Ambetant

Posted on

Onder deze noemer:

  • de regel dat je in de creche een briefje van de dokter moet meehebben als je kind medicijnen moet nemen. Begrijpbaar langs de ene kant, dat ze niet zomaar dingen willen geven. Maar wat doe je dan met voorgeschreven medicijnen? Die alleen op voorschrift verkrijgbaar zijn? Onze huisarts weigerde om een briefje mee te geven voor Fiona haar antibiotica, omdat volgens hem het artsensyndicaat dat afgeraden heeft. Ze moesten hem maar opbellen, zei hij. En dan krijgt manlief onder zijn voeten omdat hij geen briefje mee heeft. Tsja…
  • het is al eind november en we hebben nog geen verdere stappen gezet in de plannen van ons nieuw huis. De architect zou normaal gezien al iets klaar moeten hebben, maar laat voorlopig niks van zich horen. Gisteren hebben wij alvast gebrainstormd over ons voorlopig stekje, in de schuur van ons toekomstig huis. Dat bleek alvast mee te vallen: er is plaats voor een aparte slaapkamer voor elk kindje en een badkamertje met toilet, lavabo en douche. Als het van mij afhangt, komt er ook nog een vaatwasmachine.
    Wat we dan gaan doen met al die voorzieningen, eens ons huis af is? Wel een deel verhuist gewoon mee (het fornuis, de koelkast en de vaatwas) en het toilet zal later wel nog van pas komen, als manlief het schuurtje gaat gebruiken als werkplaats.
  • de NMBS. Een oud zeer. Er is een trein defect en de rest moet omrijden, met een half uur vertragingen tot gevolg. Heel ambetant in de ochtendspits van Gent naar Brussel. Sta daar maar eens met je zwangere buik tussen al die geagiteerde mensen, die zich opmaken voor een raid op de eerste trein richting Brussel. De trein kwam uiteindelijk en ik had het geluk om recht voor de deur van de eerste-klasse-wagon te staan. Maar toen begon het gedrum. Ik zag mijn kansen op een zitplaats met de seconde verminderen. En toen… riep men een andere trein af die over vijf minuten ook ging vertrekken naar Brussel. Dan maar mezelf uit de massa gewurmd en het andere perron opgezocht.
    En net daar wringt het schoentje: communicatie! Had men nu eens drie minuten eerder gezegd dat die trein er ging zijn. Dan hadden de mensen zich een beetje kunnen verspreiden… Zucht.
  • mijn bloedonderzoek was ok maar ik blijk een ijzertekort te hebben. Iets wat nogal eens kan voorkomen bij zwangeren. Bovendien heb ik al een paar jaar een chronisch tekort aan vitamine B-12, dus veel reserves heb ik niet. Ijzertekort kan ook tot hoofdpijn lijden, en net nu heb ik daar weer meer last van. Het is een periode beter geweest maar nu weer absoluut niet.
  • met de kinderopvang in Waregem zijn we ook nog niet veel opgeschoten. Ik heb gisteren de verantwoordelijke van de dienst te pakken gekregen en die heeft beloofd om nog eens te zien of er nog andere opvangmogelijkheden zijn behalve de niet-zo-goed-meegevallen onthaalmoeder. En ik heb van een collega van manlief ook nog een lijst met adressen gekregen die ik morgen eens zal opbellen. En vrijdag hebben we een afspraak in een onafhankelijke creche die ook nog plaatsjes zou hebben. Er is dus nog hoop.

Buisjes? (2)

Posted on

Gisteren mochten we langs bij dokter nummer zoveel, voor een controle van Fiona haar oren. Vanwege haar herhaaldelijke oorontstekingen had de kinderarts ons aangeraden om toch maar eens een NKO-arts te raadplegen.

De laatste afspraak die we konden maken gisteren was kwart na vier en dat zorgde ervoor dat ik gisteren maar een goede vier uur en een half op mijn werk aanwezig kon zijn. Ah ja, want als het met alle vertragingen tot 10u duurt voor je er bent en je moet om 16u al weer in Gent zijn, dan is het bijna de moeite niet he.
Maar enfin, ik was er op tijd en manlief ook – die moest Fiona met de auto aan de creche gaan afhalen omdat ze nog altijd huisarrest heeft met haar bronch-longontsteek-itis.

