Verhuisd

Posted on

Bye bye Gent. Vrijdagavond lieten we Gent achter ons, voor onze nieuwe stek tussen de koeien (en helaas ook de vliegen).

Veel nieuws dus, maar helaas moet dat even wijken voor de onuitgepakte dozen, in een te knutselen kasten en dergelijke. Maar heel binnenkort wel wat fotokes hier (als onze card reader ergens opduikt).

Fiona en Linus gingen twee dagen logeren bij oma en opa. Ondertussen gingen wij ons oude huis poetsen. Gelukkig waren oma en moetje de donderdag al heel wat komen helpen, want dat opruimen en poetsen PFFFT. Bovendien kregen we donderdag ook nog hulp van een collega van manlief. Al wat de zaterdag ervoor (met schoonvader en schoonzus/aanstaande) niet weg was geraakt, werd donderdag vakkundig in ons nieuwe huis gestapeld. Met als gevolg dat we zaterdagmorgen onze weg moesten banen tussen grote stapels dozen.
Die zijn nu gelukkig grotendeels al op hun plaats beland.

Zaterdag dan werd het ook spannend, want toen kwamen ze onze regenwaterputten en septische put installeren (ik weet het: timing!). De grond was veel natter dan gedacht en tot overmaat van ramp overstroomde een deel van de putten. Maar bon, alles is in de grond geraakt en wij wachten vol spanning op de factuur 😉 En ook een beetje tot we weer met onze auto kunnen oprijden, want alles is drijfnat en het is hier een gigantische modderpoel. Charmant! Binnenkort wat fotokes op de geijkte pagina.

Maar laten we vooral niet zeuren. Het is hier fantastisch! We missen Gent maar een klein beetje 😉 We zijn vooral aan het wachten op mooier weer zodat we eens in onze tuin kunnen zitten… of fietsen… of wandelen…
En we genieten van onze kroost natuurlijk. Daar hebben we (alle vooral ik dan, want manlief is hier bezig modder aan het verscheppen, als hij geen kasten in elkaar steekt) onze handen aan vol. Linus is nog steeds de vrolijkste in huis, al kan hij ook angstaanjagend serieus kijken de laatste tijd. Er komen nog geen tandjes piepen – of tmoest zijn dat ik ze nog niet gevoeld heb… 😉 Ja er wordt nog altijd borstvoeding gegeven, maar we zijn wel aan het uitbollen. Na het logement bij oma, is Linus er van overtuigd dat een fles veel gemakkelijker is dan mama. Voor de rest leek hij na die twee dagen gigantisch veel gegroeid, en [ tedududuuuum] hij begint door te slapen. Ik zeg wel begint, want bij oma doet hij het wel, bij ons voorlopig nog niet. Al moet ik eerlijk zijn, die eerste keer in ons nieuw huis sliep er niemand goed. Vannacht dus poging nummer twee.
Wat doet hij nog zoal? Patatjes eten gaat goed, pastinaak was een succes (alleen spijtig dat we nu niet meer zo dicht van de Bioplanet wonen). Hij kan ook iets wat Fiona nooit gedaan heeft. Als hij op zijn buik ligt (de favoriete houding) steunt hij op zijn handen, trekt zijn knieen op en wiegt heen en weer. Ubergrappig.

En Fiona? Die kwam terug van oma, als menselijke taterwaterval. Alles vliegt eruit. Een echte bijna kleuter hebben we in huis. Lief ja, aandoenelijk maar ook energievretend. Vooral als ze moe is. Voorlopig lijkt ze de verhuis gemakkelijk te verteren, al was ze er daarnet van overtuigd dat al haar vriendinnetjes donderdag ook naar de nieuwe creche komen. Zondag mocht ze trouwens mee naar de speeltuin met haar neefje Pepijn. Op zijn blog staan heel wat mooie foto’s waar ik er eentje van gepikt heb (om maar te tonen hoeveel Fiona veranderd is). En omdat er aan het einde van zo’n lang epistel gewoon een foto MOET staan.


Kinderverdriet

Posted on

Toen ik gisterenavond laat thuiskwam van mijn werk, werd ik door de ruit aangestaard door manlief met kinders.

Wat waren ze blij om mij te zien. Of toch niet…

Fiona lanceerde zich op mij om een knuffel te geven. Manlief kreeg ook zijn begroeting. Maar toen ik Linus een knuffel wilde geven, begon Fiona te wenen. Ze wilde namelijk exclusieve aandacht van mama, en het stond haar niet aan dat ze mij moest delen met haar broer. Ze wilde boekjes lezen.
Linus leek eerst content om mij te zien, maar toen ik hem even terug aan manlief wilde geven omdat Fiona zo ongelukkig leek, begon ook hij te wenen. Want hij had honger en hij kreeg niet wat hij wilde van zijn moeder.

En zo had ik binnen drie minuten twee ongelukkige kinderen.


Een been

Posted on

Een been in Gent en een been in Waregem. Een onmogelijke spreidstand waar deze week een einde aan komt.

