Ik ben Linus en ik ben 9 maand oud!

Posted on

Mag ik mij even voorstellen? Ik heet Linus en ik ben ondertussen al eventjes 9 maand oud.
9 maand geleden staken ze met een lange naald mijn ballonneke kapot en toen moest ik wel uit de buik van mama komen. Zeer tegen mijn goesting natuurlijk. Bovendien moest iedereen lachen toen ik eruit kwam. Het had iets te maken met dik zijn en ook een of andere genante foto die mijn vader van mij maakte, dit alles om mama duidelijk te maken dat ik wel groot was en met mijn twee voetjes op de bevallingstafel stond. Maar bon, hum, dat verhaal moeten ze maar houden tot ik trouw of zo…

In die negen maand ben ik al groot geworden. Gisteren nam mama mij mee naar een plaats vol met bomma’s, die mij in mijn blootje wilden zien. Ik werd op de weegschaal gelegd en ook in een soort bak. Ze zeiden dat ik 8kg140 woog voor 72 cm. Geen idee wat dat wil zeggen want ik had veel te veel oog voor die mooie mobiel aan het plafond. En als ik dat beu was, kroop ik voortdurend naar een van die bomma’s om aan haar rok te prutsen. Want ik ben zot van knoopjes, moest u het nog niet weten. Eigenlijk alles waar ik aan kan prutsen.
Terug naar die rare plaats. Er was ook een dokter en een verpleegster. De dokter zei dat ik het precies wel goed deed en dat mijn longen in orde waren. Een hele opluchting dus, na die maanden sukkelen. Ik deed nochtans mijn best om te hijgen en te blazen, maar hij zei dat het allemaal show was en dat er niks mis was met mij. (NOTE: ondertussen ben ik al ferm beginnen hoesten en is de aerosol weer bovengehaald). Ze zeiden ook dat ik nog wel eventjes tijd had om te leren babbelen, wat wel goed is want ik vind etteh-etteh-etteh zoveel cooler dan mama, papa enz.

Ik ben dus van een grote, dikke baby geevolueerd naar een magere knapperd. Ondanks de grote hoeveelheden eten die ik dagelijks eet, zijn er 90 op de honderd baby’s dikker dan ik.  Aan de andere hand, als je kijkt hoeveel ik beweeg, dan kan je niet dik worden he. Ik kruip en ik trek mij recht, heel de dag door. Tenzij ik slaap natuurlijk. En ik slaap veel hoor. Liefst ‘s morgens, maar als het dan niet past, dan slaap ik wel een uur of drie in de namiddag. En als je niet oppast, dan zou ik na vier uur ook nog slapen. Maar mama zegt dat dat niet meer echt nodig is voor zo’n grote jongen als ik. Maar zo tegen zeven uur, dan ben ik wel moe hoor. En zelfs al wil ik het niet toegeven, zodra mama mijn slaapzak aandoe, dan begin ik in mijn oogjes te wrijven. En ik slaap dan gewoon tot ‘s morgens (NOTE: naar het schijnt moet papa nog af en toe eens opstaan, maar daar merkt mijn mama niets van). Leuk he? Mijn mama en papa zijn in de wolken. Ik kan toch niet onderdoen voor mijn zus he? Maar om zeven uur loopt mijn wekker af. En dan heb ik HONGER…

Eten gaat heel goed al ben ik een minder overtuigde flesdrinker geworden. Patatjes daarentegen, laat maar komen. En fruitpap? Hele emmers zou ik eten.
Ik knabbel ook graag op vanalles, en ik kan heel verontwaardigd zijn als iemand anders eten krijgt en ik niet. En kwijlen? Mama mag geregeld een vers kostuum bovenhalen want ik kwijl alles onder. Drie tandjes heb ik al en ik ben naarstig aan het broeden op het volgende boventandje.

Verlatingsangst? Daar doe ik niet aan mee. Ik denk soms dat mijn mama daar last van heeft. Dan passeert ze eens en komt ze kijken of ik flink aan het spelen ben. En dan steek ik mijn armpjes uit, dan voelt ze zich niet zo alleen. Ik oefen ondertussen naarstig verder in het ‘mama’ en ‘papa’ zeggen, dat komt goed van pas als mijn zus mij weer eens lastig valt.
Ja die zus van mij. Ik kan niet zonder en vind het zo leuk dat ze met mij komt spelen. Maar ze moet van-mijn-hoofd-blijven. Zoentjes kan ik nog enigszins verdragen maar knuffeltjes… Dan brul ik eens goed en dan komen de traantjes. Maar eh… dan krijg ik nog meer knuffeltjes… dan brul ik nog harder… tot mama of papa komen zeggen dat het nu wel welletjes is, Fiona.

En zo groei ik verder. Tot later! Linus.


Schoeisel

Posted on

Even een korte rondvraag aan alle mama’s onder mijn lezers:

Wat voor schoeisel kunnen jullie mij aanraden voor Linus. Dat manneke zit namelijk met serieus vervelende voeten – alle, vervelend voor de mama – want alle pantoffels/bobuxjes/slofjes die ik probeer vallen zo weer van zijn voeten. In de creche zeggen ze dat hij heel smalle enkels heeft, en dat het daardoor komt dat alles van zijn voeten valt.

