Hoewistermee?

Posted on

Ons lang weekend in de Ardennen werd door Fiona in stijl begonnen en geëindigd…met overgeven.

Vrijdag dacht ik nog dat het vele bochtenwerk in Malmedy de oorzaak was, maar toen we maandag in file stonden op de Brusselse ring kwam heel haar middagmaal er weer uit.
Ik zweer het: als je kind paprika overgeeft via haar neusgaten terwijl je vast zit op de middenste rijstrook, dat heeft iets halucinants.
Het arme wicht moest nog in haar eigen vuiligheid zitten tot we aan het tankstation in Groot Bijgaarden waren, het schaapke. Toen bleek dat ze 39,5 graden koorts had. Hoe dat kwam? No idea. De dag erna heb ik haar thuisgehouden van de creche, maar de koorts bleef weg. Geen andere verschijnselen meer. Ze is alleen heel trunterig. Zelfs in de creche vinden ze het geen normaal gedrag voor Fiona (ze is braaf!). Mijn eerdere pogingen om naar de  huisdokter te trekken, waren niet succesvol. Met een ziek kind een uur en een half in de wachtkamer zitten, dat lijkt mij niet doenbaar. Nu ja, ziek, dat is relatief. Ik vind ze er niet ziek uitzien, ze doet alleen raar.
Gisteren ben ik dan toch bij de dokter geraakt en die bevestigde dat ze waarschijnlijk weer een virale infectie had doorgemaakt (dat kan perfect dat die dan maar een dag echt koorts hebben) en dat ze daar nu nog wat groggy door was. We moeten ook wel weer een kuur neus-, oog- en oordruppels geven.

Linus, daarentegen, die is ziek. Die rochelt alsof hij de competitie wil aangaan met de eerste de beste tachtigjarige kettingroker.
Een loopneus had hij al eventjes, maar dat konden we onder controle houden door veel te spoelen. Maar dinsdag kwam er plots een akelig hoestje bij. Dat, en het feit dat hij verhoging had (rond 37.7) en niet zo goed dronk, deden mij een afspraak maken met de kinderarts woensdag. Niet de gewone, maar een van haar collega’s. Dus trokken wij naar het ziekenhuis en bezochten het meteen in stijl.
Linus bleek na controle inderdaad wat te veel te rochelen en moet 10 dagen aerosollen. Maar de kinderarts had eigenlijk meer aandacht voor zijn edele delen. Daar was iets mis mee volgens haar, en we werden prompt doorgezonden voor een echo. Een liesbreuk of een gedraaide zaadleider waren een mogelijkheid, dus wilde ze het toch even laten controleren. Gelukkig was het verdict gewoon hydrocele (zwelling van de teelbal door vochtophoping) en dat zou van zelf moeten overgaan.

En manlief tenslotte, die had dinsdag een operatie aan zijn neus op het programma staan. En die viel wat zwaarder uit dan verwacht en hij moest toch eventjes bekomen. Maar ondertussen voelt hij zich al beter (oef).

En ik? Ik voel mij (nu nog) prima!


Malmedietje

Posted on

Vorig weekend deden wij een malmedietje.
Aangezien manlief met schoonvader en schoonbroer naar een bikers-evenement gingen, maakten we er meteen een lang weekend van.

We huurden een tof huisje en genoten van het prachtige lenteweer. Dat werd barbecue (*2), een toffe fietsrit en nog een paar leuke wandelingen.

Zaterdag trok ik met Fiona, Linus en de schoonmama op weg voor een mooie wandeling tussen de velden. De gewoonte daar om hun velden af te zomen met allerlei meidoorn- en beukhagen leidde helaas tot drie platte banden bij onze buggy. En als je weet dat het een driewieler is, dat schiet er niet veel meer over om mee te rijden he 😉

Daarom maakten we zondag een fietstochtje in de bossen vlak bij het dorpje. Fiona’s fietsstoel hadden we niet mee maar die ging bij nader inzien toch wel wat te lomp geweest zijn voor het paadje. Fiona ging in de draagzak op de rug van Linus’ peter en Linus zat in de draagdoek bij de papa. Ze vonden het alletwee super. Veel stukken moesten we wel te voet doen omdat twee kleine prutskes vervoeren niet het moment is om stunts uit te halen. Maar manlief en zijn broer hebben in de namiddag de tocht dan gewoon nog eens gedaan met hun tweetjes…

Zondag was het echt prachtig weer, maar helaas begon het ‘s avonds laat te regenen. Maandagmorgen was het mistig, maar dat belette ons niet om nog een leuke wandeling in het bos te maken. Fiona heeft heel flink gestapt en was een echte slavendrijver 😉 stilstaan was uit den boze!