Een groot deel van onze spullen staan al in ons nieuw huis, enkel het broodnodige is hier gebleven (er was even discussie over het feit of de zetel wel broodnodig is…).

Het nieuwe kattenhok is bijna klaar, internet werkt (eindelijk) maar TV is er nog niet (snif), de vaatwas staat er maar werkt nog niet. En voor de rest… massa’s dozen…

Maar he, het zal wel lukken zeker? Al zal ik blij zijn dat onze verhuis achter de rug is. En weer alles zijn plaatsje gevonden heeft. En de kindjes terug naar de creche gaan. Die creche werd trouwens uitgebreid gekeurd door Fiona en Linus vrijdag en goed bevonden. Hozee!

Wil je trouwens meer lezen over de verbouwingen? Kijk dan op deze pagina.


Kind en Gezin: 6 maand Linus

Posted on

Fiona is druk ja, maar meestal gedraagt ze zich vrij goed. Nu weten we hoe dat komt… ze spaart alles gewoon op tot we bij Kind en Gezin zijn. Dan etaleert ze haar peuterpubermanieren ten volle…

Veel hebben we dus niet opgestoken van ons laatste bezoekje aan K&G Gent of ‘t moest zijn: Linus is gemiddeld – qua gewicht, lengte en hoofdomtrek. (7320 gr, 68 cm en 43.8 hoofd)

Speelden ook nog een rol in de dramaturgie: een verpleegster die nog steeds borstvoeding geeft – ik zweer jou dat ze dat reeds zei toen Fiona nog vijf maand was. Die weinig bewondering kon opbrengen voor het feit dat ik het 6 maand – 5 dagen had volgehouden (exclusief borstvoeding that is). Die raar keek toen ik de indruk gaf dat ik mijn lijf ook wel eens terugwilde.

En voor de rest: we zagen er moe uit. Wat wil je: met twee koters die zich de longen uit hun lijf hoesten ‘s nachts en een verhuis op stapel. Maar er zijn er nog altijd die meer moe zijn, dus klagen kan ik niet.




Spurtje

Posted on

Gisterenavond om acht uur kregen wij telefoon dat de werken bij ons nieuw huis morgen al van start gaan. Een gespecialiseerde firma komt het bouwvallig kotje bij ons huis afbreken. Er was echter nog een probleemke: we moesten eerst nog de pannen van het dak halen.

Vandaar: manlief heeft vandaag in allerijl verlof en ik mag vanavond de valiezen inpakken: wij gaan een paar dagen in ons nieuw huis gaan wonen (kunnen we al proefdraaien voor binnenkort).

Spannend! Binnenkort kan ik hier starten met een nieuwe rubriek: Waregem – The Block (of misschien Waregem – Help, mijn man is een klusser 😉 )


Keppe

Posted on

Fiona haar favoriete woord dezer dagen: keppe. Zoals in keppe doen, mijn keppe… Wat is dat, vroegen ze mij vanmorgen in de creche. Ewel moeilijk te vertalen he: een keppe is een speciaal iemand, met wie je graag “kept” (knuffelt)

Enfin, tegenwoordig is iedereen haar keppe. Mama, papa, Linus en ook… Yasmine, een ander meisje uit de creche. Als dat maar goed gaat… want binnenkort moet er hier verhuisd worden en dan blijven alle vriendjes en vriendinnetjes hier achter.

Fiona heeft ondertussen door dat we een nieuw huisje hebben. En dat er ergens een nieuwe creche is (die ze nog niet heeft gezien). En dat zij dan met Linus meegaat naar de creche. En daarna naar school. Maar volgens haar zal Yasmientje daar ook zijn… Dat wordt aanpassen voor ons meiske!
Ik heb ze in de creche alvast gevraagd of we een paar foto’s mochten nemen als aandenken voor Fiona. Ze zijn helaas niet voor publicatie, maar geloof me: er zitten een paar schoontjes tussen.

Hopelijk kan broerlief de leegte wat opvullen voor Fiona. Ze beginnen meer en meer op elkaar in te spelen, soms al letterlijk. En Fiona vindt dat ze een lief broertje heeft (oef), al is ze af en toe wel wat hardhandig (al dan niet gemeend, er gaat soms eens een vuist richting broer).

Meestal dus hebben wij hier twee flinke kepkes in huis:


Back to business

Posted on

Het einde van onze mini-vakantie kwam er sneller dan verwacht, maar zo gaat dat altijd met vakanties zeker? In ieder geval doet het dan minder pijn om terug aan het werk te gaan. Manlief kon zelfs niet wachten!
Fiona had er duidelijk ook wel zin in, alleen het slapen kon gisterenavond echt niet lukken (en dat is een unicum voor haar…). Voeg daar een in-het-bed-rottekottende Linus aan toe, en wij beginnen met halve oogjes aan onze werkweek.
Het trouwfeest van zaterdagavond zal er ook wel voor iets tussenzitten…

Enfin. De kindjes zijn terug naar de creche en dat kunnen wij alleen maar toejuichen. Vooral Fiona leek wel wat last te hebben van ik-weet-met-mezelf-geen-blijf-tijdens-de-vakantie-virus.
Op de duur werd ik alleen maar ambetant van het heel de tijd moeten “zagen” op de dochter. Ondeugend bij momenten, niet te doen! Een echte puber voorwaar, compleet met negeren-van-de-mama erbij. Ze had het duidelijk lastig met zichzelf bij momenten.

