Jaloers

Posted on

Kan ik iemand jaloers maken?

Ik zit nu lekker in het zuiden van Frankrijk en het is hier 25 graden begot! En morgen nog warmer: 27 graden!! En sebiet mag ik gaan dineren en morgenavond ook.

Voor jullie al te afgunstig naar het scherm kijken…

  • ik zit hier moederziel alleen (mijn baas die in hetzelfde hotel logeert, telt niet he)
  • manlief en Fiona moet ik (bijna) drie dagen missen
  • ik heb alleen lange broeken mee en mijn winterjas, dus die temperaturen vallen ook een beetje tegen
  • morgen ga ik er toch niet veel van merken van dat warme weer want ik heb heel de dag vergadering
  • de bagagecontrole in Zaventem heeft mijn shampoo en douchezeep in beslag genomen (zucht) maar mijn anti-striemen-creme heb ik gelukkig kunnen redden (volgende keer toch maar bagage inchecken)

Dus ja… het weer valt beter mee dan ik gedacht had. De reden trouwens dat ik mijn winterjas bij heb, is omdat ik in geen enkele andere jas meer pas :s

Voor de rest… ik kan niet wachten tot ik mijn dochter terugzie. Ik heb ze deze morgen al wenend in de creche moeten achterlaten, dus dat voelt zeker niet goed. (daarover later meer)

En nu ga ik shoppen!


Wat kan ik zeggen?

Posted on

Dat ik tegenwoordig nauwelijks nog aan bloggen toekom? Dat ik dat al geschreven had in een ander postje – dat maar niet gepubliceerd raakt wegens te druk?

Dat het weekend ook heel druk was met veel bezoek en veel gepoets?

Dat ik ondertussen 20 weken ver ben? Of dat ik vanaf morgen manlief en Fiona weer een paar dagen moet missen wegens werkreisje?
Fiona die ondertussen plots een toren van wel vier blokjes kan bouwen. En af en toe slecht slaapt. En tandjes krijgt. En bijna naar de oudere groep van de creche mag.

Teveel dus om nu snel even op te schrijven. Maar het komt hopelijk nog.
Tot later!

PS. Heel tof trouwens dat nog zoveel mensen komen lezen als er niet geblogt wordt!


Fiona 17 maand

Posted on

Ik vind dat wel straf… een halve week niks posten en toch nog zoveel lezers hebben. Leuk dat er zoveel mensen meelezen! Ik was er wel hoor, de vorige dagen, maar het weekend was zo druk en de dagen daarna zo mottig… Maandag startte namelijk mijn vervangster op het werk en ik moet die helemaal inwerken. Met als gevolg dat ik geen seconde tijd heb voor mezelf en zelfs niet kan komen piepen op mijn eigen site.
En ‘s avonds? ‘s Avonds kan ik alleen maar uitgeteld in de zetel liggen – met een buik die af en toe aanmaant om het wat rustiger aan te doen.

Maar enfin: wat is er allemaal gebeurd de afgelopen dagen. Behalve een paar onaangename dingen, hebben we vooral feest gevierd. Zaterdag (en zondag) een familiefeest en dan gisteren Fiona haar 17 maanden!

Dit weekend trokken we naar de Ardennen om er te gaan feesten met de familie van manlief. Het kasteel werd overspoeld door nonkels en tantes, neven en nichten en vooral de (klein)kinderen ervan. Fiona was een van de jongsten (de junior was pas tien weken oud) maar ze heeft zich fantastisch geamuseerd.


‘s avonds op de dansvloer met al de kindjes


en swingen maar!


en dan ‘s morgens alcoholcontroles uitvoeren als motard

Ik heb mij ook geamuseerd, al ben je een vreemde eend in de bijt op zo’n feestjes als je geen alcohol drinkt. En manlief had ‘s morgens “zeer aan zijn haar”, dus hij zal zich ook wel geamuseerd hebben.

Aan de foto’s van dit weekend te zien, is Fiona geen baby’tje meer. Ze begint door te hebben hoe een loopfietsje werkt en heeft veel meer aandacht voor haar omgeving dan vroeger. Ze is eigenlijk heel flink (ondanks het groeispurtje dat er rond 17 maand aankomt). Ze slaapt goed, eet goed (gelijk nen dijkendelver, zoals ze zeggen) en ze luistert goed.

