Familiefeestje

Posted on

Vorige week zaterdag was het tijd voor het jaarlijks (V.-)familiefeest.

Zo’n mooi weer was het vorig jaar, zo slecht was het dit jaar. Gieten, gieten, koud… Vorig jaar zaten we in de Ardennen en was het stralend weer. Dit jaar zaten we in een tent. Maar…. de sfeer was er en dat is het belangrijkste. Vanwege het koude weer zijn we niet lang gebleven. De kindjes hebben even geslapen in de caravan, maar wij zagen het niet echt zitten om er heel de nacht te blijven.

Enkele sfeerbeelden:

Fiona at chips, en nog chips, en nog chips….

Linus at balonnen…


mama eet Linus

Fiona verbroederde met alle jongens. Veel keuze had ze, want zij is een van de weinige meisjes.


Kulderzipken

Posted on

Wat een rare associatie zeg. ‘t Zal aan koningin Angina liggen.

Linus heeft namelijk een keelontsteking. Een of ander venijnig beest heeft zich in zijn keel genesteld. Gelift met de sonde in het ziekenhuis? Opgeraapt tijdens het familiefeest?

Anyway, dinsdag had hij 39,5 koorts. Een bezoekje aan de arts drong zich op. Ik bleef thuis met dochterlief, die zich ook niet te goed leek te voelen en manlief trok naar de huisarts, alle, een huisarts aangezien we nog geen nieuwe hebben in onze nieuwe stek. Maar als er maar 1 is in het dorp, is de keuze snel gemaakt zeker?

Enfin, een vriendelijke oude meneer, die al snel de diagnose keelontsteking stelde. En prompt antibiotica voorschreef. Hmm, ik vraag mij af of het echt bacterieel is of hij nog van de ik-schrijf-altijd-antibiotica-voor-generatie is? Maar als je zoon zich zo mottig voelt, dan heb je de neiging minder vragen te stellen.

Een vijf-dagen-kuur antibiotica. Al leek gisteren het flesje al meer dan halfleeg. De dokter had gezegd dat er bij het flesje antibiotica een spuitje zat en dat je dat moest optrekken tot aan het cijfer van het gewicht – dus een goeie 7. Wat bleek dan bij controle van de bijsluiter (helaas had hij toen al een dosis gehad) – dat klopte helemaal niet met wat er op de bijsluiter stond! Linus had zo zeker het dubbele gehad van wat hij eigenlijk mocht hebben… De apotheker van wacht had helemaal geen uitleg gegeven en ook niks op het doosje geschreven, maar gelukkig had manlief een geluidsopname van de dokter die de gebruikswijze beschreef.

Verwarring dus. Tot ik het doosje goed bekeek. Het bleek een generische variant te zijn van hetgeen de dokter voorgeschreven had. En daar had de apotheker van wacht niks van gezegd! Manlief is het dan gaan navragen bij de dokter en daar zitten dus heel andere spuitjes bij! Ik ben redelijk pissed dus… een apotheker moet toch zijn klanten uitleg geven over de medicijnen die hij verstrekt? Daar studeren die mensen toch vijf jaar voor? Als je iets anders meegeeft dan dat de dokter voorschrijft (en bovendien geen enkele uitleg geeft), moet je dat toch op zijn minst vermelden?
Enfin, het was niet zo erg, zei de dokter, we moeten nu gewoon vroeger stoppen met medicijn te geven – hij heeft zijn dosis nu al gehad. En ja, normaal gezien lees ik altijd eerst de gebruiksaanwijzing… maar als je kind zit te brullen van de pijn en 39.5 heeft, moet alles een beetje sneller gaan. En vertrouw je op de mensen in witte jassen…

Ik weet alvast welke apotheker ons nooit meer terugziet!


Oogst

Posted on

* zowat de enigste deftige appel in onze boomgaard.
De rest is allemaal wormstekig. Daarom niet onbruikbaar, maar toch.
Ik heb al een hoop bomen geselecteerd voor de kap. Als er niks aangroeit, moet het ook niet in ons zicht staan…


Ons PH-metrietje

Posted on

Had Fiona haar eerste jaar vooral last van haar oren, bij Linus zijn het voornamelijk de longen. Het manneke is ongeveer de helft van zijn leven al aan de aerosol geweest. Ook in de zomerperiode.

En net daarom trokken we begin september nog eens naar de kinderarts. Want is dat wel normaal al dat gereutel? En is dat wel gezond? In juni, na zijn lange ziekteperiode, had ze al eens het woord PH-metrie laten vallen, omdat de huidige theorie zegt dat aanhoudende longproblemen bij baby’s soms wel eens veroorzaakt worden door (verborgen) reflux.

