En… actie!

Posted on

Ik heb nog even mijn lijstje erbij gehaald van vorige week en ik weet meteen waarom ik stress heb:

  • bloggen over mijn verjaardag
  • bloggen over ons oud en nieuw huis
  • werken aan Linus zijn doopboekje (D-day= 11 april)
  • verjaardagsfeestje voor Fiona plannen
  • geboortefeestje organiseren (18 april)
  • foto’s sorteren
  • foto’s selecteren om op canvas te laten printen
  • poetsen in huis
  • was plooien en sorteren
  • info verzamelen ivm school voor Fiona
  • nadenken over ons nieuw huis
  • een kalender maken voor Fiona

Echt veel is er nog niet gebeurd. Ok, ik ben ziek geweest. Ok, zoonlief zit middenin zijn 6-weken-sprongetje en wil niet anders doen dan drinken maar toch… word je verondersteld om stress te hebben tijdens je moederschapsrust?
Ik dacht het niet… natuurlijk wisten we dat de aankoop van een nieuw huis heel wat stress ging teweeg brengen.

Het oude huis is trouwens verkocht, alle ‘t is te zeggen we hebben een akkoord maar nog geen compromis. Daar komt altijd al dat geregel enzo bij kijken. We moeten nog allerlei certificaten bemachtigen – oh joy.

Voor de rest ziet het ernaar uit dat de verhuis ook nog de nodige stress met zich mee zal brengen. Onze eerste bouwaanvraag (voor het kotje waar we tijdens de grote verbouwingen wat zullen moeten verblijven) is nog steeds niet binnen. Telt daar vier maanden bij en we zitten al dik in de zomer, al na de eerste periode ouderschapsverlof van manlief, die hij ging gebruiken om wat aan het huis te werken.
Maar ik mag er mij niet in opjagen, dat heb ik moeten beloven.

Voor de rest ben ik nog altijd 100% overtuigd van onze verhuis. Ik zie mij er nog niet wonen, maar dat komt misschien omdat er nog zoveel werk te gebeuren staat. Maar dat het zal leuk zijn (zeker voor de kids), dat is een feit.
Maar eerst nog verhuizen en weer aanpassen dus. Ik zit vooral in met Fiona. Zij zal het meest lijden onder alle veranderingen. Verhuizen, nog eventjes naar een andere creche, dan naar school.
Het helpt ook wel niet als ze nu in de creche zeggen dat die overgang zeker niet vlot zal gaan. Dat ze Fiona nooit de baas gaan kunnen daar in de nieuwe creche.

Dat Fiona je graag uittest, dat had ik ondertussen ook al begrepen. Dat wijt ik aan de leeftijd, voor een deel, maar volgens mij komen manliefs anarchistische neigingen ook om de hoek kijken.
Ik daarentegen, ik was een doetje op school. Een doetje met principes wel, maar ik kan mij niet voorstellen dat ik de boel op stelten zette (mama – corrigeer mij he).
Fiona daarentegen – daar zei de verzorgster gisteren over: het is een lieveke hoor, maar ze is heel de tijd aan het uittesten en proberen tot hoever ze kan gaan. En dat is heel vermoeiend, believe me.
En dat leidt tot heel wat vragen over hoe ze zich in godsnaam op school zal gedragen. Ok, dan zijn we nog een half jaar verder, maar toch…

Enfin, dit wordt weer een blogpost zonder einde. Ik zou beter eens in actie schieten zodat ik wat dingen kan schrappen van mijn steeds groeiend lijstje.


Mijn super-manneke

Posted on

Sorry hoor, ik krijg niet genoeg van de foto’s van Linus in zijn superman-outfit. Ik zag het kostuumpke vorige week bij toeval hangen in een winkel en ik kon het niet laten om het mee te nemen, alhoewel ze alleen nog maar een maatje 62 hadden en hij het dus misschien niet al te lang zal kunnen dragen…

Kijk eens hoe mooi hij lacht naar zijn papa…

Sedert een paar dagen begint alles hier weer wat op een normaal ritme te komen ten huize V. En dat heeft veel te maken met mijn supermanneke.