Zijn er mama’s met ervaring? Welke slofjes blijven/bleven er wel aan de voeten van uw kinders hangen?

Geen schoeisel is geen oplossing aangezien:

  • het winter wordt en hij iedere dag een eind in een fietskar moet zitten
  • hij een groot deel van de dag oefent om recht te staan en te kruipen en de vloer hier heel koud is
  • hij zowiezo al heel snel last heeft van koude voetjes

In de creche vragen ze bovendien ook dat we iets van stevige pantoffels meegeven. Nu had ik er gevonden maar die blijven gewoon niet aan zijn voeten hangen, waardoor hij er haast telkens over valt.
Het is dus geen kwestie van kleine voetjes (hij heeft maat 18 als ik het een beetje kan inschatten) maar van smalle voeten.

Iemand suggesties?
Alvast bedankt!


Haar eigen gedacht

Posted on

Wat gaan we eten, vraag ik haar. Burger is het antwoord steevast. Ja mijn dochter is veggie minded. En waarom ook niet? Op school is het steeds vlees of occasioneel vis.
Het zijn nuggets in plaats van burger, zeg ik haar. Burgers zijn op, herinnert ze zich. En dan komt ze: de pruillip. Maar ik wil burger mama. Maar nuggets dat zijn kleine burgertjes Fiona. Ah dat is goed, want ik wil burger.

Met appelmoes? Met appelmoes.
Tot ze thuis een stuk witloof ziet liggen. Ik wil dat niet. Oh het klinkt zo schattig maar oh wee, als zij niet wil wat ze moet eten.
Dat is voor Linus zeg ik haar. Ik wil appelmoes herhaalt ze uitentreure.

Had ik al verteld dat ze sedert haar intrede in de peuterklas het woordje ‘wil’ ontdekt heeft?
Leuk voor haar en af en toe krijgt ze haar zin. Als ik dat wil natuurlijk.


In wacht

Posted on

Volgende berichten staan voorlopig in wacht

  • Fiona is 2,5 jaar: een uitgebreid overzicht van haar doen… en laten
  • Linus is 9 maand: ik ben Linus en ik ben een… baby… maar ik kan al kruipen, rechtstaan en… ‘mama’ zeggen
  • Linus ging naar Kind en Gezin: hij werd gewogen en toch een beetje licht bevonden
  • Fiona doet het heel goed op school: alle kindjes hebben haar graag (oef)

Maar het is veel te druk nu. Nog zeker tot woensdag. Daarom even pauze. Misschien een paar foto’s?


Natte voeten

Posted on

Gelukkig hebben wij niet besloten om onze nieuwe woonst te kiezen in de charmante Denderstreek. Of rond Brussel. Of in al die andere plaatsen waar ze nu met natte voeten zitten.

Alleen onze voortuin is nu herschapen in een modderpoel met plassen waar er gemakkelijk een auto in zou passen. Dit weekend stond nochtans een opkuisactie op het programma voor ons visitekaartje, maar helaas: het weer besliste er anders over.

We hebben dan maar van de nood een deugd gemaakt en ons lang weekend grotendeels bij de grootouders gespendeerd. Dat was pas een relaxed weekend. Fiona kon vergeten dat ze een halve week niet naar school mocht (ze kon er niet mee lachen toen ik haar woensdag zei dat ze tot maandag moest wachten voor ze weer naar school mocht). En Linus kon verder oefenen in het recht staan, gaan zitten en – eum – omvallen.

Wie ook iets kent van vallen, dat is ons Fiona. Zaterdag kwamen we aan bij moetje en paps en ging ze meteen tegen de vlakte. Vanuit een stoel knal op de grond. Resultaat: een blauwe bult op het voorhoofd. Maar voor de rest: chapeau voor ons meiske dat steeds flinker wordt, alleen kan spelen en nog veeeeeeeeeeeeeel slaapt in het weekend. Ze kan al bijna alle kleuren opnoemen en ze maakt echt lange zinnen. Enfin, binnenkort moet ik dringend eens werk maken van mijn overzichtje voor Fiona – 2,5 jaar.

Oh ja, en in Ieper kwam de Sint donderdag – Sint Maarten that is (ja, onze kinderen zijn van die gelukzakken die twee keer de sint op bezoek krijgen)


De tweede schooldag

Posted on

Fiona hield dapper stand. Vanmorgen vertrok ze gezwind met de papa en de broer. Papa was zo vroeg dat haar juffrouw er nog niet was, maar Fiona vond het niet erg om even bij de toezichtster te staan.

De juffrouw herhaalde vanavond nog eens dat het een heel flinke was.

Op school nog geen teken van vermoeidheid maar eenmaal thuis was de rek er wel uit. Ze at een half boterhammeke, wilde op papa’s schoot zitten en viel ten slotte onder de tafel in slaap. Toen moest ze nog mee naar de creche om Linus te halen en sliep ze heel de tijd in de fietskar. Eenmaal thuis kon manlief niet anders dan haar in bed stoppen.