Het was met andere woorden een vermoeiend maar prachtig weekend!

Zoals reeds gezegd, waren er ook wel wat dissonanten in het weekend. Daarover meer in de volgende post, al moet ik nog even iets kwijt over de muur.
Linus slaapt nog steeds bij ons in de kamer. Hier vind ik blindelings mijn weg naar zijn bed en terug. Daar dacht ik dat ook te kunnen doen. Maar dat was buiten de onbekende kamer, de stikdonkere omgeving (man, het was daar donker ‘s nachts) en de pisnijdige zoon gerekend. Toen ik rond vijf uur ‘s nachts uit mijn bed moest spurten omdat meneer krampjes had en ik nog wat slaapdronken terugwankelde, kwam Linus nogal onzacht met zijn achterhoofd tegen de muur terecht 🙁 Alle, naar mijn moedergevoel klonk het alleszins verschrikkelijk. Gelukkig was hij het na een minuut vergeten, gaf hij niet over enz. maar toch… liever geen tweede keer meer.

Woensdag toch maar nog eens laten kijken door de kinderarts en zijn hoofd zag er normaal uit… ‘t zal nen keikop zijn zeker?


Schaamteloos

Posted on

Je dochter van twee die in een volle wachtzaal in je borsten knijpt en zegt: “eten Linus”.

*serieus nu, ik denk dat ze toch wel wat jaloers is hoor. Deze morgen (alweer in de wachtzaal) zat ze heel de tijd met haar handen in mijn decolte en deed ze alsof ze at.
Misschien begint ze door te hebben dat het toch iets speciaals is, die borstvoeding. Iets wat haar broer wel van mij kan krijgen en zij niet?


Last (wo)man standing

Posted on

Het is hier wat stil he?

Eerst was er een deugddoend weekendje in de Ardennen, zij het dat er hier en daar wat wanklanken waren 🙂 Versta daaronder overgeven, koorts, hoesten, massa’s groene neuzen en helaas een onzachte botsing met de muur :(.

Meer details volgen later wel, als de bui hier wat verdwenen is. Want momenteel ben ik last woman standing. Al de rest is hier geveld. Manlief moet herstellen van een operatie. Linus heeft een lelijk hoestje en moet gaan aerosollen (joepi!). Fiona had maandag 39,5 graden koorts, maar daarna niks meer. Ze voelt zich echter niet lekker, dus dat zal wel nog een doktersbezoek worden.

Wordt vervolgd!


Content

Posted on

“Gij zijt zeker content dat het een jongen is?”
“G’hebt wel chance he, van elks een.”

Een reactie die veel ouders wiens tweede kind van een ander geslacht is dan het eerste, wel zullen herkennen.

Niet alleen bij ons kwam er na een meisje een jongen, maar ook hier en hier was dat het geval. Of dat dat leuker is dan twee keer een meiske?

Goh, was het tweede bij ons een meiske geweest, het ging even welkom geweest zijn. Het leukst van al is dat Linus zo’n vrolijke baby is.

En ja, soms vind ik het stiekem wel leuk dat ons tweede kindje een jongen is. Ik vind het zo’n koddig ventje. En ik hoop stiekem dat hij op zijn vader gaat lijken. En dat gaat niet met een meiske natuurlijk 🙂

Een nadeel van twee verschillende? Het is moeilijker om voor alletwee hetzelfde kostuumpke te vinden. Maar ‘t is toch gelukt, al wilde Fiona niet stil liggen.


Kind en Gezin – Linus eerste keer

Posted on

Gisteren was het dan eindelijk zover: Linus eerste officiële visite aan Kind en Gezin. Dat arme ventje werd meteen op een paar prikjes getracteerd.
Zoals we hem kennen, werd hij behoorlijk purper maar was hij heel snel getroost. Vooral toen hij nog eens langs de bar mocht passeren 🙂
Voor de rest kreeg hij goede punten: buiklig en hoofd opheffen, volgen, kijken…

Economisch als wij zijn, was het meteen ook een afspraak voor Fiona. Zij demonstreerde meteen dat ze goed kon babbelen, dat er motorisch niks mis was (op ontdekking in het dokterskantoor) en dat ze een toren kon maken: drie blokjes waren voldoende, zij ging voor vijf en meer had ook wel gelukt, ware haar toren van Pisa het gevecht met de zwaartekracht verloor…

Maar er moest ook gewogen en gemeten worden.