  • Hij lacht al een eindje, maar sedert een paar dagen kijkt hij ook. Hij kan iemands gezicht minutenlang bestuderen en zit dan heel de tijd te lachen. Om van te smelten!
  • De krampjes zijn precies veel beter. Ik drink af en toe eens venkelthee, maar heel strikt ben ik daar niet in. Het zal een kwestie van rijping zijn – hij heeft precies veel minder problemen om zijn pamper te vullen. In het begin ging dat gepaard met veel gesteun en gekrijs, nu gaat het vanzelf 🙂
  • Als Linus weent, dan gaat het meestal om honger. We hebben wel momenten (vooral naar de avond toe) waar hij precies ongelukkig is, maar dan helpen de draagdoek of mama’s schoot wel. Pas op, als hij weent van de honger, dan moet ik niet te lang wachten hoor, anders kan hij zich behoorlijk kwaad maken. Zo kwaad dat hij dan nog een halve minuut doorbrult met de tepel in de mond (cool soundeffect hoor…)
  • Linus gaat graag op stap. Fietsen hebben we nog niet geprobeerd, wegens te nog koud, maar zodra het kan mag hij van mij in de draagdoek op de fiets. Ik weet wel, dat is niet het veiligste dat er is, maar Fiona kon er zo van genieten, van dat korte ritje naar de creche. In ieder geval, de buggy en de maxi cosi zijn een succes. Maar je mag niet stilstaan!
  • De nachten beginnen ook te beteren, voor manlief alleszins… De laatste tijd gebeurt het meer en meer dat Linus maar een keer per nacht wil drinken. Hij lijkt ook af te stappen van de enorme kakapampers ‘s nachts. Het enigste probleem: de laatste twee nachten kon ik niet meer in slaap vallen na de voeding. Linus slaapt direct opnieuw (zonder boertje) en manlief valt direct weer in slaap nadat hij gekeken heeft hoe laat het is, maar moeder… die ligt dat nog twee uur wakker :s
  • Kleren: bij Fiona heb ik het eigenlijk nooit bijgehouden (en daar ben ik wel een beetje spijtig voor) maar bij Linus doe ik mijn best. Op 13 maart (op een goeie drie weken dus) ben ik gestart met maatje 62. Van maatje 56 pasten toen nog enkel een paar broekjes. (Linus heeft volgens mij een enorm lang bovenlijf en kortere benen.) Vorige week echter had ik eventjes geen maatje 62 bij de hand en grabbelde ik in de kleertjes maatje 68. En… die passen ook al! Vooral de T-shirts dan, maar de broekjes beginnen ook al te gaan.
    Ik ben dus benieuwd naar zijn gewicht en lengte. Ik zal proberen vrijdag daarvoor nog eens langs te gaan bij Kind en Gezin.
  • Voor de rest helaas nog altijd baby-acne (nu al bijna twee weken, ik dacht dat dat maximum een week duurde?) en nog altijd enorm koude pollekes (hij zit bijna constant met handschoenen aan)

Over hellebranders en supermen

Posted on

Alhoewel we gezworen hadden dat we er een kalm weekend van gingen maken, was het tegendeel een feit.

Vrijdag viel alles goed mee. Het was een dag waarop wij samen thuis waren met Fiona. ‘s Morgens moest er opgeruimd en gepoetst worden, en dat zorgde voor enige stress, aangezien ik mij niet bijster goed voelde. Nochtans had Linus ons al twee nachten gezegend met slechts een korte drinkpauze om drie uur ‘s nachts, waar ik direct voor teken!
Rond de middag werd Fiona haar gebruikelijke enthousiasme mij iets te machtig en ik zond haar naar buiten met de papa om brood te halen en eventjes stoom af te laten op de speeltuin. Dat vond ze boeiend natuurlijk! Fiona is een grote glijbaan-fan…


In de namiddag kreeg ik bezoek van mijn baas. Leuk om nog eens wat nieuwtjes te horen over het werk.
‘s Avonds hadden we een afspraak met onze architect in ons nieuw huis om onze bouwaanvraag voor ons “kot” te tekenen (dachten we). Die was echter redelijk laat en toen bleek er nog vanalles veranderd te moeten worden aan het plan. Ik was ondertussen redelijk uit mijn hum wegens enorme spierpijn. Manlief ging met de architect buiten het plan overlopen en ik zat binnen met onze twee kadees. Eentje met een huiluurtje en eentje met een ‘ik-moet-dringend-naar-bed-humeur’.