Dat is verborgen tussen haakjes want Linus gaf wel al eens iets terug, soms misschien wel wat veel, maar echt zuur was het niet. En nee, hij was niet lastig. Weende niet veel. Sliep goed, of toch zogoed als je van een pasgeborene kunt verwachten.

En dus geloofden wij niet echt in reflux. Ons altijd vrolijk ventje scheen nergens last van te hebben. Tot die longproblemen maar bleven aanslepen en de winter voor de deur stond. Een hele winter door aerosollen zagen we niet echt zitten. Voor de baby niet leuk, maar voor mama/papa/others ook niet. Want het neemt toch wel veel tijd in beslag en met zo’n baby op de arm 20 min per dag ronddansen (oh wee als je zit/stilstaat/zwijgt…), ik weet toffere manieren om mijn tijd te spenderen.

Dus ja, dan bleef de PH-metrie over als optie. Want zonder pH-metrie was er ook geen sprake van verder longonderzoek.
Vrijdag was het zo ver. We mochten ons aanbieden in Jan Palfijn en de sonde werd geplaatst. Ik had mij voorgenomen om mee te gaan, maar die optie kreeg ik niet. Ik veronderstel dat ze liever geen moeders erbij hebben. (nadien heb ik wel op mijn strepen gestaan om erbij te zien bij de bloedafname, kwestie van zoonlief niet helemaal aan de verpleegsters over te leveren).
Linus had – afgezien van het geworstel om de sonde op zijn plaats te krijgen (met het nodige gebrul) – weinig last van het buisje. Hij kreeg een fancy rugzak zodat hij toch nog wat mobiel was (hij “kruipt” – nog niet volgens de boekjes, maar toch al vooruit). Ik kon live volgen hoe zuur mijn zoon vanbinnen was. En ik zag toch een paar aanvallen die mij deden denken aan smoeletrekkers, Margaret Tatcher,…

Zaterdagmorgen werd hij van het buisje verlost, en ik van het lawaai en het licht van het ziekenhuis. Ik weet niet meer wie het zei, maar pediatrie is inderdaad een van de somberste afdelingen van de hele boel  (mortuarium even terzijde). Er lagen daar twee piepkleine babykes die alleen de verpleegsters op bezoek kregen. Ik weet natuurlijk niet wat de achtergrond was, maar ik had er compassie mee.

En dan deze morgen de resultaten. Uiterst summier was de uitleg, maar het kwam er op neer dat het onderzoek toch wel serieus gestoord was bij momenten (het onderzoek he, niet mijn zoon) en dat het dus wel aangeraden was om het medicijn met de grote Z te geven (Zantac dus). Hopelijk helpt heel de boel en zijn we er snel weer van af. Ik heb mijn kinders liever puur natuur.

Prognose van de behandeling: tot volgend jaar in april. Dan is hij een jaar en is het weer zomer (onze kinderarts is toch zo’n optimiste 🙂 ).

En zo overwon de wetenschap het moeder/vadergevoel. Want wij dachten dat hij geen reflux kon hebben, onze altijd-vrolijke-zoon. Misschien gewoon een hoge pijndrempel? Als hij over een paar jaar maar niet op een spijkerbed wil slapen…


Buitengesloten

Posted on

Het is ons al een paar keer overkomen, niet meer in ons eigen huis kunnen wegens sleutel op de binnenkant van de deur etc. U weet wat ik bedoel.

Nu had ik het wel weer voor zeker (spaar mij het verhaal van de ezel):
Deze namiddag deed Linus nog maar eens een dutje boven.
Wegens het mooie weer ben ik met Fiona buiten – appels aan het plukken, maar dat was Fiona al snel beu dus ging ze wat met haar fietsje rijden.

Ze was al een paar keer naar binnen gelopen om te gaan luisteren of Linus niet wakker was. Iets te veel naar mijn goesting maar bon, zolang ze maar bezig is. Plots lijkt ze wel wat lang weg te blijven en ik vermoed onraad. Ik loop naar de achterdeur. Ik zie dat ze de klink wel naar beneden doet (deuren moeten altijd toe zijn bij Fiona, dus laat ze nooit de deur achter zich open staan) maar de deur gaat niet open. Bizar.

En dan…. realiseer ik me dat ik de sleutels op de deur heb laten zitten. Aan de binnenkant ja. Omdat ik anders de sleutels nooit terugvind. En al die sleutels lijken op elkaar. Dus is het gemakkelijker om de juiste sleutel gewoon in het sleutelgat te laten zitten.
Helaas vond Fiona dat ook een interessant concept… en was ze erin geslaagd om de sleutel om te draaien (die nochtans redelijk stroef is).