Gisteren was ze al 17 maand oud (en haar neefje Pepijn 7 maand). De tijd vliegt!


Superactief

Posted on

Komt het door mijn onverzadigbare zin in suiker? Of is het gewoon een hyperactieve baby?

Ik voel al stampjes sedert 22 augustus maar ik heb de indruk dat ze steeds frequenter en harder worden. In ieder geval voel ik de baby veel vaker dan ik mij herinner bij Fiona. Die was eigenlijk merkwaardig rustig in mijn buik. Af en toe kwam er eens een bult op (als ze haar poep iets te ver uitstak).

Ik ben benieuwd. Ik hoop alleen dat het schaapke niet teveel genen van zijn vader mee heeft en niet al te hyperactief is.
Fiona is al actief genoeg voor mij 🙂


Waar gaan we terecht komen?

Posted on

Zei hij tegen mij: Hoe langer ik in Gent woon, hoe leuker ik het hier vind en hoe minder ik mij kan voorstellen dat ik ergens anders zou wonen.

Ik kan dat alleen maar beamen. Gent is een prachtige stad, al vond ik onze vorige buurt wel leuker. Maar alles is dichtbij. Heb je verse groenten nodig? Gewoon even tot bij de Bioplanet fietsen. De Colruyt is hier op minder dan een km. Met de bus vlakbij geraak je zo op de Korenmarkt. Er is een bibliotheekfiliaal op amper een paar minuutjes. Manlief werkt in Gent en dat is ook supergemakkelijk voor de kinderopvang.

Aan de andere kant: we zijn alle twee opgegroeid op “den buiten”. Het platteland, zeg maar. Niet zo heel ver van een stadje maar toch ver genoeg zodat je voor bijna alles een auto nodig hebt. Boter vergeten? Even met de auto tot in het dorp rijden. Naar de bibliotheek? Vertrek maar op tijd want ze is maar drie kwartier meer open.
En toch: het kan zo mooi zijn op de buiten. Je ziet een onweer al van ver aankomen. Hier overvalt het ons zo’n beetje, als het donker wordt en de hagelstenen plots beginnen te vallen. Je springt op de fiets en je kunt een toertje doen zonder verkeerslichten tegen te komen, of ongeduldige chauffeurs.
We hadden allebei een grote tuin toen we jong waren. Met beestjes: kippen, schapen, paarden… Fiona heeft nu een paar vierkante meters terras tot haar beschikking. Bij onze ouders zit je in de tuin te eten in de zomer en niemand die je kan horen of zien (als je het beschaafd houdt).

Tot nu toe zeiden we altijd dat we terug naar het platteland gingen als de kindjes groter werden. We willen geen stadskindjes opvoeden die op straat moeten spelen om eens buiten te kunnen zijn.
Maar bouwgronden op de buiten zijn moeilijk te vinden (en duur) en toffe boerderijtjes (mijn droom!) worden allemaal opgekocht door de rijke stinkerds. En daarbij: waar werk je dan als je op de buiten woont? Dat impliceert dan vroeger vertrekken naar je werk (manlief wil graag in Gent blijven werken) en in de file staan. En een auto hebben. En je kinderen ook heel ver laten lopen om naar school te gaan.
En geen afhaalpizza’s meer, noch winkels op loopafstand. Bibliotheekbezoekjes worden gepland en gebeuren niet meer spontaan. Je kunt niet even langsgaan bij je vrienden die even verderop in de stad wonen: neen, bezoekjes moeten weken vooraf worden geregeld.

We zijn er nog niet uit. We willen binnenkort iets nieuws gaan zoeken maar we weten niet waar te beginnen.