Echt ontspannend kan je de vakantie dus niet noemen. Maar wij hopen dat we in het najaar nog eens een paar daagjes op ons eigen weg kunnen – dat zal pas ontspannen zijn. Want dat lukt mij toch niet als ik voor twee pagadders moet zorgen. En nog steeds full-time borstvoeding geven… we zijn al verder geraakt dan bij Fiona en hopelijk lukt het nog om onze 6 maanden full-time te halen.

Hoe het voor de rest is met de kindjes? Behalve haar kuren, is Fiona nog steeds een ongelofelijk leuk meisje. Ze vliegt door het leven, wil alles proberen. Je zou soms vergeten dat ze nog maar amper twee jaar is. Ze zeult haar pop overal mee en broertje is ondertussen al een vast deel van haar leven. Ik kan niet wachten tot die twee tesamen kunnen spelen. Fiona is gek op Linus, en omgekeerd. In de auto zitten ze tegen elkaar te “tateren” en het eerste wat Fiona ‘s morgens vraagt is: Linus nog slapen?
En het antwoord is altijd positief. Want Linus kan, net als zijn mama, ‘s morgens in zijn nest blijven liggen. Daar hebben wij deze vakantie goed van geprofiteerd. De papa was zo lief om de dochter wat te entertainen (voor wie acht uur al een deftig opstaanuur is), terwijl zoonlief en ik dikwijls pas om 9u30 eruit rolden.

Zo heb ik toch nog een beetje slaap kunnen inhalen. Toen Linus vijf maanden werd, aan het begin van onze vakantie, heb ik besloten om geen nachtvoedingen meer te geven. Ik had het gevoel dat het eerder een gewoonte was geworden en dat hij het eten niet meer echt nodig had. Dat werd zonder morren geaccepteerd en nu kan zijn maag het zonder bijvullen van ongeveer negen uur ‘s avonds tot 6u30, 7u ‘s morgens. Dat kunnen wij alleen maar toejuichen.
Of hij dan doorslaapt? Hmm, we moeten er wel nog een tweetal keer uit om zijn tutje te geven, dus echt ononderbroken slapen zit er nog niet in. Maar hopelijk betert dat als we hem zijn eigen kamertje kunnen geven. Nog even op de tanden bijten dus. Hopelijk zal het een even goede slaper worden als zijn zus.

En voor de rest? Linus groeit en bloeit verder. Onze lange man is altijd vrolijk, al heeft hij het voor een of andere reden niet op zijn nonkel Jeroen begrepen… Misschien wordt hij verblind door de glanzende bol 😉
Fiona heeft de stap naar zindelijkheid nu definitief gezet. Wij hebben er meer vertrouwen in en zij ook. Slapen gebeurt natuurlijk wel nog met een pamper, lange autoritjes of winkelbezoekjes idem, maar soms lukt het al om te wachten tot er een potje in de buurt is. Ze zegt ook dat ze pipi moet doen en kan het ook al goed ophouden. Oef. Duimen dat het zo voortgaat dus.
Linus begint ondertussen al serieuze pogingen tot zitten te ondernemen. Helaas wil dat ook zeggen dat hij niet meer zo tevreden is in zijn relax en dat hij soms wel zit te zeuren als hij niet kan doen wat hij wil. Hij begint duidelijk een eigen willetje te krijgen. Dat belooft!

Wij logeerden ook een paar dagen in ons nieuw huisje en merkten dat het goed was. De keuken is ondertussen volledig geequipeerd en de wc is geupgraded naar iets wat meer bij de jaren 2010 past.
Nu alleen nog zorgen dat we kunnen douchen en we kunnen zonder zorgen verhuizen. Bravo manlief! (die heel de vakantie gewoon verder gewerkt heeft).

Tot slot van dit lange epistel nog een paar foto’s van onze twee spookjes:

zotte dochter showt het kostuumpje dat oma voor haar maakte
mooi assorti met haar nieuwe pantoffels, van moetje gekregen

Linus zit – een beetje – alleen
met op de achtergrond mama’s been

spook in hangmat

met nonkel Bart

oh ja,het is weer van dat

barbecue op de buiten

broer en zus samen in de fietskar en oh wat vonden ze het leuk
(we zijn nog op zoek naar een geschikt zitje voor Linus – vandaar enkel nog maar een klein toerke te voet gedaan)

nozem “leent” de bike van neef Pepijn

ze vluchtte zo snel dat haar hoofd er niet meer bij kon

oma met kleinzoon