Quote van de dag: Ik heb Linus vast. Fiona wil naar buiten kijken naar papa. Het raam is echter te hoog van de grond en Fiona is te klein. Ze wil dat ik haar ophef. Ik zeg: dat gaat niet, ik heb je broer vast. Waarop zij ad rem zegt: “Oona kijken. Mama pakken. Linus grond”. Hmmm. Fiona, baby’s leg je niet op de grond…
Het is nog goed gekomen hoor. Ik zette een stoel bij het raam en zij moest er maar opkruipen.

Bon, vrijdag werd het dus een laterke.

Helaas besloot Linus om die nacht twee keer wakker te worden met als resultaat dat ik mij zaterdag zo ziek als een hond voelde. Fiona haar buikgriep had mij dus toch te pakken gekregen.
Ons geplande uitstapje naar de Makro (om een omheining voor onze schapen te kopen) viel zo in het water. Voor mij en Linus althans. Ik heb uiteindelijk manlief en Fiona op pad gestuurd. Tesamen ja. Ik achterblijven met de twee pagadders zag ik niet zitten. Gelukkig heeft Fiona zich voorbeeldig gedragen, zelfs toen het uitstapje wat uitliep en er nog eens naar Waregem moest gereden worden. Ze vond het de max dat haar autostoel vooraan naast papa mocht staan. (ze wil zo graag groot zijn bij momenten, ik scoor altijd goede punten als ik zeg dat ze een “grote meisjesbody” mag aandoen).
Terwijl papa en dochter geld verdeden, lag mama in bed. Zoonlief was zo aardig om ook veel te slapen. Hij had echter ook een beetje van de buikgriep geerfd – met helaas wat vieze kakapampers tot gevolg.

Zondagmorgen stond er een bezoekje aan Waregem op het programma (om origineel te blijven). Er was een opendeurdag in het schooltje bij de creche waar onze kindjes vanaf september naartoe trekken.
Alhoewel het een gemeenschapsschool is (en ik meer in favour ben van ‘vrije’ scholen) wilden we toch eens gaan zien, omdat we overwegen om Fiona daar naar school te zenden terwijl Linus er nog op de creche zit. Kwestie van onze verplaatsingen wat te beperken.
Het viel best mee. De gebouwen waren wel oud en de inrichting/het speelgoed hadden betere tijden gekend. Maar de leerkrachten vielen goed mee (wat voor mij het belangrijkst is). Alle klasjes hadden een centraal thema (Hopla, Jules…) en dat zei Fiona weinig, aangezien er hier niet naar TV wordt gekeken. Ze vond het wel tof dat er fietsjes waren, en buggy’s, en poppen… De paashaas was wel wat beangstigend, maar de glijbaan was de max 😉

Fiona wilde alleen op de glijbaan kruipen, die (volgens mij) bedoeld was voor iets oudere kindjes. In ieder geval, er zat veel vaart achter. De eerste keer belandde ze pardoes op haar poep in het zand. De tweede keer stond papa er om haar op te vangen. Fiona had echter zoveel vaart dat ze -knots- met haar hoofd tegen Linus (zijn elleboog?), die bij papa in de draagdoek zat, belandde. Resultaat: een blauwe plek. Linus gaf geen krimp. Volgens mij nam hij wraak voor die keer dat Fiona probeerde met zijn rammelaar op zijn hoofd te timmeren.