En dus… zaten mijn twee koters binnen (een in slaap en een in tranen bij de deur) en ik buiten. Buitengesloten door mijn eigen dochter (gelukkig panikeer ik niet te snel, ik vond het eerder amusant – de vraag is hoelang dat zou duren natuurlijk 🙂 )

Oh ja, er is een voordeur, maar daar hebben we geen sleutel van. En daarbij, ik had geen sleutels bij tiens.
En nee, zo erg was het niet om ergens een ruit te moeten inslaan, ze worden toch allemaal vervangen, ooit. Maar liefst nu nog niet. Want het is al koud met ruiten erin, laat staan erzonder.

Een eerste poging om Fiona te overtuigen dat ze gewoon weer de sleutel in de andere richting moest draaien, mislukte.  Ik zat er wel een beetje mee in dat ze er ook in zou slagen om de sleutels uit het sleutelgat te halen 🙂 en dan waren we nog verder van huis natuurlijk.
Toen had ik het lumineuze idee om haar naar de voordeur te doen lopen, ah ja, daar zit geen sleutel op. Maar het is wel een draaiklink en dat concept snapte ze precies nog niet.
Dan maar weer naar achter en wonder boven wonder, ze slaagde er in om de sleutel terug te draaien.

Eind goed al goed dus. Maar laten we in het vervolg maar de moeilijke weg kiezen van zelf te onthouden welke sleutel nodig is, en ze niet meer op de deur te laten zitten… 😀


Stop ermee

Posted on

Ik vraag mij af waar Fiona dit geleerd heeft:

Linusje, stop ermee. Nu is het genoeg. Jij moet zwijgen. Straks mag je eten.

als de broer zit te wenen omdat hij (vroeger dan verwacht) honger heeft. Ik ben heel zeker dat ik nog nooit ‘stop ermee’  gebruikt heb tegen Fiona. Zouden ze dat in de creche wel zeggen? Het klinkt redelijk desperaat… 🙂

Van desperaat gesproken… gisteren moest ik de ruit dichtdoen hier beneden omdat de buren anders gingen denken dat we onze kinderen aan het martelen waren. Zoonlief had honger en produceerde de nodige decibels (nee, wij hongeren hem niet uit, maar het is nog een beetje zoeken naar een goed schema en bovendien moeten we dringend nieuwe flessen kopen) en Fiona kon hem niet gerust laten en dus moest ik mij boos maken. En toen brulden ze alletwee 😀 Nog een paar en we hebben ons eigen kinderkoor.


7 maanden Linus

Posted on
  • eet groentenpap, met vlees (sedert een goede week). Startte aan 7 maand ook met fruitpap. Het is nog steeds geen grote eter, maar misschien ligt dat aan het feit dat hij volgens mij pijn heeft in zijn mond. Ik zou ook niet graag eten als mijn mond open ligt. Zit heel graag bij ons aan tafel en krijgt dan liefst een broodkorst en een beker met water.

  • lig nog steeds niet graag op zijn rug, rolt dadelijk op zijn buik. Gaat dan op zijn knieen en handen zitten en wiegt heen en weer. Kruipt nog niet, of misschien een klein beetje – maar dan achteruit. Fiona kroop toen ze 7 maand oud was, ik ben benieuwd hoe lang het nog gaat duren bij Linus.

  • kan zitten – ‘t is te zeggen. Als hij wil. Hij heeft precies geen zittend gat. Hij laat zich meestal gewoon op zijn buik vallen om andere oorder op te zoeken (althans dat probeert hij)

  • drinkt flessen van 210 ml en vindt dat beter dan aan de borst drinken. Behalve ‘s morgens dan. ‘s Morgens rules mama. Maar voor de rest van de dag, geef hem maar een flesje. Daar zit trouwens opnieuw Nutrilon HypoAllergeen in. Duurder en alleen bij de apotheker te verkrijgen. Maar toch wel aangeraden wegens de vele kans op allergie. Ja, ook ondanks 6 maand borstvoeding.
    Hoe lang we dat nog gaan volhouden, die borstvoeding ‘s morgens? We zullen zien… zo lang het doenbaar (en voldoende) is.
  • slaapt door. Nog niet lang. Nu hij ziek is gaat het soms iets minder, maar over het algemeen is het hier muisstil tussen 20.30 en 6.30. Luxe!

  • is zeer geinteresseerd in eten en in ‘t algemeen alles wat mama, papa of Fiona uitvoeren. Fiona is trouwens zijn grote plaaggeest: dan krijgt ze iets om te eten en dan gaat ze die voor Linus zijn neus gaan opsmikkelen.
  • sedert 6,5 maand zit er een tandje door onderaan. Joepie, hij kan broodkorsten eten en woehoe, hij kan bijten naar zijn mama. Borstvoeding geven is dus iets meer stressy – zal ie bijten of niet?
  • 2 september trokken we nog eens naar de kinderarts. De “oude” wel te verstaan, in Gent dus. Omdat wij vonden dat Linus in de zomermaanden toch niet echt een goede gezondheid had gehad. En ook om een referentie te vragen voor een nieuwe kinderarts hier in W. Ze was wel tevreden over zijn gewicht en algemene ontwikkeling: 7.500 kg voor 69.5 cm. Maar die longen… niet zo positief. Dus kwam het onvermijdelijke weer ter sprake: de PH-metrie. De theorie is namelijk dat hij verborgen reflux zou kunnen hebben, waardoor zijn slokdarm ontstoken is en dat doorgeeft aan zijn luchtpijp en longen. Vandaar de voortdurende slijmen. Deze vrijdag 24/9 is het van dat, dan verblijven wij 24h in Jan Palfijn.