Even later kwam ik thuis en ging ik nog even in haar kamer kijken. Ze ging al slapend rechtzitten maar hoorde niets als ik haar iets vroeg 🙂 Ubermoe dus. Ze zal blij zijn dat ze morgenmiddag naar huis mag komen om te slapen.


Fiona gaat naar school

Posted on

Ze kon er zich weinig bij voorstellen, bij die school. Behalve dat ze dan niet meer naar de creche moest. Deze morgen vroeg ze plots of Linus dan ook meeging. Niet dus. Maar ze was weer gerustgesteld toen we zeiden dat Linus ook naar school ging gaan als hij groot zou zijn.

Gelukkig was de papa bereid om een uur later naar het werk te vertrekken en konden we samen de kinderen op tijd klaarmaken en in de fietskar krijgen.

Eenmaal bij de school leek Fiona een beetje overdonderd door de grote schoolpoort en de vele kinderen. Maar ze stapte flink mee met ons naar de klas. Eenmaal binnen begon ze haar jas en trui af te doen en de inhoud van haar boekentas leeg te halen voor de juffrouw. Wat een schat van een mens is dat: Fiona herkende ze en Linus zijn naam wist ze ook nog. Toch wel sterk om hem maar een keer gezien te hebben (vooral voor mij lijkt dat sterk, aangezien ik heel slecht ben in gezichten/namen onthouden).

Veel tijd hadden we niet en toen het grootste deel van de kinderen in een keer binnenkwam, namen we afscheid. Fiona zwaaide nog een keer en ging toen verder spelen. Toen we nog even naar binnen piepten, zat ze boven op de glijbaan aan het spelen.

Hoe het meegevallen is? Supergoed! Toen ik haar ging afhalen, liep ze mij eerst straal voorbij. Veel babbelen kon ik niet met de juffrouw, want iedereen wilde natuurlijk weten hoe hun kind het gedaan had. Maar ze zei wel dat Fiona heel flink was geweest, heel zelfstandig was. (blink blink) En dat ze wel tien keer naar het toilet geweest was.
En Fiona zei alleen dat ze met de auto’s had gespeeld en heel flink patatjes had gegeten. Ze toonde trots haar hand waar een poes op getekend was. Dat symbooltje had ze zelf mogen kiezen.

En morgen gaat ze terug. Heel moe was ze trouwens niet deze avond. Ze was redelijk flink, en ging braaf mee om haar broer op te halen. Wat een blij weerzien was dat. Het manneke wordt helemaal vrolijk als hij zijn zus ziet. Hij oefent om recht te staan in zijn park en zij zit hem dan aan te moedigen.



Als het goed is, mag het gezegd worden…

Posted on

Vorige lente kreeg ik een tof cadeau van Linus zijn meter, aka mijn zus: een fotoreportage van ons kindjes.

Ik wilde het liefst wachten tot Linus kon zitten, zodat hij samen met Fiona op de foto kon. Het is ook wat leuker als de ‘platte-baby’ fase voorbij is. Maar toen verhuisden we en werd het herfst. Geen nood, dacht ik: in de herfst zijn het mooie kleuren. Een fotoshoot tussen de blaadjes, dat leek mij wel tof. Maar… in de herfst is het weer niet meer zo goed… Uiteindelijk was het de tweede keer raak en konden we een ware fotoshoot houden in een parkje in Gent.

En ziehier het supertoffe resultaat:

Merci Steffi!

PS. Wees er maar zeker van: deze foto’s hebben bloed, zweet en tranen gekost – en niet alleen bij de fotografe. Gelukkig wilde mijn ubercoole schoonmama mij vergezellen om de kinders wat in toom te houden. Behalve dat Linus bijna een halve emmer bladeren heeft opgegeten, Fiona bijna gecrasht is met het karretje en ze Linus bij-na wurgde, is alles eigenlijk vlekkeloos verlopen 🙂


Louis – upgrading

Posted on

Louis, onze rosse kater, is nu zeven jaar oud. De leeftijd waarbij men bij katten van ´bejaard´ begint te spreken. Over nierproblemen en zo. Klinkt allemaal niet echt prettig.

Maar Loewie trekt hem daar allemaal niks van aan. Hij heeft zijn tweede jeugd hervonden. Hij rent door het gras als een jonge kater. Voor hem geen dutjes bij de kachel. Ah nee, buiten zitten er schapen, muizen en vooral… andere katten. We zijn nog maar net verhuisd en hij begint al serieus zijn territorium af te bakenen. Als een echt pasja heeft hij ook het territorium van de buren ingepalmd, aangezien hun kattin heelderdagen binnen ligt te slapen. ´S Nachts echter wordt hij nog opgesloten – aangezien ik zijn verkeersinzicht nog niet te hoog inschat.

Maar enfin, voor Louis werd de verhuis een ware upgrading: van appartementskat, over kat-in-stadstuin tot heerser van de onkruidjungle. Ik denk dat ik weet waar hij zich het best voelt…