Linus zal zich niet laten doen door zijn zus. Hij traint sinds kort iedere dag in zijn superman-outfit:

De rest van de zondag werd er in de weide bij ons nieuw huis gewerkt. Onze schaapjes Billy en Bob moesten een nieuwe weide krijgen, met meer gras en zonder bomen om op te vreten.
Fiona mocht helpen en toen ze moe was, ging ze braafjes slapen op haar nieuwe kamer. Ondertussen trokken moeke -aka mijn schoonmoeder-, ik en Linus naar het Boekenfestijn. Oh joy, op een zondagmiddag. Het was mij drukker dan gewenst, maar toch hebben we er toffe dingen gevonden. Twee uur aan een stuk, met een buggy door de massa. Linus lag te ronken, tot hij plots wakker werd en realiseerde dat het nu toch wel tijd was om te eten. Dan moesten we nog boeken selecteren en naar de kassa.
Heel Kortrijk Expo zal het geweten hebben dat hij honger had. Want als Linus honger heeft en het duurt te lang… dan wordt meneer nijdig (dat hij gelijk heeft natuurlijk)… gekrijs, purper… noem maar op. Ik maak mij er al niet zo druk meer over, maar alle andere mensen keken naar mij alsof ik mijn kind hoogstpersoonlijk aan het martelen was 🙂

Na zondag komt helaas maandag. Een maandag, waarop manlief zich plots realiseerde dat hij veel werk had. En om vier uur een doktersafspraak had. Ik vond dat het tijd werd dat ik ook weer iets ging bijdragen aan het ochtendritueel en dus bood ik aan om Fiona naar de creche te brengen.
Maar… een dochter die pas om 21u30 in haar bed zat (nieuwe tijd), die laat je best uitslapen. En een dochter die de dag ervoor in de aarde heeft gespeeld en yoghurt in haar haar smeerde, die moet nog douchen ‘s morgens… En ontbijten. Need I say more? Misschien nog even vermelden dat zoonlief de grenzen van zijn pamper had overschreden en dan ook nog eens honger kreeg net voor we moesten vertrekken? En dat ik in mijn vinger sneed, toen ik Fiona haar paasei wou dissecteren…
Enfin, ik was om 11u in de creche… gelukkig dat ik had verwittigd dat het ‘iets’ later ging zijn…

De titel…
Toen ik eindelijk buitenkwam in de creche, kwam ik de mama van een ander kindje uit Fiona haar groep tegen. We raakten aan de praat over wonen en werken in Gent. Over onze dochters. Over onze verhuis. Over het feit dat zij net als ons afkomstig is uit de westhoek.
Ze vroeg hoe Fiona reageerde op Linus (die ondertussen in coma lag – dus ik had tijd om te kletsen). Mits begeleiding, zo vertelde ik haar – valt dat heel goed mee 🙂 Ik zei haar wel dat ik blij ging zijn als we verhuisd waren, omdat Fiona daar veel meer plaats heeft om te spelen, en dat heeft ze nodig, ons energiebommetje.

Ha ja, zo zei ze: tis nen echten hellebrander, die Fiona. Zo hebben wij er ook eentje lopen. Moehaha, leve het westvlaamse dialect! Die mevrouw is godbetert afkomstig van een plaatske 15 km verder en ik had dat woord nog nooit gehoord. Ik veronderstel dat het hetzelfde is als nen ‘rushkabush’, zoals ze dat bij ons konden zeggen.


Bah (2)

Posted on

Een week na Fiona heb ik het zitten. Buikgriep.

Al mijn fantastische plannen voor dit weekend vallen in het water… 1 probleem echter: morgen gingen we op prospectie in de school verbonden aan de creche in Waregem. En dat kan ik maar moeilijk missen.

Ik hoop dus maar dat het bij mij even snel over is als bij Fiona. En dat Linus het alsnog niet krijgt.



Oudercontact

Posted on

Ik geef het toe: heel vaak krijg ik niet de kans om Fiona af te halen van de creche. Toen ik nog werkte, was het een kwestie van vaak te laat thuis te zijn. Dan was er een te dikke buik of een te kleine baby.

Nu echter wordt het weer beter, is de baby al wat groter en heb ik geen excuus meer om niet uit mijn kot te komen. Ik heb mezelf beloofd dat ik iedere dag een toerke ga wandelen, tenzij het stormt of zo, of slagwater regent.