Fiona was in form. Rondlopen, boekjes lezen, zeuren om de gsm… het wachten bleek lang te duren. Ik had dan liever een wat latere afspraak gemaakt eerlijk gezegd.
Maar bon, eindelijk was het onze beurt. Eerst moesten we ons verhaal doen aan een stagiaire en dan nog eens bij de dokter. (reminder: Voortaan moet ik alle namen van geneesmiddelen die Fiona ooit kreeg vanbuiten leren…)

Ons miss had geen zin om stil te zitten aangezien er overal toffe instrumenten lagen. Gelukkig wilde ze voor het onderzoek wel stil zitten op mijn schoot. Haar oren bleken redelijk ok te zijn nu, maar dat mocht wel na twee antibiotica kuren in de voorbije weken. Een gehoortest liet echter uitschijnen dat ze op dit moment op haar rechteroor dertig à veertig procent verlies heeft. En dat mag niet. Drie oorontstekingen op drie maanden geven haar oren nooit de kans om te recupereren.

En dus was het verdict: buisjes. Op dinsdag 8 december. Omdat haar longen eerst weer in orde moeten zijn. En nu maar hopen dat ze ondertussen niks anders oploopt. Anders moeten we het uitstellen.

Wel grappig: de dokter vroeg ons of Fiona altijd zo was. Daarmee bedoelde ze: Zo actief en (af en toe) luidruchtig. Eum, ja – meestal wel ja of ze moest 40 graden koorts hebben. Oh ja, als ze slaapt, dan is ze wel stil. Daarvoor kan ik niet genoeg op mijn blote knietjes gaan zitten.
Wel, zo zei de dokter, soms zien we dat kinderen na de operatie stiller en rustiger zijn. Ik ben benieuwd…


19 maand

Posted on

Pas toen ik vanavond Pepijn zijn blog las, besefte ik dat het ook Fiona haar vermaanddag was. Toch wel handig dat neef en nicht op dezelfde datum geboren zijn.

imgp3462

Ons weekend zat zoals gewoonlijk weer volgeboekt met verbouwingen, en daarom was ik de datum wat uit het oog verloren. Maar… het toeval wil dat we wel foto’s van Fiona hebben. Omdat ze zo zot stond dit weekend.
Behalve een lelijke hoest wijst niks erop dat ze verondersteld wordt om een halve longontsteking te hebben. Ik heb haar wel extra veel doen slapen dit weekend, aangezien ze toch niet buiten mocht van de dokter. En om zelf niet helemaal zot te komen 😉

imgp3526

19 maand. En ze is zoveel veranderd de voorbije maand. Vooral sedert ze naar de volgende groep in de creche is overgegaan. Plots krijgt ze langs alle kanten weer stimuli om vooruitgang te boeken.
En vooruit gaat ze. Soms een beetje te snel voor haar eigen bestewil.
Vrijdag ging ze nog finaal tegen de vlakte toen ze over haar duplodoos struikelde. Met haar hoofd tegen onze trap. Met als resultaat een snee vlak onder haar oog. Het zag er gelukkig erger uit dan het was. Om maar te zeggen dat ze buitengewoon lomp is de laatste week. Een beetje van haar vaders bloed? Of ook last van zwangerschapsonhandigheid? (soms denk ik dat ik de rest van het gezin besmet).

imgp3452

imgp3456

Soms is het wel grappig hoor, die onhandigheid. Zo slaagde ze er deze morgen in om een achterwaartse salto te maken op de zetel (die tot bed was omgevormd) en net in de spleet tussen de muur en het bed te belanden met haar hoofd. Het enigste wat wij nog zagen waren twee beentjes die aan het spartelen waren. Als je nu denkt dat wij van die ouders zijn die ons kind uitlachen terwijl het knel zit: nee hoor, we hebben haar er eerst uitgevist en getroost (ze had zich niet echt pijn gedaan) voor we de slappe lach kregen.

Wat er dan allemaal veranderd is de laatste tijd, behalve haar klunzigheid?

