Crapuul

Posted on

Proficiat aan het crapuul dat erin slaagt om 2009 voor ons fantastisch te doen eindigen… door op klaarlichte dag onze autoruit in te slaan.

Nota bene omwille van een gps die
1. we gratis hebben gekregen
2. ik niet kan uitstaan
3. zelden gebruiken (en nu uitzonderlijk eens niet hadden weggestopt – omdat we gisteren alletwee doodmoe thuisgekomen waren)
4. hij zo had meegekregen als hij erom had gevraagd

De buur sprak van een “grote neger” (zijn woorden, niet de mijne) die rond onze auto had staan draaien. Ik houd het op crapuul, kan mij niet schelen welke kleur het is.

Gelukkig kwamen mijn schoonouders nog langs en waren zij bereid om hun auto hier te laten en met de onze naar Ieper te rijden. De garagist die dinsdag naar onze remmen keek, heeft gelukkig nog een Berlingo-ruitje liggen, en dus ontsnappen we hopelijk aan de dure tarieven van Carglass.

Hoe graag we hier ook wonen/gewoond hebben, toch denk ik soms: waar we gaan wonen, zou dat niet gebeuren. Of als u dat te optimistisch vindt, ik acht het heel wat onwaarschijnlijker.


Wat bracht de kerstman?

Posted on
  • een brief van het kadaster dat het kadastraal inkomen van ons huis in Gent weer verlaagd is (het was nog steeds ingeschreven als handelshuis, terwijl het al tien jaar geen cafe meer is)- zodat het weer klein beschrijf wordt.
  • het hardnekkige probleem met onze auto (die gaf telkens een foutmelding en we wisten niet waar het van kwam) is eindelijk opgelost. Eerst dacht de garagist dat de remmen versleten waren, maar uiteindelijk bleek het gewoon de remvloeistof te zijn. 2 euro – that’s it
  • ons dochter is terug thuis. Zaterdag was ze achtergebleven bij onze ouders omdat wij nog wat onaangename werkjes moesten doen in huis en ik ย nogal vermoeid was door de kerstdagen. Ze heeft zich uitstekend geamuseerd bij de grootouders en zij zijn supertrots op hun leuke kleindochter (of ze durven niet anders zeggen).
    • onze badkamer is – op een klein werkske aan de douche – klaar. En het ziet er goed uit. Deze week volgen nog wat schilderwerken in de gang en dan hoeven er alleen nog wat opfrissingswerken beneden te gebeuren en VEEEL poetswerken voor de baby komt en voor we het huis te koop kunnen stellen.

    Kerstdagen

    Posted on

    Voor ik het vergeet:

    Iedereen een heel fijne kersttijd toegewenst!

    Wij hadden het heel druk de laatste dagen, zoals iedereen waarschijnlijk.

    Op kerstavond trokken we naar mijn ouders, waar we gezellig samenzaten. De cadeautjes werden uitgedeeld en het eten was heel lekker. Fiona was in haar nopjes met de aperitief en met haar neefje Pepijn.

    imgp3811

    Opa had in extremis nog voor een schommelpaard gezorgd en dat viel in de smaak bij de twee pagadders.

    Op kerstdag gingen we even langs bij mijn grootmoeder, meme genaamd. Dat leverde deze leuke plaatjes op:

    imgp3838

    imgp3844

    Fiona kijkt samen met meme naar een foto van ons kerstbezoek vorig jaar.

    Die avond vierden we dan kerst bij mijn schoonouders, waar er opnieuw lustig met cadeautjes werd gestrooid.

    imgp3891

    Fiona mocht helpen uitpakken met mijn cadeau

    imgp3885

    Ze vond het washandje met de poes erop heel leuk

    imgp3873

    Knuffelen bij mama en papa is ok, maar ondertussen eet iedereen mijn aperitiefhapjes op!

    imgp3899

    Het leukste cadeau van allemaal, was de grote mand die tante Sara van papa kreeg.

    imgp3918

    Kijk eens hoeveel tandjes ik al heb!