Linus klokte af op 5800 kg voor 60 cm. Hoofdje is ondertussen al 40,1. Alles rond P75.

Fiona is op haar twee jaar 12kg700 voor 87 cm. Haar haartjes overspannen 48,2 cm. Alles mooi rond P50 dus.

In Kind en Gezin was ze te snel voor mijn fototoestel, maar in haar eetstoel zat ze stil 🙂

En tot slot wil ik u deze niet onthouden:


Een overzicht van Fiona’s tweede jaar

Posted on

Het lijkt nog maar net geleden dat we haar eerste verjaardag vierden en plots is ze al een jaar ouder.
Het was een bewogen jaar, vol met reizen, verhuisplannen en een nieuw broertje.

Een overzichtje:

April
Fiona is 1 jaar oud. Dat wordt uitgebreid gevierd bij de grootouders thuis. Fiona kan al goed stappen en is supercontent met haar karretje.
Op haar verjaardag zelf moet ik helaas naar het buitenland en ben ik nog eens ziek bovendien.

Mei
Ik ben nog steeds (of opnieuw?) ziek als we een weekendje naar de Ardennen trekken om de verjaardag van Fiona haar peter/paps te vieren. Het huisje is wel niet echt aangepast aan een eenjarige wervelwind, maar voor de rest hebben we massa’s plezier.
In mei hebben we ook de zoektocht naar een toffe foto om een canvas te maken voor oma’s moederdag/verjaardag.
En dat levert een paar leuke foto’s op.
In mei zijn we ook vijf jaar getrouwd voor de wet en daarom trekken we naar Parijs, waar we toen ook een bescheiden huwelijksreisje hielden. Het weer is er prachtig en Fiona is in form. Wij ook blijkbaar want een paar weken later begin ik een vermoeden te hebben…

Juni
Inderdaad, ik had het al een paar dagen door, maar manlief was niet overtuigd. Op vadertjesdag kan ik hem melden dat hij opnieuw papa zal worden. De test wordt gedaan op het toilet met Fiona erbij (ze slaagt erin om ons bakje voor de homebank in het toilet te mikken) en dan trekken we met zijn tweetjes naar het grote bed waar de papa nog ligt te ronken. Misschien daarmee dat zijn eerste reactie nogal lauwtjes overkwam: hij was precies al overtuigd dat ik, net als de vorige keer, weer snel zwanger ging zijn 😉
Fiona beseft het nog niet maar in februari gaat ze grote zus worden.
De zwangerschap moet nog geheim blijven en dat levert best wel vermakelijke taferelen op, want in de week erna trekken we naar Kopenhagen voor mijn werk en daar kan ik helaas niet alles eten wat de pot schaft, aangezien ik weer moet opletten voor toxoplasmose en zo. Dat leidt ertoe dat we na het diner ongemerkt een pizza moeten binnensmokkelen in het hotel, hilarisch gewoon!

Juli
Juli is werkelijk een topmaand. Fiona is in form en wij trekken op reis. Voor het laatst met zijn drietjes, zo beseffen we nu. Net voor we vertrekken kunnen we nog de familie inlichten dat er nog een kindje bijkomt. De grootmoeders hadden natuurlijk weer hun vermoedens, tsk!


Onze reis naar de VS is prachtig. Ik kan mijn zwangerschapsvermoeidheid uitslapen in een chique hotel en verken samen met Fiona San Diego. Daarna trekken we nog wat rond en we eindigen in San Francisco, waar Fiona kan kennismaken met onze vriendin Jenny.

Augustus
Augustus is gelukkig een wat kalmere maand. Alhoewel… we gaan naar een trouwfeest in de Limburg, vieren onze vijfde huwelijksverjaardag (voor de kerk) met een weekendje Ardennen en hebben een verrassingsfeestje voor mijn ouders in Ieper. Zo kan Fiona na de lange reis ook nog wat tijd met de grootouders spenderen.


September
Een primeur. Mama en Fiona zijn op elkaar aangewezen. De man in huis vertrekt voor een week naar Spanje en laat het huis aan de vrouwen. Die zijn allebei wat ziekjes maar slagen erin te overleven zonder gek te worden.
Fiona groeit en bloeit verder en begint meer en meer te babbelen.
Op het einde van de maand trekt de mama naar Frankrijk, wat resulteert in nog wat toffe kleertjes voor de dochter.