En dus ben ik al twee dagen Fiona gaan afhalen aan de creche. Nog niet voor echt hoor, manlief is er ook altijd bij, zodat Fiona bij hem achteraan op de fiets kan, terwijl ik worstel met de buggy.

Vandaag was ik wat vroeger en de kindjes waren buiten aan het spelen. En dus kon ik wat babbelen met de verzorgsters en met de andere ouders.
Veel van de kindjes van Fiona’s groep hebben ook al een broertje of zusje en aangezien ik Linus bijhad in de buggy, kwam het gesprek met de ouders al snel op ervaringen met volgende kinderen.

Een moeder had twee zonen, waar maar 15 maand tussenzat. Dat was wel pittig vond ze. Kan ik geloven!
Een andere moeder vroeg hoe mijn tweede meeviel. Ha, wat een vraag! Linus is volgens mij een baby zoals Fiona. Niet moeilijk, maar soms wel high maintenance. Zoals deze namiddag, wanneer hij niet wil slapen en heel de tijd wil rondkijken. Deze morgen daarentegen, was hij een (slapend) engeltje. Ik zei haar eerlijk: dat valt goed mee, alleen de nachten beginnen soms zwaar te wegen. Vooral nu ik mij een beetje ziek voel.

En wat was haar antwoord? Dat zij best wel nog een derde kindje wou, maar dat ze dat niet zag zitten omwille van de onderbroken nachten. Hmm, dat vind ik inderdaad een groot nadeel aan babytjes… dat slaapt niet door 😉


Actie nodig!

Posted on

De wittebroodsweken zijn voorbij. Ik heb een hele to-do lijst verzameld:

  • bloggen over mijn verjaardag
  • bloggen over ons oud en nieuw huis
  • werken aan Linus zijn doopboekje (D-day= 11 april)
  • verjaardagsfeestje voor Fiona plannen
  • geboortefeestje organiseren (18 april)
  • foto’s sorteren
  • foto’s selecteren om op canvas te laten printen
  • poetsen in huis
  • was plooien en sorteren
  • info verzamelen ivm school voor Fiona
  • nadenken over ons nieuw huis
  • een kalender maken voor Fiona


Beestenboel

Posted on

Oud huis: sedert kort hebben we een vaste bezoeker op ons terras. Een superdikke houtduif komt iedere dag langs. Eerst kijkt hij/zij (geslachtsbepaling bij duiven is niet mijn sterkste kant) de kat uit de boom om vervolgens naar ons berghokje te vliegen en daar (vermoedelijk) zich te goed te doen aan kattekorrels. Echt waar, want iets anders is er daar niet te vinden, of tmoest de kattenbak zijn…
De kat, Louis, zit tegenwoordig meestal binnen, hij is nogal eenzaam sedert Muffin weg is. Maar gisterenmorgen had de duif pech: de kat lag te slapen in de zetel in het hok en de duif kreeg dus een warm welkom. Ik zag nog net hoe de duif op het nippertje ontsnapte aan de kattenklauwen. Kat-duif: 1-0.

Nieuw huis: Gisteren ook even op bezoek geweest bij het nieuw huis. Fiona was in de wolken met de schaapjes. Die werden prompt Billy en Bob gedoopt. Fiona Zonder Vrees wou al gauw (net als mama) gras door de draad voeren.


Linus 1 maand

Posted on
  • Communicatie: af en toe doet hij al een poging om te lachen. Tot nu toe lachte hij vooral in zijn slaap, als hij aan het dromen was over eten. Nu lacht hij al als hij papa of mama ziet. Heel af en toe komen er ook al geluidjes bij!
  • Kijken: hij kijkt graag rond, en heeft veel afwisseling nodig. Het gezicht van mama is nog het boeiendst.

  • Gewicht: 5kg100 op zijn eerste vermaanddag. Hopelijk doet hij niet zo exponentieel verder, anders mogen we zijn bed binnenkort verstevigen..

Fiona 1 maand oud