    Tweede kerstdag werd goed ingezet met een bezoek aan de paardjes.

    imgp3921

    Daarna volgde nog een gezonde wandeling in het bos.

    imgp3940


    Hi hi hi

    Posted on

    ha ha ha

    Ons dochter begint zowaar liedjes te zingen.

    Voor het ogenblik is dit het enigste herkenbare, maar fan van ” ‘k zag twee beren”ย  is Fiona alvast. Iedereen moet meezingen en op het einde klapt ze.

    En dan? Dan zegt ze: “Nog”

    PS. Eergisteren kwam er al een versie uit haar mond die begon met “pipipi” (dat moet je hen ook blijkbaar niet leren ๐Ÿ˜‰ )



    Mensenkennis

    Posted on

    Deze morgen bij de dokter…

    Fiona houdt zichzelf bezig (een uur en een kwartier aan een stuk!) met haar aapje, de stoelen, de tafel en de tijdschriften. Plots belt er iemand aan. De concierge doet open en het blijkt een ietwat vreemde kwast (W Vl: kwieten) te zijn. Met een soortement blauwe kerstmuts op. Hij praat heel luid. Is minstens een meter negentig en grof gebouwd, met bijhorende Samson-stem.

    Hij ziet Fiona spelen in de wachtzaal. Ze kijkt wat argwanend naar die vreemde figuur. Meneer vindt er niks beters op om zich te verstoppen achter de deur en dan plots te voorschijn te springen.

    Fiona begint te BRULLEN (nog nooit meegemaakt) en vlucht in mama’s armen. Meneer doet nog een halfslachtige poging om haar om te kopen met een Kipling-aapje maar het helpt niet. Gelukkig vertrekt hij weer. Mama fluistert in Fiona’s oortje: Niet bang zijn, het is maar een zotte meneer.

    Fiona lacht eens, tikt met haar vinger tegen haar hoofd en speelt weer verder.


    Kindertrauma

    Posted on

    Fiona heeft iets met paardjes. Alhoewel de exemplaren die haar peter in de stal heeft staan, best wel tot de flinke soort mogen gerekend worden.

    Iedere keer dat Fiona bij haar peter op bezoek gaat, gaat haar eerste blik naar de wei waar de paarden rondlopen. En als die er niet zijn, is ze teleurgesteld en staat ze te trappelen tot paps of moeke (aka mijn schoonouders) haar willen meenemen naar de stal.

    Dit weekend logeerde Fiona op vrijdag bij moeke en paps en kreeg ik ‘s middags een uitgebreid telefoonverslag van het paardenbezoek. Dat telefoontje beperkte zich wel tot vragen van mijnentwege, aanzetten van moeke en enthousiaste ja/nee kreten van Fiona. Ze was naar de paardjes geweest en had hen brood gegeven. En ze had de (stal)poes gestreeld.

    Zo enthousiast was ze dat ze zondag bereid was om met haar papa, paps en moeke de versgevallen sneeuw te trotseren om de paardjes te gaan voederen. Dit keer met filmcamera erbij. Fiona mocht, warm ingeduffeld, een stukje brood aan het koetspaard, Cognac, geven. Die was echter zo enthousiast dat Fiona’s handschoen bijna ook tot zijn maaginhoud behoorde.

    Mama werd bij terugkomst getracteerd op een hele uitleg over de handschoen en het paard. Die uitleg wordt sedertdien herhaald zodra ze haar handschoenen moet aantrekken (gelukkig werd de want in kwestie deskundig gered en door moeke snel weer gerepareerd). Hopelijk wil ze de volgende keer nog eens het paardje voederen!

    Bij een blitsbezoek gisteren aan de kerstmarkt in Gent was Fiona heel teleurgesteld toen we vertrokken zonder dat ze op de paardjesmolen was geweest.ย  Ik denk dus niet dat de liefde al voorbij is!