Oktober
Fiona mag overgaan naar de peutergroep in de creche. Ondanks het feit dat ze nog geen anderhalf is, hebben ze besloten om haar te laten overgaan, omdat ze wat uitgekeken was op de babygroep. Ze kan immers al goed stappen en zelf eten lukt ook al behoorlijk. Na een wat verlegen start, voelt ze zich na een maand al behoorlijk thuis.
Op het einde van de maand komt er plots grote verandering in ons leven. We vinden ons droomhuis en zijn verkocht. Fiona mag samen met ons en de nieuwe spruit volgend jaar verhuizen naar het platteland bij Waregem.


November
De aankoop van een nieuw huis brengt heel wat geregel met zich mee, bovenop al het geregel voor de komst van de nieuwe baby. Fiona laat het zich niet aan haar hart komen en verandert in een razend tempo: ze begint te babbelen, torens te bouwen…


December
Terwijl mama zich rot zoekt naar een nieuwe creche in Waregem, zet Fiona de huidige op stelten. Iedere dag leert ze wel iets nieuws en helaas voor ons zitten daar ook minder goede manieren bij. Fiona krijgt duidelijk haar eigen willetje dat ze al heel goed kan kenbaar maken.
Deze maand krijgt ze ook buisjes, om een einde te maken aan de steeds weerkerende oorontstekingen. En verder hebben we natuurlijk de Sint en kerst, met massa’s cadeautjes.


Januari
Fiona profiteert van de dikke buik van mama om wat streken te vertonen. We beginnen haar te leren dat ze de komende maanden nog meer op de papa zal moeten rekenen dan nu al het geval is. De nieuwe baby is er nog niet maar Fiona doet ons telkens versteld staan van hoe groot ze al is.
Januari is ook de maand van de builen en schrammen. Fiona versiert haar voorhoofd met twee nieuwe littekens.


Februari
De langverwachte baby laat op zich wachten, maar Fiona is al helemaal voorbereid. Ze helpt de papa met het babybedje te monteren.
En dan is hij er: het broertje. Fiona krijgt een pop om te moederen en moet ondervinden dat mama nu veel tijd moet spenderen aan de nieuwe baby. Echt jaloers is ze niet, maar het wringt wel af en toe. Ze heeft helaas leren slaan in de creche en al snel moeten we een hoekje uitzoeken voor stoute kindjes, aangezien we slaan naar je broer met een rammelaar niet echt onder goed gedrag kunnen klasseren.


Maart
Maar Fiona leert snel en de hoek moet gelukkig niet al te vaak gebruikt worden. Nochtans begint de peuterpuberteit zich aan te melden, wat resulteert in af en toe gebrul als ons miss haar zin niet krijgt.
Ook in de creche blijkt Fiona een hele evolutie te hebben doorgemaakt, van verlegen scheetje tot onruststoker eerste orde. Samen met een paar vriendinnetjes kan ze wel eens de boel op stelten zetten. Ze zet de anderen aan tot opstand maar is er zelf als de kippen bij om hen te berispen. ‘t Is nogal iets ons dochter…


April
En plots is het weer april. De maand van het grote wachten in 2008. Iedere dag draagt wel een bepaalde herinnering met zich mee. Op de dag dat ik uitgerekend was twee jaar geleden vieren we Fiona haar verjaardag. Echt jarig is ze pas vandaag, maar ondertussen krijg ze al een pak cadeautjes. Ze zal zich de komende maanden kunnen uitleven in haar zandbak, zwembad of met haar keukentje.
Ze is ondertussen zo ongelofelijk veranderd. Niet alleen qua uiterlijk, maar vooral op het vlak van taal merken we een enorme evolutie. Ze maakt al vlot zinnetjes, op haar eigen manier weliswaar maar ik sta telkens versteld van alle woorden die ze al kent.


Op naar de drie jaar!


Een groene verrassing ;)

Posted on

Mijn moeder was jarig op 9 april.

Dit jaar heb ik niet lang moeten nadenken over een cadeautje. Mama kun je altijd plezier doen met bloemen, dus leek het mij logisch om een bezoekje te brengen aan de Floraliën.

Het was een verrassing maar mama zou mama niet zijn als ze allang doorhad wat de verrassing inhield 🙂 Ik had mij versproken toen ik zei dat haar verrassing enkel in deze week kon.

We waren nog wat moe van de babyborrel de dag ervoor, maar toch bracht het mooie weer ons in form. Na een bezoekje aan Linus zijn meter, trokken we naar een broodjesbar om daar… Linus vol te tanken.
Toen trokken we naar de Ikea waar we de auto konden parkeren.