Maar om met een vrolijke noot af te sluiten: hieronder een foto van de papa, 6 maand oud. Zoek de verschillen!


And…back

Posted on

De reis

  • een beetje me-time (drie boeken uitgelezen)
  • 16 uur op de trein
  • shopping in Euralille is fun – maar slecht voor de portemonnee
  • Paris rules (al was ik er maar 2,5 uur)
  • geen regen
  • bedelaars 🙁 – ‘k weet het, ze hebben er niet voor gekozen, maar als ik aan het eten ben word ik liever met rust gelaten
  • de kindjes hebben het papa niet gemakkelijk gemaakt (ochtendlijke kakapampers en huilconcerten)
  • op reis gaan en horen dat je zoon zich niet goed voelt ≠ fun

En terug thuis

  • Fiona was flink: mama gaan werken met trein in Brussel – neen Fiona verder weg – Corsica! (sedert ik haar verklapt heb dat ze daar -eum- gemaakt is, is er geen houden meer aan). Fiona gaat niet meer wandelen naar de Ikea met haar pop, maar naar Corsica
  • Linus werd zaterdag 7 maand (zie later) maar is helaas ziek. Een mega-snotneus en ook – denk ik – een ontsteking op zijn tong. De sukkelaar!
  • manlief had bovenop al dat gevader ook nog eens alles klaargemaakt om beton te gieten zaterdag (zie hier)

Tot slot nog een paar fotokes van de laatste week/weken (wegens enorme achterstand)

Fiona heeft nog niet echt tafelmanieren…

Is ze zindelijk? Hmm, meestal wel. Al zijn er hier weekends dat de wasmachine overuren moet draaien. Zie al die onderbroekjes en kousen eens hangen…

Linus zit graag in zijn stoel. En gooit al graag eens iets op de grond.
Gelukkig wil de zus ook wel eens iets oprapen 😉


Treinreis

Posted on

Morgen ga ik op reis…voor het eerst sinds lang zonder kindjes. Zij zullen gemist worden, doch niet op ieder moment aangezien Fiona tegenwoordig nogal veel huilbuien heeft. Niks waar een flinke knuffel niet aan kan verhelpen, maar tjongk is triestig tegenwoordig niet te doen.

Nochtans vinden ze haar in de nieuwe creche heel flink, en dat kan ik alleen maar beamen. Alleen trunt ze veel tegenwoordig maar ja, je moet het maar doen he: nieuwe creche, verzorgsters, ander eten, ander huis…. en dan nog ook eens een broer die meer en meer aandacht wil en krijgt.

Want ons Linuske wordt in razend tempo groot en laat zich ook niet meer zo doen door grote zus. Hij houdt nog altijd nauwlettend in de gaten wat ze doet, maar heeft ook zijn eigen gedacht en oh wee als zus daar een stokje voor steekt.

Maar ik ging dus op reis. Daarnet op het werk tot morgen zeggen en weten dat dat in Zwitserland zal zijn…. het heeft zijn charmes, al heb ik op dit moment wel weinig zin in reizen. We gaan bedwaarts gaan… dan zien we het morgen beter zitten!

Tot over een paar dagen!


Zondagskinderen

Posted on

allemaal hier gepikt. Vooral die laatste… Pepijn wist niet wat hem overkwam 🙂 Fiona nam dat afscheidszoentje toch wel heel letterlijk.

Dat was zondag. Trouwens gelet op het toffe kleedje van Fiona? Toevallig zien hangen bij JBC en direct verkocht – ondanks het feit dat ik Fiona reeds twee nieuwe tenues had gekregen die dag. Die kleur!

Die avond gingen we nog naar een babyborrel, waar Fiona overtuigd raakte van het feit dat zij ook een schommel wil. En papa gaat die maken voor haar. En Linus mag er ook op spelen (Linusje groot wordt!). En bij de terugrit naar huis, speelde de maan verstoppertje met haar. En dat vond ze precies niet leuk.

Oh ja, en dit zal ons niet overkomen… Ik doe zowiezo altijd mijn gordel aan, maar zondag was ik net iets trager dan anders… en onze gordelverklikker achteraan kwam direct in actie: Mama, gordel aan! 🙂