Trivia

Posted on

Mijn dochter heeft door hoe een waspeld werkt. ´t Is te zeggen: ze kan ze nu niet alleen van het wasrek halen, maar ook weer ergens op steken. En ik die dacht dat dat de oplossing ging zijn voor het saaie was ophangen – nee hoor – ze steekt alle wasspelden netjes op een rij op 1 stuk was. Rijen maken is haar idee fixe op dit moment. En torens bouwen. Again. Zo hoog als de tafel. Tot ze omvallen.

Mijn zoon wordt dikker – hoera. De billetjes worden voller, de wangetjes ook. Nooit gedacht dat ik de chubby babyfase ging verwelkomen. Komt het door dat extra flesje dat we hem in zijn slaap laten drinken?

Geen idee maar het helpt in ieder geval wel om te slapen. Vandaag en gisteren was het telkens bijna negen uur voor een onzer nageslacht ons uit ons bed haalde.Doe zo voort zou ik zeggen…


Secret Santa: in de knoop

Posted on

Op de ontknoping moet er nog even gewacht worden want er is nog steeds geen teken van leven dat mijn SeSa slachtoffer haar cadeautje ontvangen heeft. En dit terwijl ik het verzonden heb op 18 december. Ok, ze woont afgelegen maar dit vind ik wel heel lang om geen post te ontvangen.
Hopelijk komt alles nog goed. Of misschien heeft ze net als ik, het cadeautje toch al ontvangen en had ze nog geen tijd om erover te bloggen.

Mijn cadeautje is wel aangekomen!! Vrijdagmiddag zat het in de bus. Maar door de drukke feestdagen en het feit dat ik niet thuis was tot gisterenavond, heb ik pas nu tijd om er iets over te schrijven.

Toen ik vrijdag al glijdend thuis kwam van de school en de vakantie bijna kon beginnen, zat er een wit pakje in de bus. Ik kon mij nog net bedwingen om het buiten niet open te doen. Hongerige kindjes moesten even wachten tot ik in de envelop gepiept had.

En dit zat er in:

An, bij deze nog eens een grote merci! Die sleutelhangers zijn een supertof idee. En de kerstkaart en het boek maakten het cadeau helemaal af.

Bij deze ook een staande ovatie voor Tess, die zoveel werk in Secret Santa steekt!


Secret Santa: in blijde verwachting

Posted on

Nog altijd heb ik geen teken van leven gekregen ivm de aflevering van mijn pakje – dat nochtans zaterdag verzonden werd. En nog altijd heb ik niks ontvangen. OK de weersomstandigheden zijn niet ideaal en onze straat is een halve ijsbaan, maar ik ben ongeduldig.

Niet alleen om te weten wat (en vooral van wie) ik iets ga ontvangen, maar ook om te weten of mijn cadeautje in de smaak valt.


Ik doe mee aan de Allerslimste Mens

Posted on

Overdenkingen

  1. De ASM wordt veel te laat uitgezonden. Mensen met kinderen en een job zouden dan eigenlijk al in hun bed moeten liggen, voor hun eigen goed (en om verkoudheden te vermijden)
  2. De formule lijkt nog niet afgezaagd, als je op de kijkcijfers afgaat. Volgens mij komt dat alleen omdat iedereen voor de TV ook wel eens wil weten hoeveel vragen zij kunnen oplossen. En om te symphatiseren als de makers weer een rottige vraag hebben kunnen verzinnen.
  3. Het hoogtepunt van dit seizoen: de professor Logica die een heel gecompliceerde vraag stelde en vervolgens eindigde met: Wat hangt er allemaal aan mijn kin?
  4. En ik ga akkoord met deze overdenking: wat vorige keer niet werd getolereerd van een vrouw, is nu geen probleem voor een man: ongebreidelde ambitie om te winnen en niet zo symphatiek overkomen daardoor. Mannen zouden zoiets wel kunnen appreciëren. Alhoewel, zowel de mannelijke als vrouwelijke helft in dit huis hebben al meerdere malen uitgeroepen dat B.C aub ook eens mag verliezen en dat hij overkomt (ik zeg niet dat het zo is, he) als een echte klier.
  5. Topfavoriet zijn (en symphatiek overkomen?) helpt niet blijkbaar: zo werden de favorieten Annelies Rutten, Bent Van Looy en Freek Braekman er al uitgespeeld.