  • ze kan meer en meer woordjes zeggen en die zijn dan bijna perfect uitgesproken, zoals ‘pop’, ‘pizza’ en ‘pasta’ . Alleen de ‘s’ van poes komt nog niet en ‘televisie’ wordt meestal gereduceerd tot ‘vizie’. (Ja hoor, Fiona heeft het fenomeen televisie ontdekt maar moet zich tevreden stellen met 15 min journaal kijken als het ons uitkomt.)
  • ze is wel kieskeuriger geworden in haar eten. Pasta gaat er nog altijd goed in, maar qua groenten is er soms veel overtuigingskracht nodig. Eten gaat nog altijd best met de handjes (leve pasta met tomatensaus). Als ik haar soms zie vissen in haar bord om net dat stukje uit de saus te rapen, dan vrees ik soms dat ze net zo kieskeurig zal zijn als ik.
  • imgp3467

  • voor haar sinterklaas kocht ik een paar puzzels. Die ze nu al kreeg omdat ze zich zo aan het vervelen was in huis (een ramp voor dat kind als ze nergens naar toe mag). Op alle puzzels stond vanaf twee jaar, maar de kleinste puzzel (van 9 stukjes) kan ze nu al in een paar minuten maken en van de grote (ik schat een 25 stukjes) kan ze al veel stukken feiloos terugleggen.
  • vandaag had ze voor het eerst terug interesse in haar pop, die ze van oma kreeg. Pop werd overal meegezeuld en kreeg zoentjes a volonte. En pop moest meeluisteren naar de boekjes die mama voorlas. En moest kijken hoe Fiona met de boerderij speelde. Vanavond werd pop in de duwkar gezet die Fiona voor haar eerste verjaardag kreeg. En oh joy, eindelijk kan ze manouvreren met dat ding. Ze kan mooi draaien, terwijl vroeger alleen rechtdoor lukte.
  • duploblokjes zijn de max! Zelf bouwt ze alleen maar torens, maar als papa meespeelt dan komen er heel creatieve – eum – huisjes tevoorschijn

imgp3503

Nu ik terugkijk, lijkt dit blogje een heleboel gestoef. Hoe het ook zij, het weerspiegelt alleen maar dat ik dit weekend wel een paar keer met open mond naar ons creatuurke heb zitten kijken. Mijn excuses dus.


Fiona in beeld

Posted on

Shame on us… zo weinig foto’s die er gemaakt worden van Fiona tegenwoordig. De discipline is ver te zoeken.

We zullen de draad wel weer oppikken als nummerke 2 er is denk ik. Ik herinner mij nog hoeveel foto’s ik toen maakte, in die beginperiode. Of is dat enthousiasme bij nummer 2 al heel wat minder?

Enfin, voor onszelf en voor alle geinteresserden. Dit is ons dochter. Als ze niet ziek is.

imgp3423
Een foto? Heb je het aanvraagformulierke wel ingevuld?

imgp3428
Ongewenste intimiteiten

imgp3424
Iemand thuis?

imgp3430
Hey, you!

Ook nog enkele fotokes van het bezoek van Marit en Thor, zus en broer van manliefs toekomstig petekindje.

imgp3389
Als hij mag liggen om zijn fles te drinken, ik ook!
(PS de vloer was inderdaad zeer vuil!)

imgp3395
Toen ze vertrokken – nog snel een rondedansje


Champagne

Posted on

Er zit champagne in ons meiske. Of droog stro. Gelijk je het wilt noemen. Zo klinken haar longen op dit moment. Maar het uiteindelijk verdict is toch bronchitis geworden. En geen longontsteking dus. Alhoewel twee dokters er lang over deden om te beslissen of die longblaasjes nu wel of niet ontstoken waren.

Antibiotica dus. En veel rust. Tot maandag. Dan mag ze weer naar de creche.
Erg ziek ziet ze er anders niet uit hoor: sedert vanmorgen heeft ze geen koorts meer en ze heeft heel de dag gespeeld. We hadden nog een geschenkbon liggen van het werk van manlief voor Sinterklaas. En dus trok ik naar Dreamland om die in te wisselen voor: een beer, drie puzzels, vijf autokes en een doosje Duplo.
Kwestie van geen dure, plastieken brol te moeten kopen. Of, godbetert, Bumba-gerief. Oh ja, ze weet wel wie Bumba is (daar heeft de creche voor gezorgd) maar ze krijgt het niet. Noch Winnie de Pooh, noch Mega Mindy, noch Cars. Pas op, niet dat ik iets heb tegen ouders die het wel kopen, maar ik geef niet graag extra omdat er toevallig een populair figuurke op staat.