De rijen bij de Floraliën vielen heel goed mee, alhoewel het tegen het einde van ons bezoek wel wat drukker was. Het fototoestel was helaas spoorloos die morgen, en ik probeerde het gemis wat te compenseren met mijn gsm (niet dat ik die foto’s daar dan ooit afkrijg maar bon). Gelukkig verkochten ze ook dvd’s waarop heel de tentoonstelling werd verfilmd 🙂

Linus hield zich flink. Sliep twee uur en dronk dan wat. Zo konden we bijna heel de tentoonstelling op ons gemak doorwandelen. Alleen de laatste hal was er te veel aan.

Daarna volgden nog lekkere oliebollen en een blitsbezoekje aan de Ikea. Thuis werd zoonlief verenigd met de papa. Fiona logeerde die dag bij moeke en kwam pas later thuis.

Onze dag werd afgesloten met een lekker diner bij een goeie Italiaan (Il Folleto). Het was dus al laat toen oma naar huis moest, en bovendien strooide een lekke band nog wat roet in het eten.

Wat mij betreft is de dag toch voor herhaling vatbaar 🙂


Hip hip hoera! Fiona is twee jaar!

Posted on

Fiona is er twee vandaag!
Dit werd gevierd met een “happy birthday” aan haar bedje en een kaartje van oma aan de ontbijttafel. Aangezien ze haar cadeautjes al op voorhand gekregen had, kreeg ze nu nog een paar kleintjes: Een bedje voor haar pop, glaasjes voor in haar keukentje en een poster van moeke.
De chocolademousse die ze bij uitzondering mocht proeven, viel helaas niet in de smaak. Volgens mij dacht ze dat het vingerverf was 😉

Van Linus kreeg ze ook een cadeautje, alleen kwam dat bij de verkeerde persoon terecht :s. U kunt al raden wat het was, als ik zeg dat nadien zowel Linus als mama een nieuw kostuum nodig hadden.
Oh ja, had ik al gezegd dat hij tegenwoordig zijn kaka opspaart om die allemaal in een keer te deponeren, zo eens in de twee dagen? Helaas had ik dat deze morgen ook nog aan mijn been. Zoonlief dan maar snel snel gewassen.

Gelukkig kon Fiona zich wat bezighouden in haar keukentje, tot het haar beurt was om kleren aan te doen. Ze ziet er alleszins schattig uit in haar rokje en T-shirt van oma gekregen en de trui van tante Sara! (tegen dat we vertrokken was de kousenbroek al niet meer zo wit meer, en zat er banaan op de rok, maar bon…)

En toen konden we eindelijk vertrekken naar de creche, ware het niet dat we een klein beetje opgesloten waren. Manlief had namelijk per ongeluk ook mijn sleutels meegenomen naar het werk. Gelukkig werkt hij niet zo ver en kon hij ze nog langsbrengen.

Zo kwamen we vrij laat aan in de creche en was het daar al vollenbak ambiance. Fiona vond dat precies niet zo leuk en begon dan maar te brullen en tranen met tuiten te wenen.

Al bij al een weinig geslaagde start van haar verjaardag. Straks hopelijk beter!

Tot slot ter vergelijking: Fiona twee jaar geleden – Fiona zondag laatst.


Let’s party!

Posted on

Zondag hielden wij een feestje, vooral voor Linus (de babyborrel), maar ook een beetje voor Fiona, die wordt er donderdag namelijk twee.

Het werd dus een superdruk weekend, want zaterdag moest vanalles voorbereid worden. Drank halen, zaal klaarzetten en lekkers bakken.
Hetzelfde scenario als vorige keer dus, met de extra complicatie dat we nu twee kinders hebben die ondertussen geëntertained/gewassen/gevoed moesten worden.

Het feestje was zo mogelijk nog toffer dan de vorige keer. Veel volk, veel sfeer, mooi weer en massa’s kindjes. Ik heb weliswaar met iedereen maar heel kort kunnen babbelen, want er moest ook gewerkt worden en ik moest Fiona een beetje in het oog houden.

Aangezien beelden meer zeggen dan woorden:

Linus is zijn vrolijke zelf.

Fiona doet wat verlegen.

Er was plaats zat om te fietsen…

Er was zelfs een keukentje om mee te spelen.

Fiona met haar peter

Fiona met haar meter

Zonder commentaar…

Tot slot nog eens een grote mercie voor iedereen die meegeholpen heeft!