En ja hoor, ik heb de afgang van Freek Braekman gemist. Manlief was zo slim om vroeg in bed te kruipen. Ik wilde perse blijven kijken naar de ASM. Ik ben in slaap gevallen bij de eerste vraag en ben weer wakker geworden bij de afkondiging van de VRT-madam.

En daarmee kom ik terug bij mijn eerste punt: Zend dat aub een beetje vroeger uit…


Fiona 2,5 jaar

Posted on

Dit moet zowat het meest verlate blogbericht ever zijn, want Fiona haar 2,5 jaar is reeds geleden van eind oktober. Maar… zo laat zijnde kan ik er nu al wat beschouwingen aan toevoegen van haar eerste maand op school.

Lijf en leden

  • is met haar 94 cm voor 13kg800 zeker niet de kleinste peuter in de klas. Als ze de voorspelling van haar moetje volgt (alledrie haar kinderen werden ze dubbel zo groot als hun lengte op twee jaar), wordt ze 1m74. Voorwaar een mooie lengte voor een meisje en zeker met mijn kleine genen. Andere rekenformules spreken van 169.5 cm.
  • heeft nu schoenmaat 25
  • haar ogen lijken gesettled te hebben voor grijs-groen-blauw. Best een geslaagde combinatie, al zeg ik het zelf. Qua haar, helemaal de mama: asblond met blonde mechen bij veel zonlicht.

Grove motoriek

  • is nog steeds vrij lomp. Daarmee wil ik zeggen: struikelt vaak als ze loopt, loopt vaak ergens tegen.  Ze vindt het meestal niet erg als ze valt, behalve als haar handen vuil worden (door het natte gras of het grind).
  • ondanks het feit dat ze wel eens af en toe valt, kan ze enorm hard lopen (naar mijn gevoel toch). Loopt ook heel graag (vooral in winkelgangen)
  • kan heel goed zelf de trap op en af lopen. Doet dat ook graag achteruit (naar voorbeeld van mama)
  • klimt zelf op de verzorgingstafel. Zou ook uit bed klimmen maar dat is ten strengste verboden (en verhinderd door een slaapzak)
  • kan sedert eind oktober ook fietsen. Op een grote fiets met steunwieltjes. (Maar de fun is er precies een beetje van af nu)
  • het kleine loopfietsje doet het ook nog altijd goed. Voor- en achteruit.

Fijne motoriek

  • heeft wel interesse in kleuren/tekenen maar het blijft beperkt tot snel wat krabbels op een blad zetten.
  • steekparels lukken vrij goed, ook als ze klein zijn
  • knippen heb ik nog niet getest
  • inlegpuzzels maken lukt goed. Andere puzzels lukken ook, mits wat coordinatie van de mama (het inzicht ontbreekt nog een beetje)
  • bizar genoeg is ze wel goed in dingen stuk maken en ze weer te herstellen. Dat heeft ze niet van mij… Als ik de afstandsbediening laat vallen, dan duurt het vijf minuten voor het ding weer in elkaar steekt. Fiona heeft op dat vlak duidelijk de genen van haar vader. Ik weet al wie er later de filter van de wasmachine zal opendraaien als manlief niet in de buurt is.

Uit een kindermond…

  • een echte babbelkont, volgens de juf. Zegt alles wat ze denkt en weet heeeeeeeeel goed wat ze wil.
  • begint over gevoelens te praten: eenzaam, verdrietig
  • kan zowat alle kleuren benoemen
  • heeft sedert kort het genoegen van de vraag ‘wasda?’ ontdekt
  • ik versta haar prima, maar sommige woorden komen er nog wat “vervormd” uit, zodat ze misschien voor buitenstaanders moeilijker te verstaan is
  • goochelt, sedert dat ze naar school gaat, ook vlot met de begrippen ‘mo gow seg’ en ‘morallee’. Ik verdenk de peuterjuf ervan dat zij, toch minstens voor een paar dingen, de bron is.