Dit geheel terzijde. Verder trok ik vandaag naar achtereenvolgens: de radioloog, de huisdokter en het ziekenhuis (voor mijn glucosetest). Viel dat even tegen toen de huisdokter mij zei dat ik een uur ging moeten wachten nadat ik het drankje gedronken had. (en ja, het smaakt vies) En niet, zoals ik begrepen had, dat ze zeker binnen het uur moesten testen.
Maar gelukkig waren er kleurpotloden in de wachtzaal en was Fiona ook tevreden. Ze is in haar tekenbui. Thuis heb ik wel al een balpen afgepakt omdat ze nog niet de gewoonte heeft om haar tekentalenten te beperken tot een blad. Balpen op haar kleren en puzzels is niet zo leuk.

Al bij al valt het nog wel mee met een zieke Fiona. Alleen die snotneus! Hele rivieren heb ik moeten opdweilen vandaag. En die doktersbezoekjes zijn ook niet leuk, zeker niet als je nog altijd dezelfde huisarts hebt als toen je aan het andere eind van Gent woonde en je dan telkens door de spits naar daar moet. Maandag volgt trouwens nog een doktersvisite, bij de NKO-arts en woensdag moet Fiona dan nog eens op controle bij de huisarts om naar haar longen te luisteren.




Vervolg

Posted on

‘t Was geen zo’n goede nacht hier en dat zijn wij niet gewoon.

Of ons dochter was aan het hoesten of aan het piepen. En dat laatste bedoel ik letterlijk. Alsof ze pijn had. Tenslotte haalden we ze om vijf uur dertig eruit met 38 graden koorts en kreeg ze Nurofen.
Dochter viel relatief snel weer in slaap (na het nodige gepiep en geween, een beetje een ochtendhumeur had ze wel) maar mama natuurlijk pas net voor de wekker ging aflopen.

Vanmorgen was Fiona dan natuurlijk diep aan het slapen en moesten we haar eruit halen. Ik was mij al aan het voorbereiden op een doktersbezoekje maar oh nee, Fiona ging toch iets drinken en ze had maar 36.4. Tenslotte ben ik toch maar naar de creche getrokken want er moet ook gewerkt worden en dat is moeilijk met een lastige peuter.

Want er scheelt toch iets mee. Fiona zit in “high maintenance mode”. De snotneus is vollen bak terug (na twee kuren antibiotica!) en dat hoestje blijft. Misschien is het weer een oorontsteking? Of zou het toch “de griep” zijn? Want het kindje met Mexicaanse griep bleek effectief in Fiona haar groep te zitten. En van de 15 kindjes waren er maar 4 aanwezig.
Veel zieken dus. Toch maar nog eens de dokter opzoeken zeker?


Ai caramba

Posted on

Vanavond leek er een mysterieuze kinderwissel gebeurd te zijn. Volgens mij had iemand per ongeluk onze dochter mee naar huis genomen en ons opgezadeld met een klein, ongelukkig meisje. Niets was zoals gewoonlijk

  • eten? no way! – totaal niet van haar gewoonte
  • zeuren en van onder haar wimpers naar mama en papa gluren om te zien of het effect heeft – zo schijnheilig is ze normaal gezien niet
  • boekje lezen ging nog net maar oh wee als mama het verhaaltje niet juist vertelde
  • en… top of the bill: stilliggen op haar verzorgingstafel

Dat deed bij mij toch een belletje rinkelen, en ja hoor: 38.8 graden koorts. Haar snotneus was net over, maar vandaag had ze alweer een loopneus. En hoesten doet ze ook al. Vooral ‘s nachts.

En toen kwam manlief met de leuke mededeling dat bij een kindje in de creche Mexicaanse griep was vastgesteld. Of het kindje in Fiona haar groep zat wist ie niet (men!) maar ik hou alvast mijn hart vast.
Mijn eigen prik is nog maar net een week geleden en we kunnen het ook niet gebruiken dat manlief ziek wordt. Met al die timmer- en schilderwerken die hier nog moeten gebeuren.

Wordt vervolgd.