Bah

Posted on

Fiona heeft al twee dagen op een rij een nachtmerrie gehad. Alle, dat veronderstel ik ten minste, aangezien ze telkens rond 23u al wenend wakker wordt. Dat wenen doet ze wel af en toe eens ‘s nachts maar gisteren was ze echt hysterisch.
Slecht gedroomd zeker? Toen ik ging kijken, zat ze rechtop in haar bed te wenen. Beertjes konden niet meer helpen, een knuffel van mama gelukkig wel. Toen ik haar echter weer neerlegde in bed, was het nog niet over en begon ze opnieuw te wenen. Papa heeft haar dan meegenomen naar ons bed maar na tien minuten vond ik het wel welletjes (dochterlief prutst graag aan haar als ze in slaap valt, maar zo’n epilatiebeurt ‘s nachts is niet mijn ding).
Ze was nog altijd wakker toen ik haar terug meenam naar haar bedje maar ze zwaaide opgewekt “tata” naar haar papa. En daarna is ze zonder protest (oef!) weer flink gaan slapen.

Maar laat ons hopen dat het nachtelijk ontwaken geen gewoonte wordt. Ze heeft wel al een paar dagen wat verhoging en weer last van slijmpjes, maar welk crechekindje heeft daar geen last van? Wat mij (ons) op dit moment wel ergert, is de belabberde slaaproutine in de creche. Heel vaak krijgen wij ‘s avonds een kindje terug dat amper een uurtje geslapen heeft overdag. Terwijl Fiona in het weekend met gemak vier uur slaapt. En dan is ze ‘s avonds hangerig en ontevreden (wie zou dat niet zijn als hij moe is?). Ik zal er morgen maar nog eens op terugkomen met de verzorgsters en zien of we iets anders kunnen proberen (ander beertje, meer routine…?)

En ook nog bah: deze morgen, tijdens het fietsen naar het station, heeft er een of ander beest ongewenst toegang gezocht in mijn mond. Mijn neus is namelijk (nog altijd) verstopt en dus had ik de pech dat de indringer gemakkelijk naar binnen kon. En het ergste van allemaal: ik kon het beest er niet meer uithoesten en heb het dan maar moeten inslikken. Extra proteïnen? In ieder geval: bah!


Wafelenbak

Posted on

Vandaag hebben we beiden hard gewerkt – manlief aan ons schuifraam en in de badkamer en ik beneden. Ondanks het feit dat ik heel de dag bezig ben geweest, ligt onze beneden nog niet op de plooi.

Maar wat wil je ook met een spook dat niet liever doet dan alles ronddragen? Tsk, de jeugd van tegenwoordig, ondankbaar tot en met! Fiona heeft trouwens wel flink geslapen vandaag, bijna vier uur. En toen ze vanavond wakker werd, een primeur: voor het eerst zelfgebakken wafels van mama mogen eten.
Dat verklaart meteen ook waarom je halverwege de dag al niet meer zag dat ik de keuken had opgeruimd 😉

Maar enfin, al bij al was het een vruchtbare dag.


De dames gingen winkelen

Posted on

Ondanks de snottebellen (bij mama en dochter) trokken we deze middag op winkeltocht. Met twee doelstellingen: nieuwe schoenen voor Fiona en een babylijst voor ons prutske.

Dat van die schoenen, daar is niks van terecht gekomen. Toen ik de winkel (die iemand mij aangeraden had) eindelijk vond, bleken de kinderschoenen daar evenveel te kosten als wat ik amper wil uitgeven aan een paar.
Voor dingen die maar een paar maanden meegaan, vind ik 90 euro veel geld. Geen schoenen dus, althans niet van daar, bovendien beweerde de mevrouw dat ze nog maar maat 21 nodig had en ze heeft nu schoenen maat 21,5. Nog maar een beetje wachten dus.

De babylijst ging wel vlot. Het waren Dreambaby dagen en dus krijg je een cadeautje als je je lijst bij hen legt. Aangezien ik dat toch van plan was, ben ik maar meteen langs geweest. Niet dat we nog veel nodig hebben maar bon. Het voordeel van Dreamland is dat je ook speelgoed voor je oudste op de lijst kunt zetten. Of een fiets of zo.
Als het van Fiona afhangt, komt er een glijbaan op de lijst. Ze kon er niet genoeg van krijgen. Maar dan vrees ik dat we eerst zullen moeten verhuizen.