Vanbinnen

  • is niet echt ijdel (haar haar hoeft niet goed te liggen) maar is wel gevoelig voor kleding (heeft ze niet van mij) – wil soms geen broek dragen en bij de vraag: wat wil je aandoen? volgt steevast: een kleedje
  • is sedert een paar maanden wel snel bang: durft plots niet meer naar beneden van de glijbaan….
  • is tegenwoordig doodsbenauwd en kruipt bij mama als ze de volgende woorden hoort: wolf (sedert ze het verhaaltje van Roodkapje heeft gehoord), vliegen (?? de beesten ja) en Rinus (naar Rinus het Rendier-ze is gefascineerd sedert ze dat verhaaltje gehoord heeft)
  • is heel gevoelig voor het argument ´flink zijn´
  • als ze bang is, is alleen mama goed

Fiona samen met haar neefje Pepijn


Linus 10 maand

Posted on

Mijn scheetje, mijn lachebekje, mijn manneke, mijn boeleke, mijn kakkernestje, mijn bolleke…

werd zaterdag tien maand.

  • speelt graag met zijn zusje en de blokjes. Spelen als in: ik steek het in mijn mond en ik sabbel er op
  • snapt oorzaak en gevolg: mama steekt het licht aan en Linus zegt ´da´ en wijst naar het licht
  • kan al een beetje tata zwaaien en durft al eens tataaa te roepen
  • is heel geinteresseerd in de omgeving en de mensen die er rondlopen
  • kwakkelt een beetje met zijn gezondheid momenteel: heeft om de andere dag eens koorts, wil dat niet eten of spuwt weer alles uit
  • kan nu feilloos gaan rechtstaan met steun (1 hand is voldoende) en kan weer gaan zitten
  • kan al even rondstappen in zijn park
  • speelt graag met speelgoedjes waar hij iets kan insteken of uithalen (het keukentje is een succes)


Lang zal ze leven

Posted on

Morgen wordt mijn grootmoeder 85 jaar.  En dat werd gisteren gevierd. Terwijl buiten de sneeuwvlokjes dwarrelden, verzamelden kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen (4 stuks al!) rond de jarige. 4 achterkleinkindjes: twee meiskes en twee jongens. De oudste twee jaar en acht maanden, de jongste twee maanden.

Wat meme wilde voor haar verjaardag? Een foto met al haar achterkleinkindjes. Er werden dappere pogingen ondernomen. Pepijn was blij dat hij naast Fiona mocht zitten en Linus vond baby Saar wel boeiend. Maar iedereen met kindjes weet dat een mooie foto van meerdere kinderen tesamen al een waar mirakel mag genoemd worden.


Secret Santa

Posted on

Vraag mij niet hoe het gelukt is, maar het pakje is weg. Gisteren. Via de mama en de schoonmama werd een ketting gevormd en werd deel 1 van mijn cadeautje bij mij bezorgd. We offerden een schoendoos op om het in te pakken en het raakte weg met de post. De postmevrouw beloofde dat het maandag op de bestemming zou zijn. Ik ben benieuwd. Niet dat ik er veel van geloof hoor, want de post staat bij mij op een slecht blaadje tegenwoordig… (ik wacht nog altijd op mijn K&G attesten)

Maar enfin, mijn Secret Santa, je pakje is onderweg.

En ik realiseer mij net dat ik vergeten ben om er een foto van te nemen. Damn.


En voor de rest

Posted on

De voorbije weken waren in die mate druk dat het bloggen er maar niet van kwam. Fotoboeken maken, kerstcadeautjes bedenken, Secret Santa, zieke kinderen, doktersbezoekjes, verbouwingen, bouwplannen, stapels was… enfin de (buiten)gewone bezigheden van een mama zeker.
Fiona op tijd op school krijgen is tegenwoordig al een achievement. Linus gezond door de winter krijgen zal een mirakel genoemd mogen worden. Mijzelf erdoor krijgen zonder al te veel winterblues, daar durf ik niet op te hopen. Er zijn een aantal dingen die ik al zo lang met mij meesleep, dat het wel lijkt of ik constant met een rugzak van 20 kg rondloop.  En als ouder kan je niet even een time-out nemen, dus draaien we maar door en… tellen we af tot de vakantie.

Maar enfin, ik wil mijn weinige bezoekers niet wegjagen met dit ondermaans gezeur… dat in het niets valt bij al het slechte nieuws waar we tegenwoordig mee rond de oren worden geslagen. Van kindermisbruik in Nederland, over politieke mislukking en economische malaise alhier in het Belgenland. Vlaanderen ligt soms meer wakker van wie de Allerslimste Mens zal winnen, in plaats van de regeringsmislukking.

