn (moeder)hart krijgen, maar eigenlijk ruikt hij ook zo. Om de andere dag mag hij vers beddengoed en een verse slaapzak. ‘s Morgens is zijn onderlaken namelijk helemaal nat.
Het manneke produceert tegenwoordig grote hoeveelheden onfrisse kwijl. Van zijn tanden komt het niet denkt de dokter. Alhoewel er wel een grote hoeveelheid op komst zijn. Wellicht sukkelt hij weer met een grote hoeveelheid slijm in de luchtwegen, die hij gewoon massaal uitspuwt, in de plaats van het op te hoesten of uit te niezen.

—-

Dit postje is een hele tijd in de schuif blijven liggen wegens gebrek aan foto’s. Want een update over uw kinders zonder foto’s, dat spoort niet. Plus: de peter van Linus die momenteel in Thailand vertoeft, die snakt ook wel eens achter nieuws en foto’s van zijn petekind. Bij deze dus, proberen we de draad van het bloggen weer op te nemen.

Enkele foto’s van Linus en Fiona de laatste weken:

Fiona gaat heel graag naar buiten tegenwoordig. En als papa aan het schaften is, zet ze zich er gewoon bij.

Linus beetje moe, of net wakker?

Linus ontsnapt


Hop paardje hop

Posted on

Vandaag voor het eerst, sinds heel lang*, weer op een paard gezeten.

Algemene bedenkingen:

  1. Zo’n beest is hoog! Vooral als je zelf zo klein bent? Mijn eerste idee was: dat is ver naar beneden. En inderdaad, toen ik er weer af moest, was het ver naar beneden! (ai mijn voet)
  2. Met ouder te worden, word je niet dapperder. Als kind had ik geen schrik van paarden, nu daarentegen… En dan denk ik maar: he, je bent twee keer zonder epidurale kunnen bevallen, dit moet ook lukken….
  3. Het is wel leuk, op een paard zitten. Maar ook lastig. Wel goed voor je houding. Ik kan er dus maar deugd van hebben. Maar lastig voor de beenspieren! (die ik blijkbaar wel schijn te bezitten)
  4. Paarden zijn ongelofelijke viezerikken. Die van mij toch. Diaz leek in zijn eentje het gat in de ozonlaag nog wat groter te willen maken. Ik wist meteen waarom het paard achter mij zo’n afstand hield.

* Een aantal jaar geleden gingen wij op vakantie eens een tochtje te paard maken. In groep. Onder begeleiding van een “ervaren” gids. Alhoewel ik hem gezegd had dat ik nog maar een paar keer te paard had gereden, kreeg ik een nogal vurig ros toebedeeld. Dat prompt in galop ging. En met geen stokken tegen te houden was. Ik ben er niet afgedonderd, maar tscheelde niet veel.
Gelukkig is er mij toen een galante cowboy komen redden (aka het lief, nu mijn halve trouwboek) 🙂 Sedertdien niet veel zin meer gehad in paardrijden.


Stilte

Posted on

Tsja het is hier wat stil. De tijd en de goesting om te bloggen zijn soms ver te zoeken. Net als de zin om was te plooien heb ik de indruk.

Maar aangezien deze blog in de eerste plaats startte om wat te schrijven over het kind – dat zich ondertussen heeft vermenigvuldigd – moeten we ons best blijven doen. Want nog een paar keren met de ogen knipperen en ze staan voor het altaar.

En voor zover Fiona hier iets te zeggen heeft, zijn we nog niet aan het einde van onze expansie, want ze komt geregeld zeggen dat ze eigenlijk een zus wil. Linus inruilen kan ondertussen niet meer…  🙂
Onze kleine grote meid is ondertussen terug op school gestart en is er niet meer de jongste. Nieuwe kindjes hebben zich aangediend en oudere zijn vertrokken richting eerste kleuter. Donderdag mag Fiona trouwens voor de eerste keer de opvang na school uittesten.
Op haar leeftijd is de groei minder goed te zien dan op Linus zijn leeftijd, maar groeien doet ze. Toen ze terug kwam van vakantie bij oma tetterde ze ons de oren van ons lijf. Ondertussen spinnen zich hele gesprekken uit tussen papa, mama en Fiona in de auto – zoals: wat zwemt er allemaal in de put? Olifanten niet, maar krokrodillen wel en octopoesjes dan… 🙂 Een echt buitenmeisje hebben wij hier: in het weekend gaan de laarsjes aan van ‘s morgens tot ‘s avonds en ontdekt Fiona samen met de woeste kater het bos.

Ons aller-Linusje groeit verder (dat hopen we toch: vlug nog even checken bij de dokter…) en is een echte lachtaart. Altijd vrolijk is dat manneke. Giechelen en schateren in zijn stoel, op het speeltapijt met zus (ze spelen mooi samen!)
Rechttrekken gaat supervlot, net als kruipen (eindelijk op handen en knietjes). Stappen niet nee. Daar is er geen interesse voor. Alleen staan lukt wel al een paar seconden. Maar voor de rest een echte vent: waarom zou ik moeite doen als het ook gemakkelijk gaat?