    PS. De videobeelden van het handschoen-incident volgen nog!


    Daar was laatst een meiske lo(o)s

    Posted on

    Vrijdag is Fiona haar creche-loze dag. Aangezien ik deze week al twee dagen thuis werkte, had ik beloofd om vandaag te gaan werken. Ondanks de sneeuw ja. Ik heb er maar twee uur en een kwartier over gedaan deze morgen ๐Ÿ™‚

    Daarom vertrok Fiona gisterenavond al naar Ieper om daar bij de grootouders te gaan logeren. Ondertussen is ze al groot genoeg om haar plan te trekken. Dat bewees ze vanmiddag wel door met mij haar eerste telefoongesprek te voeren. Veel meer dan ja of nee kwam er niet uit, maar met de hulp van haar moeke kwam ik wel te weten wat ze vanmorgen gedaan had.

    Vooral ‘s morgens doet de kinderloosheid wel raar. Opstaan en alleen maar voor jezelf moeten zorgen.
    Vanavond hebben we dan van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog eens een avondje voor onszelf te reserveren. Iets gaan eten (hoe zalig: rustig kunnen eten en je eten is nog warm tegen dat het in jouw mond beland ๐Ÿ™‚ ) en ondertussen hebben we ook het Boekenfestijn bezocht. Ik heb mij even laten gaan aan de (kinder)boeken. Ook zoiets wat je moeilijk met een anderhalfjarige kunt doen.

    En morgen? Morgen gaat Fiona bij oma en opa logeren en wij gaan eens wat werken aan ons (huidig) huisje.


    Een bijna witte kerst

    Posted on

    Sneeuw is mooi, ja, als je binnen zit… maar als je onderweg moet, is het dikke merde.

    Iedereen die vandaag de weg op moest, heeft vast wel zijn eigen ‘sneeuw’verhaal. Dit is het mijne:

    Ik sta op vanmorgen en de sneeuw begint net te vallen in Gent. Dus besluit ik in extremis om niet met de fiets naar het station te rijden. Denk: dikke buik, valpartijen… Een van de treinen heeft 35 minuten vertraging, de andere rijdt op tijd. Ik haal hem nog net en vind net het laatste plaatsje in eerste klasse. In Brussel verder geen probleem, het sneeuwt er nog niet.
    Rond het middaguur begint het te sneeuwen in Brussel: heel gezellig. Onze tuin vol met verse sneeuw. Na zijn lunch vertelt mijn baas dat er op het rond punt voor de uitgang een ongeval is gebeurd. Een rijke stinker is met zijn auto tegen een bus gebotst.
    Dat voorspelt niet veel goeds. Om 15.30 vertrek ik reeds uit kantoor. Ik loop naar de achteruitgang en wacht bij de bushalte. Een half uur. Eindelijk komt er een bus. Ik koop een kaartje. De bus rijdt 100 m. Dan stoppen we. Daar staan nog vijf bussen te wachten. Niemand kan het rond punt nog op. De weg is spekglad. Overal staat er file. Aangezien ik geen zin heb om met mijn buik een half uur tot de tramhalte te lopen, bel ik naar mijn baas. Hij is zo vriendelijk om mij met de auto tot bij de tramhalte te brengen. Ik kan onmiddellijk een tram nemen en vind net het laatste zitplaatsje. Een beetje krap maar bon. De tram rijdt goed door… tot bij de voorlaatste halte voor het station. Daar staan we 20 min stil. Ik heb last van claustrofobie en krijg kramp van het opgeplooid zitten. Ik strompel door het station en ben net op tijd voor de trein – de enige die op tijd rijdt.
    Om 18u05 ben ik in Gent Sint Pieters. Om 18u30 komt mijn vervoer aan bij het station.

    Ik weet nog niet of ik morgen wel een poging doe om nog eens naar Brussel te gaan.