Mocht u willen weten wat er alhier gebeurd is de laatste weken, hier volgt een kort overzichtje:

  • Laten we starten met het tofste nieuws eerst: Fiona en Linus krijgen er nog een neefje/nichtje bij! Mijn zus is zwanger van het broertje/zusje van Pepijn dat verwacht wordt volgend jaar in juni! Hip hip hoeraaaa.
  • Fiona heeft (net als de rest van haar klas) een soort buikgriep gehad. De arme sukkel had zich bevuild tijdens het middageten op school. Idem voor een ander meisje. De juf heeft heel vorige week kindjes mogen wassen. Nu is Fiona iets beter, maar ze is enorm aan het hoesten. Volgens de dokter (nr. 2) heeft ze last van slijmen en voelt ze zich daarom niet goed.
  • Linus is op controle geweest bij de kinderarts (dokter nr. 1). Zijn longen waren goed, na 1,5 week en een half aerosollen en drie weken snotneus. Zijn gewicht daarentegen… hij was weer niet bijgekomen gedurende drie weken. Het bekende scenario: het manneke is ziek en verdikt niet meer. 8kg100 staat er op de teller. Amper nog P10 en te ver van zijn initiële curve aldus de kinderarts. Nog niet dramatisch, hij verhongert niet maar zijn billen en poep staan veel te mager. Zijn buik daarentegen is opgeblazen. Tijd voor actie dus: twee soeplepels olie in de groentenpap, massa’s boterhammen met smeerkaas en confituur bij zijn fles (die hij niet meer zo graag lust). Op 11 maanden moeten we terug om zijn gewicht te controleren.

  • Hoe zuiver zijn longen bij de kinderarts ook waren, een week later is het weer prijs: koorts, hoesten en nog maar eens aerosollen. Veel verdikken zie ik hem dus niet doen de volgende weken. Eten dat dat ventje nochtans doet. Very frustrating. Dan zit je op een feestje en dan is er een baby die 1 maand jonger is maar 2 kilo meer weegt. Enfin, het is mijn tweede, ik laat er mijn slaap niet voor maar ik vind het wel belastend – die voortdurende zorgen.
  • Intussen ben ik ook nog altijd in blijde verwachting en dit kunt u op twee manieren interpreteren: 1) ik wacht nog steeds op de nieuwe kindcodes voor de kinderopvang. De soap(soep) die al 1,5 maand aansleept. Eerst was ik bijna te laat om ze aan te vragen, dan bleek er een fout in te zitten die ik heel plichtsbewust meldde aan Kind en Gezin (we gingen te weinig moeten betalen), dan beloofden ze een correctie en gingen ze nieuwe opsturen en ik heb ze nog altijd niet ontvangen. Nog niet he. Terwijl zij beweren dat ze half november opgestuurd werden. Zo ver wonen we nu ook niet van Brussel. En ik heb al gebeld en alles was in orde, maar toch ontvang ik niks. Ambetant word ik daar van. 2) Maar nog ambetanter van het feit dat ik mijn figuur niet meer goed krijg na Linus zijn geboorte. Bij Fiona was het na negen maand wel weer bijna ok, maar nu lijken mijn buikspieren de strijd te hebben opgegeven. En daar word ik niet vrolijk van. Actie zal moeten volgen vrees ik. Motivate me.

Zo dat doet deugd. Eens al mijn besonges op de tafel gooien. Grote kuis voor de feestdagen, de opgelegde periode van vrolijkheid.


Paniek

Posted on

Dat komt er van, van een paar weken out of blogland te verkeren. Niet alleen stapelen zich de onderwerpen op, de lust voor het bloggen vermindert met de minuut. Maar wat nog veel erger is: ik las (nu nog maar) net dat onze Secret Santa pakjes al maandag op de bestemming moeten arriveren…

En dit terwijl ik altijd in mijn gedachten had dat ik dat ten laatste volgende week woensdag moest verzenden! Stress, stress… vooral omdat ik mijn cadeautje achtergelaten heb bij mijn mama en ik het nu zaterdag nog ging afwerken. Het was vorig weekend zo druk, dat ik er helemaal niet aan toe gekomen ben om er verder aan te werken. Straks ben ik nog de laatste van heel de hoop.

Ik kijk alvast beschaamd in de richting van mijn Secret Santa. En blader in mijn agenda om te zien hoe ik dit kan oplossen.