Tot slot nog een paar fotokes, onder andere ook van vorige week zondag, toen we Linus zijn peter uitzwaaiden die voor vijf maanden naar Thailand trekt. De avonturen van Mathijs en Machteld zijn trouwens hier te volgen: http://thailand.2foo.be/

Linus in oma’s kostuumpje, met blozewangetjes
op het verjaardagsfeestje van papa’s petekindje

een echt papaskindje
even de kabeltjes switchen

nonkel Mathijs traint voor het dragen van zijn rugzak in Thailand

Atlas and the weight of the world



Elk kind zijn karakter

Posted on

Vandaag moest ik uitzonderlijk Linus eens meenemen naar de kine (wat ik daar te zoeken heb, vertel ik later wel eens). Liever niet natuurlijk maar dit keer kon het niet anders.

Maar Linus is Linus en geen Fiona, dus had ik er wel vertrouwen in dat het ging lukken. Ik was gewapend met blokjes (die hij natuurlijk geen blik waardig achtte).

Fiona op 11 maand bij de kine – dat ging een ramp zijn. Toen liep ze al en ging ze na vijf minuten waarschijnlijk de papieren van de kinesiste overhoop gehaald hebben, alle tubekes bestudeerd hebben en heel het decor grondig gewijzigd hebben.

Bij Linus gaat dat net iets anders: de eerste vijf minuten bleef hij braaf op de grond zitten (!!), waar ik hem neergezet had. Daarna kroop hij naar een blauw speelgoedje (van de kine) waar hij zich nog eens vijf minuten mee bezig hield. Dan kroop hij naar mijn stoel en bleef daar tien minuten staan. En dan (pas)… was hij genoeg ontdooid om op ontdekking uit te gaan. Maar bij Linus helpt het om hem 1 keer van een ” not done” plek weg te halen. Fiona ging dan expres nog eens gaan piepen. Zo bleef hij gelukkig weg van de wervelkolom en de kast met nietjes (oef).

Voor u denkt dat Linus door een koekoek in ons huis gedropt werd… na een half uur had hij wel uitgevogeld hoe hij de behandeltafel naar boven kon laten gaan 🙂


She´s back

Posted on

Ooit al gemerkt dat je kinderen altijd schijnen te groeien en te veranderen als je ze even niet ziet?

Niet omdat je er dan even niet met je neus op zit, maar gewoon: ze wachten met iets nieuws te leren tot jij niet in de buurt bent.

Zo liet ik zondag een meiske achter dat goed uit haar woorden kwam met eenvoudige en soms al ingewikkelder zinnen. Eentje die goed haar plan kon trekken. En ik kreeg er eentje terug dat in hele volzinnen praat.  Dat alles zegt wat ze wil. Precies alsof ze niet een week maar een aantal maanden ouder geworden is.

Een nadeel alleen: ze blijft mij oma noemen… 🙂

Zo te horen heeft ze een goede tijd gehad, samen met neef Pepijn. Alleen spijtig dat Pepijn er een klein souvenir heeft aan over gehouden (starring: Fiona en de vaatwas van oma met Pepijn op de verkeerde plaats op het verkeerde moment). Bij deze een goede genezing voor Pepijn!


Fiona op logement

Posted on

Tijdens de tweede week van de kerstvakantie logeert Fiona bij haar grootouders. Van zondag tem dinsdag bij moetje en paps.Vanaf vandaag tot vrijdag logeert ze bij oma, samen met haar neefje Pepijn.

Enkele sfeerfoto´s:

Ik vraag mij trouwens af hoe andere ouders dat doen tijdens al die schoolvakanties? Gelukkig hebben wij toffe (groot)ouders die ook eens voor hun kleinkindjes willen zorgen maar dat kan toch niet altijd de oplossing zijn? Thuis hadden wij nooit dat probleem want mijn moeder stond zelf in het onderwijs.


Een goede start van het nieuwe jaar

Posted on

De kerstvakantie is weer voorbij, behalve voor Fiona die deze week bij de grootouders mag logeren. Linus daarentegen is vandaag terug gestart in de creche.

En ik? Ik was van plan om het jaar goed in te zetten, professioneel gezien dan. Maar dat was buiten dit scenario gerekend: op Oudejaar ging ik gezond slapen (en op tijd) en op Nieuwjaar werd ik ziek wakker: mijn stem – weg. Al bij al niet zo´n ramp ware het niet dat op de tweede dag van het jaar er ook hoofdpijn en spierpijn bij te pas kwam.

Ziek dus – het levende bewijs van de grieppiek na Nieuwjaar? De dokter moet morgen uitsluitsel geven.

Ondertussen doen de kindjes het goed. Fiona is superflink bij moetje en paps. En Linus is supervrolijk dezer dagen. Het manneke wordt eindelijk een beetje dikker en tatert de oren van ons hoofd.

Tot slot – voor wij ons moede hoofd gaan neerleggen, een foto van ons bolleke met Kerstmis